Vrijdag 30/10/2020
Beeld Eleni Debo

Keerpunt

Mainstream feminisme

Heleen Debruyne (°1988) is schrijfster, radiomaker en columniste voor deze krant.

Wenkbrauwen schoten nog de hoogte en testikels de onderbuik in, als ik in 2015 op feestjes durfde te laten vallen dat ik mezelf een feminist noem.

“Maar toch niet zo’n, je weet wel, zo’n kwaaie zeur?”, werd er dan geprutteld.

U kan dit abonneestuk gratis lezen. Elke dag De Morgen lezen? Proef nu twee maanden en krijg 47 procent korting.

“Niet kwaad, nee, maar wel eentje met veel okselhaar”, placht ik te zeggen. Ja, toen kon ik me nog lekker subversief en wat angstaanjagend voelen, met mijn fe­minisme. Dit jaar echter, lijkt het -isme definitief de mainstream in gezwommen. Handige zakenvrouwen als Beyon­cé, Lena Dunham, Amy Schumer en con­sorten scoren al langer bakken streetcredibility met hun onbeschaamde feminisme. Maar nu de kapitalistische mo­gol Amazon een serie heeft uitgebracht over hoe een troep vrouwen in de jaren 60 strijdt voor gelijke rechten, is het femi­nisme ook een goed verhaal geworden.

Good Girls Revolt volgt de vrouwelijke medewerkers van een fictief weekblad, waar de journalisten op hun uit scoops gebouwde apenrots brullen, roken, zuipen en de vrouwen in het allerbeste ge­val met honey aanspreken als ze hen vragen koffie te zetten. De plot is gebaseerd op het wedervaren van de groep medewerksters die in 1970 Newsweek een proces lapten, omdat ze wel alle research voor de sterreporters mochten doen en zelfs grote delen van hun stukken schreven – voor een fractie van hun loon – maar zelf nooit journalist konden worden, laat staan dat hun naam ooit onder het stuk zou prijken.

De serie volgt een troepje erg verschillende vrouwen – een rijke daddy’s girl, een vrije vogel die zich volop in het leven gooit, een verlegen type... – in hun politieke, maatschappelijke en seksuele be­wustwordingsproces. Opgehitst door een erg groovy maar doortastende advocate/activiste/radicale feministe beseffen ze dat de oneerlijke situatie op de redactie niet alleen frustrerend, maar ook nog eens illegaal is.

Good Girls Revolt is vermakelijk genoeg. Orgieën! Drugs! Waanzinnige tuinbroeken! Afro’s! Handspiegeltjes om eindelijk je vagina in volle glorie te zien! Ik betrap me er regelmatig op dat ik dingen als ‘Ja! Na­tuur­lijk moet je mee de aanklacht ondertekenen! Zelfs áls je baas je neukt. Voorál als je baas je neukt,’ naar het scherm roep.

Zo’n jaar eerder liep Suffragette in de zalen, waarin die eerdere ontvoogdingsstrijd voor vrouwenstemrecht tot een vrij slap en tranerig narratiefje was gesponnen. Prachtig, zou je denken, dat jonge mensen door een mooi geschreven verhaal herinnerd worden aan het gevecht van hun voormoeders. Maar wanneer je een ontvoogdingsstrijd ter vermaak opvoert, presenteer je ze als geschiedenis, als godzijdank lang gedane zaken.

Zowel Suffragette als Good Girls Revolt versteent de feministische strijd in de tijd. Na een paar uur intens meeleven, val je terug je eigen leven in met het gevoel dat het allemaal uitstekend meevalt. Meewarig kunnen we ‘Kijk nu toch eens vanwaar we gekomen zijn’ en ‘Zie eens wat een gekke wijven, die tweedegolfsfeministes in hun broekpakken’ pruttelen. Het zijn mooi gefilmde dooddoeners van elke discussie: in vergelijking met toen, loopt alles inderdaad behoorlijk lekker.

Suffragette noch Good Girls Revolt slaagt er dus in radicale vragen op te roepen. Toch zijn veel van de vragen waarover de feministes van de twee­de golf zich in hun praatgroepen en theoretische werken bogen, nog altijd potentieel verontrustend. Hoe de medische wereld omgaat met het (bevallende) vrouwenlichaam, hoe vrouwen hun seksualiteit al dan niet leren kennen, of monogamie wel zo’n heilzaam arrangement is voor vrouwen. Lastige vragen zonder eenduidige antwoorden, die we niet moeten bevriezen in de geschiedenis, maar net ontdooien.

Nu is het natuurlijk naïef om van de geldmachine van de entertainment­industrie radicale vragen te verwachten. Er zit niets anders op dan ze zelf maar te stellen, op feestjes, pakweg. “Heb je er al eens aan gedacht dat monogamie vooral voor vrouwen nefast is?” En dan zien welke kant testikels en wenkbrauwen opschieten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234