Donderdag 04/03/2021

MACADAM,

MACADAM,

MACADAM

De natte droom van rijke yups. Zoethouder voor mannen in de overgang. Het stalen ros van de Hells Angels. De schrik van de zomerterrassen. Allemaal epitheta die passen bij de motoren van Harley-Davidson, de Amerikaanse constructeur die dit jaar met veel gebulder zijn eeuwfeest viert. Wat maakt een Harley uniek? Bikers verwijzen graag naar de bedrijfsslogan: 'I have to explain... but you wouldn't understand'. Wij lieten ons door die marketingtruc niet ontmoedigen en vonden vijf Harley-fanaten bereid hun liefde te verklaren.

Erik Raspoet / Foto's Stephan Vanfleteren

Precies een eeuw geleden zag in het Amerikaanse Milwaukee het legendarische motormerk Harley-Davidson het levenslicht. Aan de bevalling was een moeizame zwangerschap voorafgegaan. Bill Harley en Arthur Davidson hadden zich met meer jeugdig enthousiasme dan technische kennis op hun gemeenschappelijke passie gestort: het bouwen van een betrouwbare motorfiets. Meermaals dreigde in de keuken van ma Davidson acuut ontploffingsgevaar, vooral dan tijdens de speurtocht naar een geschikte carburator. Experiment na experiment mislukte, totdat men op het lumineuze idee kwam een leeg tomatenblik als vergasser te gebruiken. Nog was het einde van de tunnel niet in zicht. Fietsframes rammelden uit elkaar onder het getril van de primitieve ontploffingsmotor. Maar Bill en Arthur gaven niet op, en in 1903 maakte de eerste Harley-Davidson zijn proefrit. Exegeten kennen de gegevens uit het hoofd: 400 cc en 3 pk sterk. Volgens de legende zou die motorfiets 163.000 kilometer hebben gereden, zonder noemenswaardige pech.

Het jubileumjaar waarin dat heuglijke feit wordt gevierd groeit naar zijn hoogtepunt. Volgend weekend eindigt in Barcelona de Open Road Tour. Nu al kan men op de wegen naar het zuiden een verhoogde concentratie van bikers vaststellen. Verwacht wordt dat zo'n vijftigduizend Harley-rijders Barcelona op stelten zullen zetten. Nog groter dan de Europese hoogmis wordt de aankomst van de Ride Home op 27 augustus in geboorteplaats Milwaukee. Ramen en deuren zullen trillen onder het gebulder van om en bij het miljoen V-twin-motoren.

Het gebulder van een Harley. Er is een patent op genomen, er werden verzen en rockteksten aan gewijd. Maar zijn lyriek en euforie wel gepast? Bulderende motoren zijn niet meer van deze tijd. Andere constructeurs experimenteren met antigeluid en andere isolatietechnieken om zoveel mogelijk decibels te elimineren. Harley-Davidson zal wel oppassen om in die val te trappen. Het knallen en stampen van het V-vormige motorblok is de hartenklop van de Harley-rijder. Prestaties interesseren hem niet, prestige des te meer. Vergeleken met Japanse of Europese machines is de Harley een museumstuk. Maar geen enkele motor heeft een hoger m'as tu vu-gehalte dan de Fat Boys, Dyna Super Glides en Heritages die onder het logo van de Amerikaanse adelaar worden verkocht. We hebben het deze week wel tien keer gehoord: Harley-Davidson is geen merk, het is een way of life.

De hype moet zowat na de Tweede Wereldoorlog begonnen zijn. Veteranen van het Europese slagveld vormden de eerste echte motorbendes. Afkeer van orde en gezag, tuk op drank, tabak en erger, altijd te porren voor een knokpartij. Het fenomeen van de nozem was geboren, tot meerdere eer en glorie van Hollywood. The Wild One uit 1953, met Marlon Brando als hoofd van een motorbende, werd een cultfilm. Bij de release posteerden leden van de machtige American Motorist Association voor de bioscoop. Ze pikten het niet dat het blazoen van de fatsoenlijke motorrijders door een kleine maar luidruchtige minderheid werd bezoedeld. Dat Marlon Brando in The Wild One op een Britse Triumph reed, doet nu nog weinig ter zake. Het was immers Harley-Davidson dat door de bikers als symbool van hun deviante levensstijl werd verkozen. Aanvankelijk zat de constructeur erg verveeld met die compromitterende fans, maar dat zou snel veranderen. In de jaren zeventig en tachtig dreigde Harley-Davidson immers te worden weggevaagd door Japanse concurrenten. Het omhelzen van het stoute Biker-imago bracht redding. Easyrider bleek een gedroomde reclamespot, 'Born to be wild' een perfecte bedrijfshymne. Harley-Davidson is nu populairder dan ooit, dankzij yuppies die massaal door de knieën gaan voor chroom en leder. Kaderleden met pensioenplan, vrije beroepen met aandelenportefeuille, ze voelen zich allemaal een beetje Hells Angel als ze de startknop van hun peperdure bakbeest omdraaien. Rijke mensen veel geld doen betalen om zich het imago van een drop-out aan te meten. Straffe marketing heet zoiets. En bij straffe marketing horen slimme slogans. Neem nu de bumpersticker met het bekende adelaarslogo. 'I have to explain... but you wouldn't understand.' Harley-rijders mogen er graag naar verwijzen. Wie nooit het vibrato van een Harley onder de kont heeft gevoeld, zal het nooit snappen. Toch lieten we ons niet ontmoedigen en gingen we op zoek naar het Harley-gevoel. Vijf fanaten wagen zich aan een poging tot verklaring.

Bruno Vermeulen

Leeftijd: 42 jaar

Beroep: magazijnier met ziekteverlof

Rijdt met: Fat Boy

Bruke noemen ze hem in Mechelen en omstreken. Ook zonder zijn Harley springt hij in het oog. Lang haar, forse knevel, ring in het oor, tatoeages op de arm en minstens 120 kilo op de weegschaal. Het prototype van de biker. Vroeger was hij full colour bij een echte MC, nu toert hij in los verband met gelijkgestemde zielen. Zijn vriendin heeft me gewaarschuwd: als Bruke niet kan rijden, valt hij niet te pruimen. Dat blijkt nogal mee te vallen. Onder de ruwe bolster ontdekken we een blanke pit. Nochtans staat Bruke al een tijdje droog. Voor de foto met zijn oogappel moeten we naar een garage in Nijlen. Net nu het klimaat schreeuwt om lange zwerftochten die eindigen op een terras heeft zijn vijftien jaar oude Fat Boy het laten afweten. "Elektrische panne", zegt hij. "We waren van plan een weekje in Normandië door te brengen. Verder dan De Panne zijn we niet geraakt. Maar dat hoort erbij. Voor de betrouwbaarheid moet je geen Harley kopen. Wil je altijd vlot starten of iedere dag op tijd op je werk komen, koop dan een Japanner of een Duitser. In feite is de Harley een primitieve machine. Alles is nog altijd afgeleid van de Liberator, de motor waarmee de Amerikanen Europa hebben bevrijd. Veel elektronica komt er niet aan te pas. Dat heeft zo zijn voordelen: als je een beetje handig bent, kun je zelf aan je motor sleutelen.

"Ik hoop dat de reparatie niet aansleept, want ik ben verslaafd aan mijn Harley. Elk excuus is goed om een toerke te maken. In de winter blijft hij op stal, aan de andere kant van de stad. Maar er gaat geen week voorbij of ik loop eens langs om de motor te starten. Dat is niet alleen goed voor de machine, dat is ook goed voor mijn motor. Mijn eerste huwelijk is eraan kapotgegaan. Eerst ging mijn vrouw altijd mee, maar na een tijdje liet ze mij alleen rijden. Op de duur begon ze te zeuren: 'Doe die motor toch weg'. Dat was een brug te ver. Ik ben een biker in hart en nieren. Wat dat betekent? Het heeft met vrijheid te maken. Je pakt je tentje in, je zet je helm op en je bent vertrokken. Doelloos ronddolen, kamperen waar het je uitkomt, daar gaat niets boven. Gelukkig heeft mijn vriendin de microbe stevig te pakken. Ze heeft zich al een Harley-tatoeage laten zetten. Nu volgt ze rijles, want ze wil zo snel mogelijk zelf een Harley Sportster kopen. We gaan ieder weekend op stap. Eigenlijk draait ons hele leven om die motor.

"Ik heb lang met Japanners gereden. Een Harley was te duur. Wie zich op zijn achttiende een Harley kan permitteren, is een fils à papa. Maar als je eenmaal op een Harley hebt gezeten, is er geen weg meer terug. Het geluid, de trilling, er is geen vergelijking mogelijk. Voor de prestaties moet je het niet doen. Japanners hebben veel meer pk, die trekken veel harder op. Een Harley rijdt anders. Deze motor heeft een enorm koppel, je hoeft nauwelijks te schakelen. Een Harley, dat is een trein. Je zet hem op de autosnelweg en hij brengt je naar het zuiden. Je moet wel zijn karakter respecteren. Niet 's morgens volle gas wegscheuren, dat is vragen om problemen. Mij moet je ook geen honderd meter doen lopen als ik pas uit bed kom. Eerst een kop koffie, dan een sigaret, en dan kunnen we nog eens praten over die honderd meter lopen. Weet je wat ik het mooiste vind? Als de motor goed is afgesteld en je rijdt 110 op de autosnelweg. Dan klinkt het geluid als een lied in je oren. 'Macadam, macadam, macadam', zingt hij dan. Ik zeg altijd: mijn Harley, dat is mijn grootste vibrator. Waarom denk je dat vrouwen zo graag achterop zitten?"

Themis Van den Heuvel Leeftijd: 35

Beroep: office manager

Rijdt met: Fat Boy

Zoals ze uit haar kantoor verschijnt, zie je haar niet meteen wijdbeens op een zware motor stappen. Zwart broekpak van delicate snit, modieuze handtas en trendy schoenen. Op en top de directiesecretaresse die ze beroepshalve is. "Op het werk keken ze er ook van op", vertelt ze tijdens de autorit naar de garage. "Vooral toen ik vertelde welke Harley ik had gekocht. Een Fat Boy, dat is een beest van over de 300 kilo." Het is een prachtige machine, in Ferrari-rood. Kostprijs: zo'n 25.000 euro, opties zoals highway steps, valbaar en lederen foedralen inbegrepen. Nee, ze heeft hem niet gekocht om hem alleen maar op te blinken. Na minder dan een jaar staat er al 9.000 kilometer op de teller. En zeggen dat haar ouders het haar altijd hebben verboden. Een motor, dat was niks voor meisjes. "Maar ik heb die droom nooit opgegeven", zegt ze. "Toen mijn vriendin zeven jaar geleden een motor kocht, moest ik er ook een hebben. Het werd een Yamaha Virago, een typisch vrouwenmodel. Via de motorclub heb ik mijn vriend leren kennen, een absolute Harley-freak. Hij heeft me overtuigd om over te stappen. In het begin was het moeilijk. Bochten, schakelen, het is allemaal anders. Maar ondertussen heb ik het helemaal onder de knie. Dat machtige geluid, dat is zalig.

"Als ik op de motor zit, zou je mij niet herkennen. Ik heb rode chaps laten maken, leren broekspijpen zoals de cowboys dragen. Excentriek, maar dat hoort zo als je op een Harley zit.

"Vorig jaar bezocht ik met mijn vriend voor het eerst een echte Harley-meeting. Ik wist niet wat ik zag. Duizenden bikers in de gekste kostuums die compleet uit de bol gingen, het leek wel carnaval. Een machosfeertje? Een beetje wel. Heb je die Harley-boekjes al eens ingekeken? Ik plaag er mijn vriend altijd mee, dat hij net zo goed de Playboy kan kopen.

"Soms sta ik van mezelf te kijken. Op zo'n Harley-treffen worden vrouwen uitgedaagd. De mannen steken bordjes in de lucht, ze roepen het in koor. 'Show your tits, show your tits.' Eigenlijk is het maar een spelletje. Doet ze het of doet ze het niet? Ik moest er die eerste keer niet van weten. 'Kom', zei ik tegen mijn vriend, 'rij maar vlug verder'. Maar dit jaar was ik met mijn Fat Boy op de internationale Harley-meeting in Praag. Er werd opnieuw geroepen. 'Show your tits.' Wel, ik heb ze laten zien. Er was niets aan, ik vond het zelfs spannend. Mijn collega's van het werk moesten het weten. Maar dat is precies het Harley-gevoel. Zodra ik de startknop omdraai, wordt er ook in mijn hoofd een schakelaar omgedraaid. Blik op oneindig, verstand op nul, en genieten maar."

Luc De Roover

Leeftijd: 47

Beroep: medisch vertegenwoordiger

Rijdt met: Zweedse chopper

'Don't lean on this bike', waarschuwt een sticker op zijn motor, 'unless you're naked'. Op zijn helm prijkt een variant: 'Life's too short to ride with ugly women'. Motoren en macho's, Luc De Roover is de laatste om het verband te ontkennen. In de goedheid van de anonieme medemens heeft hij weinig vertrouwen. Uit de vloer van zijn garage steekt een ijzeren staaf die een meter diep in de grond zit. Aan die staaf hangt een ketting, die aan het andere uiteinde aan zijn Harley is vastgeklonken. "Dat is om dieven te ontmoedigen", zegt hij. "Je weet toch hoe ze tegenwoordig motoren uit een garage stelen? Ze tillen beurtelings voor- en achterwiel op, schuiven er aan weerskanten een skateboard onder en duwen de motor naar buiten. Zonder starten, zonder lawaai." Dat zou in zijn geval dubbel zonde zijn. Zonde van de 50.000 euro die zijn motor hem heeft gekost, en vooral zonde van de maanden werk die hij er heeft in gestopt. Want dit oranje-zwarte monster is geen gewone Harley. Rond een Shovelhead-motorblok uit 1970 heeft Luc een juweel van een chopper gebouwd. "Een Zweedse chopper", preciseert hij. "Met een lage zit, een extra lange voorvork, een breed achterwiel en een hoog stuur. Het kader werd in Zweden op maat gemaakt, de onderdelen heb ik bijeengezocht in speciaalzaken en op ruilbeurzen. Sommige stukken heb ik zelf gedraaid. Dat is niets voor beginnelingen, maar ik sleutelde al op mijn veertiende aan brommers en scooters. Motoren opdrijven, cilinders vervangen, dat was kinderspel voor mij.

"Ziet het er weinig comfortabel uit? Neem zelf plaats, dan zul je merken dat het zit als een zetel. Alle verhoudingen zijn goed doordacht. Het is geen apenhanger, de handen blijven onder schouderniveau. Ik haal er 180 mee, met één hand aan het stuur. Alleen de bochten zijn speciaal. Je moet ze ruim genoeg nemen, alsof je een vrachtwagen bestuurt. Met zo'n chopper moet je alert blijven, maar dat vind ik er juist fijn aan. Mijn vorige Harley was een Heritage, een echte toermachine. Daar heb ik heel Europa mee doorkruist, van Portugal tot Rusland. Op de duur vond ik het saai, het was alsof ik met een auto reed.

"Een motor choppen betekent eigenlijk dat je alle overbodige onderdelen verwijdert. Het voorwiel heeft bijvoorbeeld geen spatbord. Je zou me moeten zien als het regent. Slijk van kop tot teen, zand tot in mijn onderbroek. Dat staat wel stoer als je op een motortreffen arriveert. Met een Harley wil je vooral gezien worden. Zo'n treffen is de max. Er hangt een geweldige sfeer, je ziet er de gekste motoren. Als je met de eigenaar van een andere chopper begint te praten, ben je vertrokken voor een paar uur.

"Nee, Harley was geen jeugddroom. Ik heb meer dan een miljoen kilometer gereden met een Honda Goldwing. Cruise-control, quadrafonie, dat zijn limousines op twee wielen. Als we onderweg een knappe griet zagen, tipten we elkaar via de intercom. Ik kocht mijn Goldwings altijd in Amerika, dat was stukken goedkoper. Op een keer was ik naar mijn dealer in North-Carolina afgereisd om de nieuwste 1.500 te kopen. Vreemd genoeg stond er ook een Harley-Davidson. Bleek een cadeautje van de baas voor zijn vrouw te zijn. Ik mocht een testritje maken. Dat geluid, dat getril, dat lage zwaartepunt, ik wist niet wat ik meemaakte. Nog voor het einde van de straat heb ik rechtsomkeer gemaakt. Stop hem maar in een kist, heb ik gezegd, ik wil niks anders meer."

The Mystery Man

Ook genaamd: The Knight in Shining Armor

Rijdt met: Springer Softail

De fotosessie levert publiek gevaar op. Passerende fietsers rijden haast in de berm, automobilisten riskeren een kop-staartaanrijding. Hun verbijstering is begrijpelijk, want het is geen alledaags gezicht. Op de parking poseert een geharnaste ridder met een hellebaard. In de plaats van een paard heeft hij een ander beest tussen de knieën, een Harley-Davidson Springer Softail. De machine is al even buitenissig als zijn berijder. Behalve de banden is alles aan deze motor in spiegelglad chroom uitgevoerd. De hobby van een gesjeesde biker die onverwachts een erfenis in de schoot kreeg geworpen? Het reusachtige riddertableau dat op zijn rug werd getatoeëerd lijkt de bange vermoedens te bevestigen. In werkelijk echter is The Mystery Man een succesvolle zakenman van 39 die zijn passie met de nodige ironie belijdt.

"Ik ben een motorrijder pur sang. Voor mijn klanten gebruik ik de Honda, voor mijn plezier de Harley. Plezier, dat is mijn definitie van het Harley-gevoel. Dat plezier schuilt niet alleen in het unieke motorgeluid. Wie een Harley koopt, koopt ook een entreebiljet voor een unieke wereld. Harley-rijders onder elkaar, dat is een grote vriendenbende. De ambiance van een Harley-treffen is uniek. Mensen denken dat daar op tijd en stond geknokt wordt. Dat is onzin, ik heb alleen maar leut meegemaakt. Zelfs de Hells Angels gedragen zich als schatjes. Als je ze met respect behandelt, uiteraard. "Dat harnas is een uit de hand gelopen grap. Vorig jaar huurde ik zo'n aluminium kostuum voor een Harley-meeting in Hofstade. Vrouwen kunnen altijd hun borsten tonen. Als man moet je creatief zijn om op te vallen. Het was een daverend succes, mijn foto verscheen in alle Harley-boekjes. Dat smaakte naar meer. Het heeft onwaarschijnlijk veel moeite gekost, maar ik heb een harnas op maat laten maken. Toen het klaar was, moest ik wel even slikken. Dit exemplaar is niet van aluminium maar van echt ijzer. Meer dan 30 kilo, al mijn bagageruimte gaat eraan op. Buitenissig? Het leven is al ernstig genoeg. Je moet je toch ergens mee kunnen uitleven.

"Vrijdag vertrek ik naar de Open Road Tour in Barcelona. Met het harnas, dat spreekt vanzelf. Naar het schijnt word ik voorgesteld aan Willy G., de grote baas van Harley-Davidson. Dat betekent wel wat voor een Harley-freak, want Willy G. is de kleinzoon van een van de stichters. Ook in Milwaukee ben ik van de partij. Met een beetje geluk word ik geselecteerd voor de parade, waaraan slechts vijfduizend exclusieve Harleys mogen deelnemen. Ze zullen the Knight in Shining Armor ook in de States leren kennen."

Geert Van Gijseghem

Leeftijd: 36

Beroep: advocaat

Rijdt met: Softail FX

Ook deze Harley-rijder heeft niet aan de verleiding van de accessoirelijst kunnen weerstaan. Naakte vrouwen in roestvrij chroom sieren uitlaat, stuurstang en remmen van zijn Softail. De Romeinen wisten het al: over smaak valt niet te redetwisten. Hoe dan ook, de trotse bezitter van deze frivole combinatie is een late maar ijverige Harley-bekeerling. Hij is geabonneerd op Amerikaanse Harleyzines, zit in het bestuur van Harley Owners Group (HOG), in zijn achtertuin heeft hij zijn eigen Harley-saloon gebouwd.

"Ik heb nooit gepiekerd over een motor", zegt hij. "Onveilig, onpraktisch, ik zag er het nut niet van in. Dat veranderde op slag tijdens een vakantie. Een bevriende dokter had zijn motor meegenomen. Ik maakte een ritje op de duo en was direct verkocht. Mijn vrouw zei: 'Nooit van mijn leven'. Maar ik heb het handig gespeeld. Ik wist dat ook mijn schoonvader zijn zinnen op een motor had gezet. Samen zijn we stiekem naar de Suzuki-dealer gestapt. Mijn vrouw stond voor een voldongen feit. Ze kon mij niet verbieden wat haar eigen vader deed. Die Suzuki was maar een opstapmodel. Zodra ik goed kon rijden, heb ik me een Harley aangeschaft. Nu doe ik al mijn verplaatsingen met de motor. Ik heb een speciale tas gekocht om mijn toga in te stoppen. Mijn collega's vinden het wel cool. Alleen als ik met de motor naar de rechtbank rijd, neem ik mijn voorzorgen. Ik stap altijd binnen met mijn helm onder de arm, anders zou de rechter zich vragen stellen bij de leren broek en de zware laarzen die ik draag onder mijn toog. Mijn vrouw is intussen helemaal bijgedraaid. Raad eens wat ik voor haar vijfendertigste verjaardag heb gekocht? Een Harley Sportster, ze kon haar ogen niet geloven. Ik geef toe, dat cadeau was niet helemaal van eigenbelang gespeend. Nu moet mijn vrouw wel meegaan in mijn Harley-passie. Niet dat ze zich geweld moet aandoen. Voor ons is Harley een familiezaak geworden. Met het zijspan kunnen we de kinderen overal meenemen. Ze staan te trappelen als we nog maar het woord 'motor' laten vallen.

"26.000 euro is een smak geld. Maar voor dat bedrag koop je niet alleen een motor, je krijgt er ook fun en vriendschap bij. In onze club zitten mensen van alle slag. Dokwerkers, accountants, kappers, veiligheidsagenten, het maakt niet uit, we zijn allemaal vrienden. Voor mij betekent dit veel meer dan een hobby. In mei ben ik in New Jersey een workshop van Harley-Davidson gaan volgen. Bedoeling is dat ik in de Benelux cursus geef aan dealers en HOG-bestuursleden. Tijdens die workshop heb ik een kleine cultuurschok ervaren. Nooit gedacht dat Harley-Davidson zo'n patriottisch instituut was. De eerste dag begon met een heuse vlaggengroet. Vier militairen droegen een stars and stripes binnen. Alle aanwezigen barstten in het Amerikaanse volkslied uit. Dat zou je in België met de Brabançonne moeten proberen. Op het einde was er weer zo'n ceremonie. Alle cursisten werden uitgenodigd om trouw te zweren aan de Harley-eed. Ride and have fun, dat is de boodschap die ik moet verkondigen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234