Woensdag 21/10/2020

Makelaars in mateloze fun

Met 180.000 extatische bezoekers, uit alle continenten, is het dancefestival Tomorrowland de komende week weer de navel van de muziekwereld. Orkestmeesters zijn Manu en Michiel Beers, vijftien jaar geleden nog simpele scoutsjongens. Hoe hun ster zo hard ging fonkelen, leert het volgende moderne sprookje. 'België mag trots zijn op deze broers.'

Haast achteloos vroeg hij het, David Guetta. Begin dit jaar, aan de duizenden Amerikaanse feestvierders voor zijn draaitafel. "Wie is er van Canada?", riep de wereldvermaarde dj. "Wie is er van Zweden? En wie is van Tomorrowland?" Handjes gingen in de lucht, hoofden sloegen op hol. Tekenend. Tomorrowland, volgend weekend aan zijn achtste editie toe, is de omschrijving 'festival' mijlenver ontgroeid. Walhalla voor dancefanaten wereldwijd, met tientallen grootheden op de affiche en twee broers aan het roer. Manu en Michiel, 32 en 36, allebei Beers. Onafscheidelijk, ontembaar en onbekend.

Een once in a lifetime-ervaring noemen velen hun bezoek aan De Schorre, het domein in Boom waar het festival zijn tenten heeft opgeslagen. Als kinderen op de stoep van de snoepwinkel kijken tienduizenden festivalgangers ernaar uit. Vanuit zeventien steden, inclusief New York, vertrekken aanstaande donderdag thematische party flights richting Boom. De twee Dreamville Mansions, luxueuze bungalows met butler, gevulde koelkast en loungeterras, werden in een mum van tijd verhuurd, 9.600 euro per stuk. Sinds Tomorrowland op de International Dance Music Awards begin dit jaar de prijs van beste festival ter wereld wegkaapte, lijkt de geest dan ook definitief uit de fles. "Zelfs de Zuid-Afrikaanse Cosmopolitan heeft gebeld."

Levendig, gezellig en sociaal

En zeggen dat alles in Het Gildenhuis begon. In Broechem eind jaren negentig, waar op dat moment ook harmonieorkest De Nachtegaal wekelijks verzamelen blaast. "Om hun zomerkamp naar Kroatië te bekostigen organiseerden de Jins een fuif", zegt Yannick De Wael, jarenlang scoutskompaan van de jongste Beers. "Ze waren maar met zeven of acht leden, maar Manu nam meteen het voortouw. Hij ging heel gestructureerd en doordacht te werk. Ik herinner me bijvoorbeeld dat de affiche van hun fuif - het thema was iets met duiveltjes - helemaal in rood en zwart was opgemaakt. Een echte eyecatcher, in tegenstelling tot de klassieke affiches van scoutsfuiven."

Niet voor niets luidt Manu's totem 'ijverige pinguïn', in de grote dierendatabank van de scouts omschreven als "levendig, gezellig, luidruchtig, argeloos en sociaal". Bovendien broedt de 'pinguïn' "ijverig en opofferend" en leidt hij ook een "regelmatig leven". Wat er ook van zij, de fuif mist zijn doel niet. Niet bij het publiek - er waren 800 bezoekers - en niet bij de organisatoren. "We wilden er meteen onze job van maken", zal Manu later zeggen. "Onze ouders stonden niet te springen, maar ze waren ook niet echt tegen." Integendeel. Het oordeel van vader Beers valt niet in dovemansoren. "Als jullie het doen, doe het dan goed", adviseert die. "Richt geen vzw op, maar een bvba."

Na de openbaring van Het Gildenhuis zal die zin voor ondernemerschap zich, ondanks enkele flinke tegenslagen, steeds feller manifesteren. Met een gezonde dosis lef, creatieve inzichten en een solide broederband slaan de jonge snaken uit Ranst hun vleugels steeds verder uit.

"Manu en Michiel waren in hun tienerjaren al een heel aanvullend duo, elk met hun eigen sterkte", zegt De Wael. "En ze gaven het leuke en sociale aspect van scouting bovendien een sterk bourgondisch kantje. Ze genoten hard van het leven. Op barbecues voor vrienden kwamen bijvoorbeeld alleen maar de juiste producten op tafel. Niet per se de duurste, wel de beste. Goeie cocktails, lekkere wijn, noem maar op. Eigenlijk is dat, op een heel andere schaal, wat ze vandaag met Tomorrowland nog steeds doen."

'Bangelijk feestje'

Najaar 1999. De 'Beers Brothers' duiken het Antwerpse studentenleven in. Het bier vloeit rijkelijk, de frustratie neemt toe. "Er is te weinig te doen in Antwerpen", vinden de twee. "Evenementen waar zowel studenten als doorgewinterde fuifgangers naartoe kunnen, vind je vrijwel niet."

Na een zoveelste nacht vol muizenissen en katers stappen Manu en Michiel op de leiders van enkele studentenclubs af. Kloppen hen op de schouder, doen een voorstel. "We willen iets groots doen", nemen ze zich voor. "Eén overkoepelende fuif op verschillende locaties." Vijftig studentenclubs stemmen in. De allereerste Nacht van de Student is geboren. Achtduizend studenten krijgen met één kaartje, 9 euro in voorverkoop, een nacht lang toegang tot vijf befaamde Antwerpse nightspots.

"Het idee was gek, maar de uitwerking zo mogelijk nog gekker", blikt Michiel daar in De Morgen op terug. "We vochten zelfs afficheoorlogjes uit met de lokale clubs en bars. Alles deden we zelf. Drie maanden lang hebben we ons bed niet gezien, maar op die manier leerden we wel in hoog tempo heel wat mensen in het nachtleven kennen."

"Bangelijk feestje", krijgen de broers achteraf overal te horen. "Volgend jaar opnieuw?" Een tweede editie is het logische antwoord. Een eigen productiebedrijf, Line Up Productions, en een outdoor eendagsfestival met vuurwerk en vlammenwerpers, Antwerp Is Burning, zo heet het nu. House naast techno, progressive naast drum & bass. "We willen het nachtleven helemaal openbreken", verkondigen Manu en Michiel aan iedereen die het wil horen. "Onze grootste uitdaging is en blijft de Belg uit zijn kot te lokken. De tijd van hokjesdenken is voorbij."

Maar toch. Om 2 uur 's nachts trekt de geluidspolitie de stekker uit Antwerp Is Burning 2002. Nachtlawaai. Niettemin klimt de reputatie van de Beers Brothers zienderogen. "Ten tijde van Antwerp Is Burning kende iedereen hen", zegt Gregorio 'Gory' Willems, als organisator van onder meer The Boa Party, de Happy-nieuwjaarsfuiven en later ook Kissinger, een van de koningen van het Antwerpse nachtleven. "Maar in Antwerpen heerst een redelijk ongezonde manier van omgaan met elkaar. De afgunst is enorm, de concurrentie bikkelhard. Michiel en Manu waren anders, ze gunden de anderen ook het licht in de ogen. Ze hadden toen bovendien al een erg professionele manier van handelen, en hechtten bijvoorbeeld zeer veel belang aan de veiligheid. Hoe zij zichzelf constant in vraag stellen en telkens opnieuw blijven vernieuwen: het verschil met andere festivals is gigantisch."

Zichzelf in vraag stellen, anderen pamperen. "Ze onderhielden altijd een zeer persoonlijke relatie met de artiesten", zegt Dj Prinz, sinds 2001 resident dj in Café d'Anvers en meermaals op de affiche van Antwerp Is Burning. "Echt close zijn we nooit geweest, maar ik merk wel dat ze mijn carrière van dichtbij volgen. Elektronische muziek is hun grote passie."

Rewind naar 10 november 2000. Naar het departement Handelswetenschappen en Bedrijfskunde. De eerste editie van Antwerp Is Burning galmt nog na wanneer Michiel de eerste lesdag aanvat van wat zijn laatste academiejaar moet worden. Na amper een uur voelt hij getrek aan de mouw. Zijn thesispromotor. Dat het eerste hoofdstuk van Michiels eindwerk volgende week op zijn bureau moet liggen, meldt die. Michiel zucht, wandelt naar buiten en overweegt zijn opties. "Drie jaar studie opgeven of onze projecten in het nachtleven?" Hij kiest de vlucht vooruit. Net als Manu, die zijn studie marketing afbreekt.

"Tot op vandaag heb ik er geen minuut spijt van gehad", vertelt de oudste Beers in april 2003 in deze krant. "Als je ziet wat we intussen allemaal geleerd hebben van advocaten, accountants en sociale inspecteurs. Als we er ooit mee stoppen, hebben we genoeg referenties om ergens anders te beginnen. Om tot je doel te komen heb je geen diploma nodig. Het draait om assertiviteit, om de mensen die je kent, om je plannen."

Hoe ver die reiken, blijkt nog in datzelfde jaar. Antwerp Is Burning, op dat moment een onvervalste megamanifestatie, palmt het Sportpaleis in. "Toen ze bij ons kwamen aankloppen, herkende ik een stukje van mezelf", zegt Jan Van Esbroeck, samen met Jan Vereecke bestuurder van de nv Sportpaleis. "Ik had ongeveer dezelfde leeftijd toen ik met The Night Of The Proms begon, en kon alleen maar met veel respect toekijken hoe overtuigd zij te werk gingen."

Van Esbroeck diept een anekdote op, illustratief voor de detaillistische aanpak van de 'Beers Brothers'. "Tegen ons beleid in wilden Manu en Michiel per se dat de mensen gratis naar het toilet konden", vertelt hij. "Daar stonden ze echt op, en uiteindelijk hebben ze die kosten integraal op zich genomen. Dat verdient applaus. Als je een goed idee hebt en je blijft consequent, dan oogst je vroeg of laat succes."

Van 'Sensation White', van top tot teen in het wit gekleed, tot 'Tiësto in Concert': als twee pragmatische Midassen zweven Michiel en Manu door het Antwerpse nachtleven. Met als bezwerend mantra: "Als we iets in ons hoofd hebben, willen we dat meteen uitvoeren. En we zien het altijd onmiddellijk groots."

Deurwaarders en schuldeisers

Geen groei zonder pijnen, echter. In 2002 nemen de gebroeders Beers de wijk naar Brussel en botsen voor het eerst op hun grenzen. Slechts drie dagen voor aanvang krijgt Brussels Is Burning, op 6 september gepland in Vorst Nationaal, de nodige vergunningen. Afgedwongen via de Raad van State, na lang protest van de burgemeester van Vorst. "Heel leerzaam", noemen de broers die ervaring een jaar later in De Morgen. "Beter dan alle leerstof die we ooit in de les gekregen hebben."

Desondanks volgt in diezelfde periode een nog zwaardere tegenslag. Na het overrompelende succes van Antwerp Is Burning hebben de gebroeders Beers als extra zakenpartner de meer ervaren Bart Goormans ingehaald, met wie het snel tot een geschil komt. Tot de rechtbank toe. Ondanks de zorgvuldig uitgebouwde spaarpot kampt Line Up Productions met zware financiële problemen. "Bart is er met de inkomsten en sponsorgelden van onze evenementen vandoor", krijgen schuldeisers te horen, "we kunnen de facturen niet betalen." In Wommelgem halen deurwaarders het glimmende kantoor leeg. Goormans, van zijn kant, dient een klacht wegens laster en eerroof in. Het openbaar ministerie vordert een celstraf van vier maanden met uitstel, de rechter acht de feiten niet bewezen en spreekt de broers vrij. Line Up Productions wordt echter failliet verklaard.

Tim Seus, een jeugdvriend van de broers, zag het allemaal van dichtbij gebeuren. "Dit waren de zwaarste jaren van hun leven. Zoiets kan elke jonge ondernemer overkomen, een combinatie van blind vertrouwen en onervarenheid. Het was een echte nachtmerrie, er stonden wekelijks deurwaarders voor de deur. Alles wat Michiel en Manu hadden opgebouwd, was opeens verdwenen."

"Ik weet dat het toen niet gemakkelijk is geweest", zegt collega en concurrent Gregorio Willems. "Ze hebben de keerzijde van de me- daille gezien. Op zulke verhalen word je als or- ganisator dikwijls afgerekend, maar Manu en Michiel hebben zich altijd goed kunnen weren tegen mensen die het hen lastig wilden maken."

Na hun financiële en mentale uppercut bundelen de Beers Brothers in september 2004 de krachten met het Nederlandse evenementenbedrijf ID&T. Draait een omzet van 30 miljoen euro per jaar. Boven de Moerdijk vooral bekend om zijn Thunderdome-gabberfeesten, heeft ID&T ook een eigen platenlabel, radiozender, magazine en een klad horecazaken in de portefeuille. Een welkome joint venture, zeg maar.

"Wij keken altijd op naar ID&T", zegt Manu ten tijde van de deal in Gazet van Antwerpen. "Ik vergelijk hen graag met Studio 100. Ook zij werken met verschillende kanalen en media rond hetzelfde concept. Wij doen voor jongeren wat Studio 100 voor kinderen doet."

ID&T België, voor de helft in handen van de Antwerpse broers en voor de andere helft ei- gendom van ID&T Nederland, vestigt zich aan de Scheldekaaien. Manu leidt de zakelijke kant van het bedrijf, Michiel fungeert als eventmanager. Als een tweekoppige draak bestieren ze hun hoogsteigen Studio 100. Hans Bourlon en Gert Verhulst van de nacht, zeg maar.

In Gazet van Antwerpen omschrijft Manu het, zoals steeds in meervoudsvorm, ooit als volgt: "We kennen elkaar door en door. Als we geen broers zouden zijn maar gewoon goede vrienden, zouden we niet eens de helft van de tijd in ons bedrijf hebben gestoken. En waren we nooit zo ver gekomen. We hebben vijf jaar 24 uur op 24 samen geleefd en gewerkt."

Een beetje overschat

Nazomer 2004. Op het provinciaal recreatiedomein in Boom, reeds jarenlang thuisbasis van het wereldmuziekfestival Manu Mondo, wordt de dienst Event-Service in het leven geroepen. Opzet: ook andere evenementen richting Boom lokken. "Ik was nog maar net aangesteld of Manu en Michiel stonden hier al", zegt Kris Ceustermans, hoofd van de nieuwbakken Event-Service. "Jonge maar zeer ondernemende gasten, dat was mijn eerste indruk."

Ceustermans herinnert het zich nog goed, die herfstige dag in 2004. "Ze stelden zich voor als de organisatoren van Antwerp Is Burning", zegt hij, "waar ik wel al van had gehoord, en vertelden dat ze op De Schorre een dancefestival wilden opstarten."

In hun ontembare expansiedrift halen de voormalige scoutsjongens uit Ranst gretig inspiratie bij het Nederlandse Mysteryland. Dat dancefestival, eveneens in handen van ID&T, trekt met zijn bijzondere locaties, brede line-up en verzorgde decors jaarlijks tienduizenden bezoekers. Overdag. "We zijn het beu om in donkere clubs tot zes uur 's morgens te moeten uitgaan", vertellen de broers. "Tomorrowland moet een sprookjesfestival worden, een Efteling voor achttienplussers." Met luxe en comfort hoog in het vaandel, en als slagzin: 'Yesterday is history, today is a gift, tomorrow is a mystery'.

Helaas, de eerste Tomorrowland is een tegenvaller. Maanden op voorhand hebben Manu, Michiel en nog een handvol medewerkers zowat alle frituren en pitazaken van Vlaanderen volgeplakt. En toch dagen slechts negenduizend danslustigen op, zesduizend minder dan verhoopt. Ook in 2006 en 2007 draait Tomorrowland met verlies, maar moederbedrijf ID&T biedt ruggensteun. Ook de inkomsten van de razend populaire 'Sensation'-fuiven bieden soelaas.

"De eerste jaren is hier echt met vallen en opstaan gewerkt", blikt Ceustermans terug. "Maar de broers hielden vol en zijn hun principes altijd trouw gebleven: alles moest af en verzorgd zijn. Ik zie Manu dat eerste jaar hier nog rondlopen om zelfs het kleinste stukje weggewaaid lint op te rapen."

'Iets wonderbaarlijks'

Die aanpak werpt vruchten af. Mondjesmaat neemt het festival een steeds hogere vlucht, net als het aantal festivaldagen, acts en podia. En bezoekers, vooral. Sponsors als Coca-Cola, Samsung, Red Bull en Bacardi springen op de kar, topchefs Wout Bru, buurman aan de Scheldekaaien, en Roger Vandamme leveren hand- en spandiensten. Mond-tot-mondreclame doet de rest, en zie: anno 2012 is Boom de navel van de dancewereld.

"Een festival als Rock Werchter heeft enkele decennia nodig gehad om uit te groeien tot het monument dat het nu is", zegt Willems. "Maar Tomorrowland doet hetzelfde in nog geen tien jaar tijd. Dat is iets wonderbaarlijks, waar wij Belgen alleen maar heel trots op kunnen zijn."

Dat beseft ook de provincie Antwerpen maar al te goed. "De Schorre is nu helemaal Tomorrow- land geworden", zegt Ceustermans. "Elke zomer strijkt hier een heuse fabriek neer. Het team is groter geworden, maar ze houden de organisatie nog altijd strak in de hand. En Manu en Michiel zijn in mijn ogen nog geen haar veranderd. Ze hebben nog altijd dezelfde manieren als toen ze hier voor het eerst binnenstapten. Heel bescheiden gasten, die zelf niet graag in de schijnwerpers staan."

En of. Zo hard Herman Schueremans of Chokri Mahassine met Rock Werchter c.q. Pukkelpop vergroeid zijn, zo gretig wentelen de broers Beers zich in de anonimiteit. "Manu en Michiel willen duidelijk niet de Herman Schueremans van To- morrowland worden", zegt Ceustermans. "Ze werken liever achter de schermen, om van daaruit te zorgen dat alles tot in de puntjes geregeld is."

Mails uit Zuid-Afrika, Brazilië, USA

Verharde ondergrond, verse fruitsla, fabelachtige decors. De tickets zijn duur, de luxe navenant. Parkeer je auto, en stap een andere wereld binnen. Tomorrowland: een Wonderland zonder ongemakken. As van het raderwerk blijft niettemin de muziek. Van Roger Sanchez over Netsky tot 2 Many Dj's. "Manu en Michiel zijn intussen echte businessmannen, maar ze houden nog altijd enorm van muziek", zegt Dj Prinz, verantwoordelijk voor de line-up op de camping van Tomorrowland. "In het begin mikten ze duidelijk meer op de mainstream, maar toen het eenmaal goed begon te draaien, is er gediversifieerd. Meer tenten, meer verschillende genres. Nu brengt Tomorrowland alles, in de hoogste kwaliteit en met zeer aandacht voor de details."

De rolverdeling hierbij is na al die jaren onveranderd. "Manu is de man die over de contracten gaat, die de technische en administratieve zaken op zich neemt", zegt Ceustermans. "Michiel staat in voor programma en productie." Veelzeggend: Michiel fungeert momenteel ook als manager van Dimitri Vegas & Like Mike, de Antwerpse dj-broers met succes van Jakarta tot Miami.

Net als Tomorrowland zelf, eigenlijk. "Ze staan nu waar ze horen te staan", besluit Willems. "Deze onderneming is zeer succesvol", schrijft handelsbureau Graydon in zijn recentste rapport over ID&T België, zoals vader Beers adviseerde een besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid. Op het kantoor aan de Scheldekaaien stromen dagelijks mails binnen. Uit Zuid-Afrika, Brazilië, USA: "Ook wij hebben hier een fantastisch domein. Willen jullie met ons praten?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234