Maandag 29/11/2021

MADAME MISERIE

Op televisie graaft Annemie Struyf naar zware verhalen, maar in het echt zorgt ze voor vederlicht entertainment. Haar enthousiaste gebabbel vult twee uur lang het bandrecordertje, en voor de fotografe klimt ze zonder morren in bomen en hooibalen. Alles om haar geliefde Pellenberg - een stipje in de buurt van Leuven - op de kaart te zetten.

We kunnen afspreken in de cafetaria van het UZ Pellenberg", mailt Annemie. De cafeteria van een ziekenhuis? We kennen wel swingender plekken om de lof van een streek te bezingen. Maar wanneer we de oprijlaan naar het UZ opdraaien, begrijpen we waarom Annemie hier wou afspreken. Dit is niet zomaar een ziekenhuistuin, wel een uitgestrekt natuurgebied. "Waar in Vlaanderen vind je nog een ziekenhuis midden in de natuur?", lacht ze. "Ik heb hier zelf ook een tijdje gelegen. Twee jaar geleden ben ik tijdens tv-opnames van een paard gevallen. Mijn arm was verbrijzeld en ik ben hier geopereerd, op een paar honderd meter van mijn huis. Ik kon vanuit mijn bed uren naar het landschap kijken. Het uitzicht werkte als een medicijn."

De meeste mensen associëren Pellenberg alleen met deze ziekenhuiscampus.

"Maar het is dus ook een dorpje. Dat weliswaar niet veel voorstelt, maar de natuur is echt de moeite waard. Iets verderop begint de taalgrens al. Vanaf het moment dat je die oversteekt, gebeurt er iets vreemds. Er komt meteen een stukje Frankrijk binnen. Je moet hier eens in de zomer komen fietsen, dan waan je je precies in het zuiden van Frankrijk. Als ik weer iemand hoor zeggen dat we in een lelijk land wonen, denk ik: die arme mens is nog nooit op een fiets gesprongen." (lacht)

Zelf woon je intussen al 36 jaar in deze streek.

"Ik ben na mijn studies in het Leuvense blijven hangen. Eerst in Bierbeek, later in Kessel-Lo, nu in Pellenberg. En stilaan heb ik mij hier genesteld. Dat was nieuw voor mij. Ik kom uit een gezin dat zich nooit gesetteld heeft. Toen ik jong was, woonden wij tien jaar in Duitsland, omdat mijn vader beroepsmilitair was. Hij veranderde elk jaar van functie, en dan ging het hele gezin mee. Ik denk dat we wel tien keer zijn verhuisd, op tien jaar tijd."

Wat doet dat met een mens?

"Ik heb nooit een band gehad met één plaats. Echte wortels heb ik niet, ik kan heel makkelijk verhuizen. Anderzijds ben ik voor mijn job zo veel aan het reizen, dat ik deze stek hoe langer hoe meer begin te waarderen."

Zie je jezelf hier oud worden?

"Ik denk wel dat ik in de buurt van Pellenberg zal blijven, ja. We wonen op acht kilometer van Leuven en hebben dus het beste van twee werelden. Maar eigenlijk probeer ik niet te veel na te denken over de toekomst. Ik zit nu in een fase waarin ik tot het besef kom hoe snel mijn kinderen groot worden. Die kleine Hope, die hier als baby uit Kenia aankwam, gaat volgend schooljaar naar de middelbare school! En mijn drie oudste kinderen zijn al het huis uit. Waar zijn al die jaren opeens naartoe? Het leven glipt me door de vingers. Het gaat allemaal zo snel."

Misschien omdat je zo hard met je werk bezig bent?

"Ja, dat zegt iedereen tegen mij. Maar het heeft ook te maken met het ouder worden. De periode die achter je ligt wordt steeds langer: een jaar betekent op den duur niets meer."

Je familie woont vooral in Antwerpen. Wat trok je zo aan in deze streek?

"De natuur: heel waardevol als je een hectisch leven leidt. Ik ben ook enorm gesteld geraakt op Leuven. Ik heb al zoveel van de wereld gezien, en toch denk ik dikwijls: een stad als Leuven is een pareltje. Ik ken geen plek in de wereld waar je op zo'n kleine oppervlakte zo'n groot aanbod van kunst, cultuur, eten, uitgaan en architectuur vindt. Nee, Leuven is voor mij groot genoeg." (lacht)

Kan het dan niet zijn dat je wortels hier liggen?

"Misschien wel, ja. Ik voelde mij nooit ergens geworteld, maar eigenlijk hoor ik hier thuis. Mijn roots liggen in deze omgeving. Ik heb in Leuven gestudeerd, gewerkt, gewoond, kinderen gekregen. En waar voel je je thuis? Misschien nog meer op de plek waar je kinderen geboren zijn dan waar je zelf geboren bent. Dat meen ik echt."

Was jij als kind niet liever op één plaats gebleven?

"Goh, verhuizen was de normaalste zaak van de wereld. Ik begon elke eerste septemberdag op een nieuwe school. Daardoor heb ik geleerd om me snel open te stellen voor anderen. Nog altijd spreek ik graag mensen aan. Op een feestje neem ik mij voor om met minstens vijf onbekenden te babbelen. Hoe groter de verschillen tussen ons, hoe interessanter. Ik sla liever een praatje met een puber of een bejaarde, dan met een journalist van mijn eigen leeftijd."

In je tv-reportages interviewde je al presidentsvrouwen en straatkinderen, marktkramers en monniken. Wat leer je daar zelf uit?

"Elke reportage is ook een persoonlijke zoektocht. Ik steek nog altijd nieuwe dingen op over mezelf. Neem nu de marktkramers met hun kippenkraam, uit de laatste reeks van Via Annemie. Dat zijn mensen die dicht bij ons staan - we kopen allemaal weleens een gebraden kip op de markt. En ja, die reportage ging over de markt, maar ze ging evengoed over een koppel. Over werken tot je erbij neervalt, over je gezondheid. En dan koppel ik automatisch terug naar mijn eigen leven. Ik moet werk en privé ook constant in de weegschaal leggen. Bij mij speelt zich dat niet af op de markt, maar de thematiek is dezelfde."

Je schuwt ook de zware thema's niet: aids, genitale verminking, kinderuitbuiting. Heb je nooit zin in iets lichters?

"Maak je geen zorgen, ik voel me nog geen Madame Miserie. (lacht) Mijn voornaamste criterium is: het moet ergens over gaan. Als ik het gevoel heb dat ik met de ondraaglijke lichtheid van het bestaan bezig ben, dan boeit het mij niet meer. Dat wil niet zeggen dat het altijd heftige onderwerpen moeten zijn: we proberen in Via Annemie een gevarieerde mix te brengen tussen zwaar en licht. We vertellen het verhaal van straatkinderen in Oeganda, maar ook van een graaf of een tienermonnik."

aanstellerij

Meestel ben jij de interviewer, word je zelf graag geïnterviewd?

"Dat is een klik die ik moet maken. Aan een krant of tijdschrift wil ik nog weleens een interview geven. Maar op televisie zal je mij dat niet snel meer zien doen. Ik denk dat ik daar al genoeg als Annemie aanwezig ben. Ik geef ook een inkijk in mezelf in mijn reportages, en dat is voldoende voor mij."

Welke nadelen zijn er voor jou verbonden aan het BV-schap?

(heftig) "Ik vind het altijd héél flauw als Bekende Vlamingen klagen over de nadelen van het bekend zijn. Da's echt belachelijk, eerlijk gezegd."

Vind je? Altijd aangestaard worden, kritiek incasseren, ...

"Je moet het hele plaatje zien. Alles heeft altijd twee kanten. Soms krijg je een voorkeursbehandeling, soms word je aangegaapt. Dat komt in één pakket. Ik ken BV's die aan de kust op een terras gaan zitten, en vervolgens zeggen: 'Ze moeten mij niet komen aanspreken, hé! Ik zet mijn zonnebril op!' Dan denk ik: zeur niet, na De Panne begint Frankrijk en daar kent niemand je nog. Zo relatief is het. Nee, ik vind dat aanstellerij. En er is geen enkele BV die mij van het tegendeel kan overtuigen." (lacht)

Heb jij goede vrienden in de media?

"Ze zijn zeldzaam, maar ik denk dat zoiets op elke werkplek geldt. Ik sprak gisteren nog met een leerkracht die al een paar maanden thuis zit met een burn-out. Hij vertelde me dat hij in al die tijd nog geen vijf collega's heeft gehoord. Hoe goed je ook met de collega's opschiet, daarom zijn ze nog geen vrienden. En ook: de media is een concurrentiële wereld. Er zijn veel nieuwe productiehuisjes opgestaan, nota bene in een tijd waarin er besparingen zijn. Heel wat mensen willen televisie maken, maar dat leidt er ook toe dat je elkaars concurrent wordt."

Jij voelt de hete adem van andere televisiemakers in je nek?

"Ja, toch wel... Maar ik ben dat overal tegengekomen, hoor. Ik heb in het onderwijs gewerkt, op een kabinet, in onderzoekscentra en in de media. En overal bots je op jaloezie en concurrentie. Dat is des mensen. Als het goed gaat, wil iedereen in je buurt vertoeven. Als het slecht gaat, puren veel mensen daar leedvermaak uit. Sla er de boekskes maar op na."

altijd kritiek

Jij hebt dat zelf mogen ondervinden, toen je van Woestijnvis overstapte naar de VRT.

"Ja, ik blijf daaruit leren. Ik weet nu dat als je in Vlaanderen iets wil realiseren, er altijd kritiek zal komen. Altijd. En dat geldt voor ie-de-reen die zijn nek durft uit te steken: of dat nu in de media, de politiek of ergens anders is. In het begin dacht ik nog: 'Wat is dat toch met mij?' Ik was ervan overtuigd dat alle kritiek persoonlijk bedoeld was, omdat het zo op de vrouw gespeeld werd. Maar nu weet ik beter."

Jij bent pas laat bekend geworden. Heeft dat geholpen om de commentaren op jouw persoon enigszins te relativeren?

"Ik vind het een zegen dat ik pas laat in die wereld ben terechtgekomen. Omdat ik de dingen sneller kon plaatsen. Ik heb dikwijls te doen met jonge mensen in de media. Soms kan ik bijna de pijn voelen van iemand die hard wordt aangepakt in een boekje of column."

Laat je daarom commentaren op sociale media bewust links liggen?

"Sociale media... Ik ben er lange tijd ver weg van gebleven. Maar nu ben ik wat aan het experimenteren met een fanpagina op Facebook. Sociale media maken de communicatie wel makkelijker, maar ze zijn ook moeilijker te beheersen. Dat is iets waar ik mee worstel. Twitter is al zeker mijn ding niet. De realiteit is zoveel genuanceerder dan die 140 tekens: tussen al dat zwart en wit zit er ook veel grijs."

Werd geboren op 4 februari 1961 in Schoten.

Is gehuwd en heeft vijf kinderen tussen 12 en 26 jaar.

Op haar 35ste stapte ze in de journalistiek: eerst bij Humo en Knack, later op televisie.

Ze maakte onder meer De moeder van mijn dochter,

In Godsnaam, De Bleekweide en Via Annemie.

Ze wordt met succes geparodieerd door Nathalie Meskens

in het televisieprogramma Tegen de Sterren op.

"Als je ooit in de buurt van Pellenberg komt, moet je even langs de Nederblok passeren. In deze groene buurt vind je de natuur op haar best. De bossen rond de Nederblok zijn de verste uitlopers van het Zoniënwoud."

"Ik heb al heel wat tijdelijke tentoonstellingen in M-Museum meegepikt. Soms vallen die mee, soms vallen die tegen, maar dat maakt eigenlijk niet uit. Ik vind dit museum sowieso een fijne plek om in te verdwalen. Vanuit de bovenste verdiepingen van M heb je een fantastisch uitzicht over de stad."

M-Museum, L. Vanderkelenstr. 28, 3000 Leuven. www.mleuven.be.

"Ik heb mijn roots

gevonden"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234