Zondag 24/10/2021

Lucinda Williams Gepokt, gemazeld en getekend door het leven

Dit is Williams' wereld: kettingrokende vrouwen, ontrouwe minnaars en vluchtige seks

Gent

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Soms komt het er gewoon op aan geduld te hebben. Precies een kwarteeuw na haar debuut stapte Lucinda Willliams zaterdagavond voor het eerst op een Belgisch podium. Vanwege de turbulente levensstijl die ze erop nahoudt wordt Williams wel eens de vrouwelijke Keith Richards genoemd, maar dat soort vergelijkingen doet haar oneer aan. De southern belle, net vijftig geworden, heeft zich de laatste jaren immers ontplooid tot een van de markantste figuren uit de Amerikaanse countryrock, en ook World Without Tears, haar gloednieuwe cd, is er opnieuw een om in te lijsten. De songs van Lucinda Williams zijn zelden luchtige verhaaltjes. Ze vertelt over kettingrokende vrouwen, ontrouwe minnaars, vluchtige seks, de geur van zilte whisky en de frustraties die gepaard gaan met onbeantwoorde verlangens. Niet zonder succes, trouwens, want haar nummers werden ondertussen opgenomen door Emmylou Harris, Mary-Chapin Carpenter en zopas, zo meldde de zangeres tijdens het optreden, voegde ook Willie Nelson zich aan dat lijstje toe.

De reden waarom de schrijfsels van Williams zo goed in de markt liggen, spreekt voor zich: ze koppelt de verhaallijnen van Flannery O'Connor aan de rock-'n-rollmythologie waar de Stones het patent op hebben, en vertolkt die met een stem waarvan je meteen aanvoelt dat ze gepokt, gemazeld en getekend is door buitensporige hoeveelheden sterke drank. Meer dan eens deed ze zaterdag trouwens aan een countryversie van Courtney Love denken, en wellicht was een optreden als dit nog het best tot zijn recht gekomen in een rumoerige saloon waar de bourbon bij beekjes van de tapkast loopt. De Gentse Handelsbeurs, een prachtige, sfeervolle zaal met een uitstekende akoestiek, bood evenwel een stijlvol alternatief, en alle kaartjes voor het optreden waren bijgevolg al weken de deur uit.

Wie op tijd kwam, kreeg met Admiral Freebee-zanger Tom Van Laere bovendien een alleraardigst voorprogramma cadeau. Net als Williams zelf bleek de Antwerpenaar immers een begeesterend verteller die er met beperkte middelen, een akoestische gitaar en een zucht mondharmonica, moeiteloos in slaagde om het publiek te blijven boeien. Af en toe kwam de geest van de jonge Springsteen even om de hoek loeren, maar dat deerde niet. 'Rags 'n' Run' bleef, ook zonder de engelenstem van Nathalie Delcroix, wondermooi, en 'There's A Road' wekte zelfs even de indruk dat de Noorderlaan zowat het Vlaamse equivalent van Route 66 was.

Lucinda Williams verwerkte nadien dezelfde mythologische beelden in haar songs. De set begon wat wijfelend met 'Drunken Angel', uit de met lof overladen comebackplaat Car Wheels On A Gravel Road, en meteen kreeg je een idee van hoe de rest van de avond zich zou ontplooien. Williams zong met een loodzwaar Texaans accent, de ritmesectie, afgesnoept van Dwight Yoakam, speelde met Zwitserse precisie en gitarist Doug Pettibone wisselde, naargelang de nummers daarom vroegen, de subtiliteit van Mark Knopfler af met het type verpletterende geluidserupties die je eerder met Jimi Hendrix zou associëren.

De zangeres zelf zag er stralend uit, maar had toch al wat last van ouderdomskwaaltjes. Zo moest ze regelmatig in het tekstenboek kijken dat naast haar microfoon op een statiefje open lag geslagen, en riep ze verscheidene keren een roadie op het podium omdat ze de setlist niet kon lezen. Gelukkig beschikte Williams over genoeg humor om er op de duur haast een gimmick van te maken. En de songs zélf werden er nooit minder geloofwaardig door. 'Those Three Days', het bittere relaas van een three-night stand, diende zich algauw als een hoogtepunt aan. Ze had zich voor de zoveelste keer in de doeken laten doen, terwijl het hem - "you found a hole and in you came"- natuurlijk enkel om een snelle wip was te doen. De pedal steel guitar huilde ook trieste tranen tijdens 'Overtime', 'Sweet Side' en het in melancholie gegratineerde 'Essence'. De zompige bluesrock van 'Atonement' hield het tempo erin, terwijl het op een moderne loop stappende 'American Dream' een goed beeld gaf van hoe country zou klinken op een hiphopbeat.

Williams, met het soort tatoeage op de bovenarm waar ze wellicht al spijt van had toen ze de ochtend nadien weer nuchter wakker werd, had er schik in, en was in de wolken over het publiek. Geen loze woorden, want na de eigenlijke set willigde ze nog bijna anderhalf uur verzoekjes in, zodat ze uiteindelijk haast drie uur op het podium stond. En zelfs die waren in een knip voorbij. Twee optredens voor de prijs van één. Het was lang geleden dat we nog zo'n goeie zaak hadden gedaan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234