Woensdag 20/01/2021

Gamereview

'Mad Max' speelt als een vertrouwde roestbak

Beeld WB Games

Hij had erger gekund, die langverwachte 'Mad Max'-game. De postapocalyptische wereld die erin wordt getoond is getrouw aan die van de films, de thema's zijn deftig uitgewerkt in een brede waaier van spelmechanieken, en ondergetekende speelde hem meer dan een dozijn uren lang met een kamerbrede glimlach op de snuit. Alleen knarsen de tandwielen nèt iets te vaak tijdens het schakelen.

George Millers 'Mad Max'-films hebben zoveel videogames geïnspireerd - denk 'Borderlands', 'Fallout 3' en 'Rage' - dat de Zweedse gamestudio Avalanche geen eenvoudige taak op zijn schouders kreeg toen ze van de gameafdeling van mediahuis Warner Bros. een officiële 'Mad Max'-game mocht maken.

De wereld-na-de-bom die u doorkruist in de game ziet er op het eerste gezicht dan ook erg generiek uit: heuvels van stof aan de einder, geen wegen maar paadjes, uitgebaggerd door de opgevoerde roestbakken die door het landschap scheuren, en tegenstanders die eruitzien als cowboys en kamikazepiloten die een nieuw leven als SM-slaaf zijn begonnen. Dat register is al zo vaak opengetrokken dat 'Mad Max' er geen verschil meer mee maakt.

Maar aan de kleinste details is wèl te zien dat de makers grote fans zijn van de films, en dat Miller zelf ook als consultant werd aangetrokken voor de ontwikkeling van de game. De bloedrode maan die over het dorre landschap hangt na het vallen van de avond, de dreigende strijkers in de soundtrack wanneer je tijdens je omzwervingen met je opgevoerde roestbak ineens wordt belaagd door een troep wegpiraten, bendeleiders in een kleurrijke tenue en met een nog kleurrijkere persoonlijkheid, zelfs de positie van de camera: heel wat vormelementen brengen je zo naar het onsterfelijke universum dat Miller heeft geschapen met zijn films.

'Mad Max' zit, stilistisch, ergens tussen 'The Road Warrior' (1981) en 'Fury Road' (2015) in, en houdt meer verband met die recente, terecht bejubelde terugkeer van de serie dan je zou vermoeden: de explosieve speren uit 'Fury Road' zitten bijvoorbeeld in de game, en een plaats met de naam Gas Town, die een belangrijke rol speelt in de plot van het spel, duikt ook op in de film.

Beeld WB Games
Beeld WB Games

Werken

Een goed deel van het krediet dat de makers hebben opgebouwd met die juiste vertaling van Millers filmuniversum naar een videogamewereld, verliezen ze echter weer met de doodsimpele keuze van hun voornaamste stemacteur. Bren Foster, een Australische acteur die ze aanwierven voor de stem van protagonist 'Mad' Max Rockatansky, mist de grommende bariton die filmvertolkers Mel Gibson en Tom Hardy onlosmakelijk aan het personage hebben verbonden, en het verschil is zo groot dat het in de weg loopt.

Je hebt niét het gevoel dat je de echte, waarachtige Mad Max aan het spelen bent, en dat is net de fantasie waarop deze game stoelt. Tijdens je tocht door de woestenij, waarbij je samen met andere prettig gestoorde sujets (waaronder je nieuwe sidekick Chumbucket, een mismaakte bochelaar met een net iéts te grote liefde voor automechaniek) een bitse strijd voert tegen de heerschappij van militieleider Scrotus, kom je nog meer tekortkomingen en vreemde designkeuzes in deze game tegen.

Schieten met Max' iconische dubbelloopsbuks met afgezaagde loop, bijvoorbeeld, is zodanig naar het achterplan verwezen dat je het al snel vergeet: behalve in de strijd tussen een loslopende Max en een aanstormende automobiel heeft het wapen een duidelijke functie, in de rest van de game dient het gewoon om de lijf-aan-lijfgevechten iets makkelijker te maken.

Nu we toch op het onderwerp beland zijn: munitie is zo schaars in 'Mad Max', ook voor het scherpschutterskarabijn dat Max in het begin van de game fabriceert, dat je vaak op erg cruciale momenten - en zonder dat je spilzuchtig bent geweest - zonder kogels zit. Het haalt de lol van schieten compleet uit de game.

De auto-achtervolgingen in 'Mad Max', behalve wanneer je achter een konvooi aangaat, missen de krachtdadigheid die ze in de films wel hadden. Het geografische design van de vijandige bolwerken wier bewonersaantal je decimeert is knullig, en vaak moet je een heel eind 'backtracken' in een bijna veroverd kamp om een cruciaal voorwerp (een explosief bijvoorbeeld, om de centrale oliepomp op te blazen) te vinden. De toon van de game neigt, in het spectrum tussen bloedige ernst en leutige farce waartussen de 'Mad Max'-films balanceren, eerder naar het eerste.

Beeld WB Games

Mantel der liefde

Geen enkele van die manco's 'breekt' de ervaring: als je voldoende dingen met de mantel der liefde kunt bedekken is 'Mad Max' een uitstekende openwereld-actiegame, waarin de nadruk ligt op behoorlijk vuile en snedig ontworpen vuistgevechten, die nog het beste lijken op die van WB Games' 'Batman: Arkham'-serie. De snedige 'flow' en de unieke sfeer van de game maakt veel goed, en hield ondergetekende langer dan hij in het begin had verwacht én met een kamerbrede glimlach op de snuit aan de gang.

Bovendien hebben de scenaristen iets onwaarschijnlijks gedaan met het verhaal: waar Miller zich voor zijn films zo weinig mogelijk onledig hield met het ontwikkelen van een plot (kijk 'Fury Road', bijvoorbeeld: één lange achtervolging), graaft hoofdschrijver Odd Ahlgren diep tussen de oren van zijn hoofdpersonage, en exploreert hij (door middel van een mysterieuze ziener die Max geregeld tegen het lijf loopt in de open gamewereld) de psychologische tol die de gebeurtenissen in de films aan het personage hebben geëist.

'Mad Max' spelen voelt bij momenten alsof je in een opgevoerde V8-bak met een slecht getunede motor aan het rondtoeren bent. De snedigheid van de game wordt nèt iets te vaak ontsierd door frustraties. Maar het spel heeft - net als de films waarop het is gebaseerd - genoeg persoonlijkheid om die teleurstellingen naast je neer te leggen. Het speelt misschien als een ouwe roestbak, maar het voelt tegelijkertijd zo lekker vertrouwd aan dat je er toch nog eventjes in blijft rondtufferen.

Beeld WB Games
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234