Woensdag 22/01/2020
Beeld GEERT JOOSTENS

Column

"Maar mag dat dan ook niet meer?", vraagt een vriend oprecht. "Een beetje dominant flirten?"

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt

Rob Reiner, een Amerikaanse acteur, schrijver en producent, twitterde onlangs: “Price of sexual assault. Weinstein fired from company/thrown out of academy. O’Reilly settles/gets job back. Trump becomes president.” Kortom, er is een filmproducent met dikke spijkers aan de schandpaal genageld, maar twee andere beroemde mannen die beschuldigd zijn van seksuele intimidatie lopen vrolijk rond en zitten zelfs op cruciale machtsposities (de één is presentator bij Fox, de ander president van Amerika).

In Nederland is ondertussen een heksenjacht geopend. Alle media zoeken koortsachtig naar verhalen die verband houden met het enorme schandaal dat Amerika nu al weken in z’n greep houdt. Een acteur verlaat per direct het Nationaal Theater in Den Haag, een redacteur bij een vooraanstaande uitgeverij uit Amsterdam wordt op non-actief gesteld. Overal waar ik kom, laaien de discussies op. De een vindt dat er namen genoemd moeten worden, de ander ergert zich aan de emotie en roept op tot een kalmer debat. De mannen die ik spreek, zijn voornamelijk in de war. “Maar mag dat dan ook niet meer?”, vraagt een vriend oprecht. “Een beetje dominant flirten?” Wat voor ons, vrouwen of mannen die het slachtoffer werden van seksuele intimidatie, zo’n heldere grens is, is blijkbaar gissen voor wie het nooit ervaren heeft.

Deze algehele verwarring en chaos is natuurlijk niet zo gek. Onze seksuele moraal heeft nogal wat uiteenlopende fasen gekend sinds de jaren vijftig. Op 13 mei 1955 werd The Good Wife’s Guide gepubliceerd, een handleiding voor getrouwde vrouwen met tips over hoe je je man het beste kon pleasen. “A good wife always knows her place.”

Vervolgens raasde de seksuele revolutie door de westerse wereld. Het is nog niet zo heel lang geleden dat de linkse elite zich afvroeg hoe ze het kind seksueel konden bevrijden in een tijd waarin sommigen vonden dat seks en erotiek tussen kinderen en volwassenen belangrijk was. In een vooraanstaande krant vertelde Hedy d’Ancona, later een prominente politica in Nederland, hoe ze regelmatig met haar kinderen vree. In Duitsland werd rond 1968 pedofilie zelfs als progressief gezien. Ik las over verbijsterende incestueuze experimenten, afschuwelijke fysieke handelingen onder het mom van progressiviteit en liefde.

De huidige verontwaardiging en woede, de grootse acties op sociale media en de hoeveelheid aandacht juich ik, als hippiekind, luidkeels toe, maar we moeten naar mijn mening ook kijken naar ons recente verleden. Naar waar we vandaan komen, om vervolgens te bepalen waar we nu naartoe willen. Wat is de nieuwe code waar we ons allemaal veilig bij voelen? Wie schrijft hem uit? En laat iedereen die zich daar niet aan houdt de consequenties ervaren, Trump, the predator in chief, voorop. Hoe vinden we de juiste balans tussen vrijheid, spontaniteit en respect? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234