Zondag 12/07/2020

Dimitri Verhulst

'Made in Europe': wazigheid doet reeks geen goed

Dimitri Verhulst leidt de kijker rond in 'Made in Europe'. Beeld © VRT 2017

'Rebellie': de term is vaag genoeg om zowat alles te betekenen. Als Made in Europe met Dimitri Verhulst iets bewijst, dan is het dat.

Het opzet is lovenswaardig. Dimitri Verhulst doorkruist met het boek Made in Europe van de betreurde Pieter Steinz (literatuurrecensent geweest bij het NRC Handelsblad, een man die zijn volk leerde lezen) Europa op zoek naar stemmen die een revolutie prediken. Verhulst wil zo aantonen wat het verband is tussen Socrates, Pipi Langkous, punkrock en Jacques Brel. 

Is er wel een verband? Een mager, maar Verhulst vult er wel een heel programma mee en vindt interessante mensen om hem daarbij te helpen, zoals een Griekse acteur en Socrates-lookalike, de Ierse zanger Gavin Friday en een lid van de band Pussy Riot. Dat zit alvast snor.

Tendentieus

Maar de onmogelijkheid van zijn opdracht doet de reeks geen goed. Iets minder faux artistique shots hadden geholpen. Iets minder zever ook. 

Tendentieus wordt het als bij een stuk over Socrates beelden verschijnen van Yanis Varoufakis, de omstreden Griekse ex-minister van Financiën. Is er wel verband tussen die twee? Socrates was een groot denker, maar hij was geen vetbetaalde professor economie, hij toonde zijn persoonlijke weelde niet aan het blad Paris Match terwijl hij eigenlijk over de Griekse crisis moest onderhandelen. Socrates bleef tot het einde van zijn dagen in zijn thuisstad en verkoos de gifbeker boven de verbanning. Heeft iemand enig idee waar Varoufakis tegenwoordig uithangt? Zijn persoonlijke website weet het ook niet.

Dat zorgt er allemaal voor dat het programma niet de kwaliteit haalt van Nederlandse series van dit kaliber. Crabbé zoekt Picasso bijvoorbeeld: heerlijk hoe Jeroen Crabbé over kunst vertelt. Dat door het wazige karakter geen hond naar Made in Europe kijkt, is bijgevolg onze verwachting.

Liefdesdronken 

Toch zijn er mooie momenten. Als Verhulst een niet onaardige versie van Jacques Brels 'Voir un ami pleurer' neerzet, wellen bij ons enkele tranen op. Hij kijkt piano spelend en liefdesdronken in de ogen van een jonge Russische moeder, zijn Pussy Riot-filosofe. Zij zegt er geen hol van te begrijpen (ze kent geen Frans), maar de emotie snapt ze wel. Laat dat net de essentie zijn van de hele eerste aflevering.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234