Zaterdag 10/04/2021

concertverslag

Macklemore & Ryan Lewis in Sportpaleis: Pathos en protserigheid

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Iiiih! Oooh! Aaaah! Mini-orgasmes à volonté in het Sportpaleis. En dan moesten Macklemore & Ryan Lewis nog beginnen.

Zonder denigrerend te willen doen: het valt perfect te snappen waarom tieners en masse in zwijm vallen voor rapper Macklemore - een paar jaar geleden zélf beschaamd wanneer hij de Grammy van Kendrick Lamar afsnoepte - en producer-kompaan Ryan Lewis. De twee maken samen pop waarbij het aangenaam fist-pumpen is, die net genoeg sporen van diepgang verraadt (geen sociaal engagement of Macklemore zet z'n rug eronder) en die alleen fun tot een hoger doel stelt dan de wereldvrede. Alleen jammer dat net de fun in het Sportpaleis bijna in z'n geheel ontbrak.

In de plaats daarvan: pathos en protserigheid. 'Light Tunnels' was de bombastische opener, die met veel sérieux een boom opzette over de relativiteit van de celebritycultuur en het circus dat daarrond hangt. Opzwepend, theatraal, groots opgezet: alles wat een binnenkomer moet zijn. Een uitstekend staatlje humble-bragging ook: hoe kritisch ook, het blijft een nummer over Macklemores eigen Grammy-winst. Bescheidenheid en bragadocio wonen bij hem huis aan huis. Alleszins is het een song - goed of slecht - waar je eens op kan kauwen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Meteen daarna volgde 'Brad Pitt's Cousin', met het refrein "All my Angelina's / If you've got it, let me see it," wat beduidend minder analyse behoeft.

Zo werden verwarde, alle kanten uit slingerende protestsongs (thema's die aan bod kwamen: gendergelijkheid, de corruptie binnen de farmaceutische industrie, politiegeweld en racisme) heel de avond afgewisseld met schaterlachende joke songs over piemels. Soms passeerde een kritische boodschap over platte commercie, dan weer stond een metershoog Nike-logo wat dubieus te wezen op de imposante schermen. Wat eruit op te maken? Geen idee.

Verontrustender was dat nummers als 'Buckshot', 'The Shades', 'St. Ides' en 'Arrows' zich voorbij sleepten: een dood momentje zo hier en daar valt te vergeven, maar een groep als Macklemore & Ryan Lewis, gebrandmerkt als partyband, mag nooit meerdere nummers na elkaar sáái zijn.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Macklemore was ondertussen een goeie frontman, maar leek soms onafhankelijk van de muziek te rappen, en de band stond er maar wat bij, te heupwiegen, af en toe eens te springen - ik heb bijna een dozijn muzikanten gezien, maar geen één gehoord. Nooit was er gevaar dat een onafwendbare geluidgolf je zou opslokken; er stond gewoon iets te spelen op de achtergrond.

Maakte het beslist niet swingender: al het gepreek, gemoraliseer en "hebben we het niet allemaal fantastisch leuk samen"-gewauwel in de monologen tussendoor - want monologen waren het. Om de sfeer maar even samen te vatten: "We come into this arena as strangers, and we leave as family" was één van Macklemores eerste bindteksten. Daarna begon hij nog drie aparte keren over de geneugten van de Belgische wafel, wat minstens twee keer te veel is.

Tussen twee haakjes: ik vind 'Same Love' een waardevol, zoniet een mooi nummer, maar om er vooraf al enkele bakken stroop over te plakken ("we hebben allemaal het recht te kiezen wie we graag zien"), is van het goede teveel.

Alvorens helemaal in de negativiteit te vervallen: zo nu en dan werd er toch even champagne ontkurkt, niet toevallig telkens wanneer er een nummer uit debuutalbum The Heist werd gelicht: 'Wings' werd met een onhoudbare drive voortgestuwd, 'Thrift Store' werd vroeg in de set losgelaten om twijfelachtige dansbenen te overhalen en 'White Walls' was gewoon best prettig. Absoluut, onbetwistbaar hoogtepunt: 'Can't Hold Us' was - hoeveel keer zou dat al over dit nummer gezegd zijn? - niet tegen te houden.

En zo zorgden Macklemore & Ryan Lewis voor één van de meest schizofrene concertavonden die ik in lange tijd beleefd heb.

Macklemore is als een goedbedoelende Facebookvriend die voortdurend positieve Instagramberichtjes de wereld instuurt. Soms is dat fijn en zelfs bemoedigend, maar vaak ook lichtjes irritant en volgens slechte karakters lui en cynisch. Berichtje geshared, mijn goede daad van vandaag zit erop: die denkwijze. Daarom zou ik Macklemore er graag aan willen herinneren dat hij Bono niet is, en dat hij daarentegen teksten schrijft als "I love fried shit" en "I wanna be like Hugh Jackman / You know, packed, man". Allebei uit 'Let's Eat', voor de geïnteresseerden.

En het gekke: Macklemore lijkt zich van die beperkingen bewust. Hij wéét dat hij niet de geniaalste schrijver is en hij wéét dat zijn ego en zijn engagement soms in elkaars vaarwater komen. En tóch gaat hij voor ultra-ambitieuze epics als 'White Privilege II' (dat hier jammerlijk op zijn gat viel), en niet voor een doorslagje van 'Thrift Shop' - wat 'm toch al snel een paar miljoen hits méér zou opleveren.

Macklemore is een rapper die bewonderenswaardig streeft naar Kendrick op zijn geëngageerdst, maar meestal strandt bij Kanye op zijn leegst. Hij is ook alles daartussenin, en dat maakt 'm ergens heel erg interessant. Maar niet vanavond.

Bekijk hier de fotoreeks van het concert.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234