Woensdag 21/04/2021

Ludo Dierckxsens, 'un homme d'expérience', rijdt schitterende Parijs-Roubaix

'Ik heb nooit gedacht dat ik hier kon winnen'

ROUBAIX.

VAN ONZE VERSLAGGEVER

Ludo Dierckxsens le Belge. Un homme d'expérience.' Voor Jean-René Goddaert, commentator bij France 2, was Ludo Dierckxsens nog duidelijk een nobele onbekende. Op zich geen schande, want tot vorig jaar was de blonde Kempenaar nog hoofdzakelijk een kermiscoureur. Een renner die echter toen al bewees dat hij meer in zijn benen had dan alleen maar wedstrijden rond de kerktoren winnen. Enig opzoekwerk had Goddaert misschien wel geleerd dat Dierckxsens vorig jaar winnaar werd van de GP van Denain en derde in Parijs-Bourges, in Frankrijk toch twee wedstrijden met een behoorlijke reputatie. En dat hij als ervaren rot werd afgeschilderd had voor Goddaert ongetwijfeld met zijn leeftijd te maken. Dierckxsens mag dan in oktober 34 worden, tegenover velen van zijn collega's mist hij nog veel ervaring. De Kempenaar was bijna 30 dat hij de stap naar de hoogste categorie zette. Zondag was hij pas aan zijn tweede Parijs-Roubaix toe. Een tocht door de Hel die hij wellicht nooit zal vergeten.

Ludo Dierckxsens reed zondag de wedstrijd van zijn leven. Iedereen die 'de witte' uit Kasterlee een beetje kent, weet dat hij nauwelijks in te tomen is. Zondag was dat niet anders. Hij ging mee in een vroege vlucht van 21 die onder zijn toedoen werd herleid tot negen. Hij bleef na veel beuk- en glijwerk alleen met Gouvenou overeind en hij had nog net kracht genoeg om te reageren op de uit de achtergrond opdagende Franco Ballerini. Zo'n 15 kilometer kon hij nog mee met de ontketende Italiaan. Dan moest hij hem laten gaan.

"Twee kasseistroken kon ik hem nog volgen," gaf Dierckxsens toe, terwijl hij in de kleedkamer uit zijn natte en beslijkte kleren kroop. "Op de derde was het afgelopen. Ballerini plaatste niet eens een demarrage. Hij duwde gewoon wat harder op de pedalen en ik brak."

En toch was die Dierckxsens nog niet helemaal uitgeteld. Hij bleef nog een hele tijd tussen Ballerini en de achtervolgende groep fietsen om finaal als twaalfde door de finish te gaan. "Het resultaat is het enige minpunt aan mijn avontuur," zucht hij. "Ik was graag in de top tien geëindigd. Misschien ben ik wel te lang tussen Ballerini en de achtervolgers blijven hangen. Ik had me wellicht beter sneller laten inlopen in plaats van in mijn eentje te blijven te blijven beuken tegen de wind."

Heel Europa heeft kunnen zien wat Ludo Dierckxsens in zijn mars heeft. "Maar nooit gedroomd van winnen," lacht hij. "Ik wist goed genoeg dat de 'groten' toch zouden komen. Voor mij was het er vooral om te doen zolang mogelijk voorop te blijven en de koers hard te maken in dienst van Tsjmil. Dat is me mooi gelukt. Jammer echter dat Tsjmil zoveel pech heeft gekend. Op een bepaald moment meldde Jean-Luc Vandenbroucke me dat ik voluit mijn kans mocht gaan. Tsjmil kwam toch niet meer in aanmerking voor winst."

"Ja," zegt hij zuchtend, "op sommige plaatsen was het echt een verschrikking. Sommige stroken lagen er onmenselijk bij. Zoals het Bos van Wallers. Verschrikkelijk slecht en levensgevaarlijk. Bovendien was ik uit mijn pedaal geschoven en geraakte er niet onmiddellijk weer in. Ik gleed van links naar rechts en had alle moeite om overeind te blijven. De grootste waanzin met al dat volk langs de weg. Bepaalde momenten dacht ik: 'waar ben ik mee bezig?'"

Maar toch gaf hij niet af? "Ik heb hard moeten rijden om weer aansluiting te krijgen. Maar als je goed bent, kun je dat."

Bijna 170 van de 266 kilometer stond Ludo Dierckxsens in de spits van de aanval en zorgde ervoor dat hij bij de hele wielerwereld bekend raakte. Maar toch wil hij niet gezegd hebben dat deze Parijs-Roubaix de mooiste prestatie uit zijn vijfjarige profloopbaan is.

"Noem het een mooi moment, omdat de hele wereld naar deze wedstrijd kijkt," glimlacht hij. "Maar ik zou niet durven zeggen dat dit de mooiste prestatie uit mijn loopbaan is. Ik heb er nog mooie geleverd. Zoals twee weken geleden in de E3-Prijs en vorig jaar toen ik tweede werd in het Belgisch kampioenschap en mijn overwinning in de GP van Denain. Ook dat waren mooie momenten."

Ludo Dierckxsens leverde in de Hel opnieuw zijn visitekaartje af en bewees andermaal dat veel ploegleiders het bij het verkeerde eind hadden. Op 30-jarige leeftijd werd hij pas prof bij het bescheiden Saxon van ploegleider Gérard Bulens. "Hij is de enige die in mij geloofde," zegt Dierckxsens. "Veel ploegleiders hebben vooroordelen. Iemand van 30 kunnen ze niet meer gebruiken. Die heeft geen toekomst meer. Men heeft me nooit voor vol aanzien."

Maar Dierckxsens die een gouden handdruk aanvaarde bij Daf om het alsnog als prof te wagen, bewees het tegendeel. Hij, die jaar en dag in de fabriek werkte en koersen alleen als een leuke hobby beschouwde, is nu een gerespecteerd prof.

"Of ik geen spijt heb dat ik niet vroeger beroepsrenner ben geworden? Ik kan de klok niet terugdraaien. Bovendien bekijk ik het anders. Op mijn leeftijdsgenoten heb ik nog enkele jaartjes te goed."

Tony Landuyt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234