Donderdag 26/11/2020

Lrnce of Arabia

Een half jaar geleden verhuisde modeontwerpster Laurence Leenaert naar Marokko om daar haar label verder uit te bouwen. Wij volgden haar drie dagen langs naaiateliers, lederdealers, pottenbakkers en tapijtenknopers.

Welkom in mijn grotje!" Met een brede glimlach zwiert Laurence de deur open van haar huisje midden in de medina, het oude stadscentrum van Marrakech. Een grotje is niet het eerste wat in ons opkomt als we binnenstappen. Eerder een miniriad: een traditioneel Marokkaans huis met een centrale open binnenplaats. De witte muren reflecteren het binnenvallende zonlicht. En de funky faiences met felle patroontjes maken ons op slag vrolijk. Net als de knusse tapijten op de grond. Tegen de muur leunen gedroogde palmbladeren, de geïmproviseerde zetel is een gezellige set kussens en matrassen. Rechte hoeken zijn hier nergens te bespeuren: in de medina worden huizen niet ontworpen, ze ontstaan al doende. De wasdraad met stofsamples en een atelier met naaimachine verraden dat hier een ontwerpster woont.

Een half jaar geleden boekte Laurence Leenaert een enkeltje Marrakech. Het doel: haar label verder uitbouwen.

"Vroeger maakte ik alles zelf in mijn atelier in Gent", vertelt ze. "Maar hier in Marrakech zijn zo veel artisans dat ik gemakkelijk mijn stukken kan laten maken. Dat betekent: meer tijd om nieuwe dingen uit te proberen. Als ik een idee krijg voor een tas, dan wandel ik naar het leeratelier en heb ik een paar dagen later een sample. Zonder dat het me een fortuin kost. Kom, we gaan er een paar bezoeken in de medina."

Onderweg naar haar lederhandelaar stoppen we bij Atay, haar 'stamkroeg'. Laurence is net terug van een paar weken België en verlangt ernaar om haar Marokkaanse vrienden terug te zien. Als we afgaan op het enthousiaste onthaal, hebben ook Ismail, Ahmed en de rest van het personeel haar gemist. In koor roepen ze haar naam als we binnenstappen en iedereen begint haar te omhelzen. "Hoe is het met je? En met je familie? Waarom bleef je zo lang weg? Drie weken! We zijn zo blij dat je terug bent!" Als Laurence hen verrast met een reep Belgische chocolade, zijn ze helemaal tevreden. "We hoopten al dat je er weer eentje zou meebrengen", klinkt het.

Laurence komt dagelijks bij Atay. Voor de wifi, de gezelligheid én de koffie. Ze bestelt een nous nous: een half om half van koffie en melk. En wat msemen: vierkante pannenkoekjes met honing. "Het bovenste dakterras is mijn favoriete spot. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op de stad. En het is hier heel stil. De ideale plek om even te ontsnappen aan de drukte en de chaos van de medina. Roepende verkopers, stinkende brommers en sleurende ezels: alles loopt er door elkaar. Soms weet je echt niet wat je ziet. Tijdens het offerfeest zag ik mensen die een levend schaap droegen, zoals een rugzak", lacht Laurence.

Insjallah

Haar leerhandelaar zit ergens in de soek. Een bochtig parcours door de overdekte smalle straatjes voelt voor ons aan als een doolhof. Alles lijkt op elkaar, maar Laurence vindt feilloos de weg. Als we voor de 35ste keer vanachter een bocht komen, horen we ineens "Laurence!" Een jonge Marokkaan veert op en loop op haar af. Ook hier hetzelfde scenario. "Zo goed je te zien. Fijn dat je terug bent. Hoe is het met je? De sample van je nieuwe tas in wit leer is klaar. Ik pak hem eventjes." Leerbewerker Youssef sprint naar binnen.

"Toen ik naar hier kwam, was ik bang dat ik me alleen zou voelen. Maar dat is nog niet gebeurd. Ik ben zo blij dat ik heel snel fijne vrienden heb gemaakt. Ik zie hen dagelijks", vertelt de Kortrijkse ontwerpster. Ze inspecteert de sample, maar is niet 100 procent tevreden. De tas blijft minder goed in model dan gehoopt. Het ontwerp moet nog wat bijgeschaafd worden. Dat is voor later. Eerst wil ze even naar het ledermagazijn. Youssef geeft haar de sleutel. Een ware grot van Ali Baba is het: vier verdiepingen vol met de meest uiteenlopende soorten en kleuren. Zelfs fluffy en metallic varianten. "Marokko is bekend voor het leer, maar de lokale leersoort interesseert me niet. Die stinkt en is stug. En doordat het onbehandeld leer is, trekken vlekken er meteen in. Via via belandde ik bij Youssef die al tien jaar Italiaans leer verkoopt. Die kwaliteit is veel beter. Elke dag kom ik hier even dag zeggen en de nieuwe leerleveringen bekijken. Gevaarlijk. Voor mij is dit een snoepwinkel. Ik moet me inhouden niet alles te kopen."

Naast haar tassen, laat Laurence hier ook haar sandalen maken. Al duurde het wel een tijdje voordat die samenwerking optimaal was. "Het eerste paar leek totaal niet op mijn ontwerp. Ze dachten dat ik fouten gemaakt had en pasten het gewoon aan. Van mijn Moustache-sandalen bijvoorbeeld knipten ze de franjes eraf. Ik heb veel geld betaald voor slechte samples. Tot ik gewoon naast hen ben gaan zitten om te zeggen hoe ik het precies wilde. Nu kennen ze mijn stijl. Ze vinden het grappig en speciaal. Maar ze doen precies wat ik wil."

Voor we vertrekken, bestelt Laurence nog twee paar nieuwe sandalen. Over twee dagen klaar, belooft hij. "Insjallah", voegt Laurence eraan toe. Als God het wil. Ze heeft de we-zien-wel-mentaliteit van haar nieuwe thuisstad al goed in de vingers.

Godsdienst

Laurence Leenaert (26) startte haar eigen label Lrnce vier jaar geleden, nog voor ze goed en wel was afgestudeerd. Als Kortrijkse was ze een paar jaar eerder naar Gent gegaan om mode te studeren aan het KASK. Dat Laurence deze richting op zou gaan, was te verwachten. Haar moeder is textielontwerpster en nam haar mee naar stoffenbeurzen zoals Première Vision in Parijs. "Dankzij haar heb ik een goed oog ontwikkeld."

Tel daar nog een flinke dosis talent bij. Haar derdejaarscollectie, waarmee ze haar bachelor afrondde, werd op blogs getipt als dé uitschieter van haar lichting. Helemaal terecht. Haar silhouetten waren geïnspireerd op het etnische kostuum van een voodoo-priester uit Benin. Op basis van Afrikaanse kunst ontwierp ze samen met een grafisch ontwerper haar eigen stoffenprints. En de modellen stuurde ze de catwalk op met houten staketsels op hun schouders. Deze collectie - getiteld We a.aare not the same - gaf letterlijk het startschot voor Laurences eigen label. Met de overschotten van haar stoffen begon ze rugzakken te maken. Eerst voor vrienden. Maar al snel had ze haar eerste verkooppunt: Rewind in Gent. "Toen ik net begon met de tassen, maakte ik een Tumblr aan. Daar heb ik heel veel aan gehad. Plots kreeg ik de vraag of mijn tassen te koop waren. Dus dacht ik: misschien moet ik er maar mee doorgaan. Ook nu helpt Instagram me. Gisteren nog vroeg een Deense stylist om kleren te lenen voor een shoot."

Het is opvallend hoeveel ingrediënten van Laurence' afstudeercollectie uit 2012 nog aanwezig zijn in haar huidige ontwerpen. De combinatie van neutrale nude-tinten met felle (fluo)kleuren. Maar ook de grafische prints en zelfs het hout zijn gebleven. De sluitingen van haar tassen zijn houten blokjes. Ook de oversized snit - denk kimono's en wijde jassen - is er nog altijd. "Ik hou niet van de vrouw die te veel van haar lichaam toont. In mijn kleren moet je kunnen bewegen", pleit Laurence, die ook toen al werkte onder de naam Lrnce.

In plaats van een master te volgen, trok ze een half jaar naar Berlijn voor een stage bij Bless, een alternatief modelabel dat ook design en kunst maakt. "Bij Bless leerde ik heel veel. Ook over hoe je een label kunt aanpakken. Ze zijn tegen massaproductie en tegen reclame. Bovendien maken ze meer dan alleen mode. Die aanpak heeft me echt beïnvloed voor mijn eigen label. Ik doe niet aan halfjaarlijkse collecties. Vind ik een mooie stof die me inspireert, dan maak ik daar een paar stukken mee", aldus Laurence.

Inspiratie put ze ook zelden uit de mode. "Liever lees ik interieurbladen zoals Apartamento. En ik ben dol op Picasso, vooral zijn keramiek. Ook sektes en religies intrigeren mij. Toen ik op mijn 18de een studie moest kiezen, twijfelde ik tussen mode en godsdienst. Tot mijn vader zei: 'Doe maar mode. Dat is meer iets voor jou.'"

Dag nummer twee. Tijd voor keramiek. Toen Laurence in juni aankwam in Marrakech, ging ze samen met twee vriendinnen naar een bureau dat alle artisans van de stad vertegenwoordigt. Of ze ergens konden leren pottendraaien? Zo belandde Laurence bij een keramiekatelier, even buiten het centrum van Marrakech. Daar wil ze ons graag mee naartoe nemen. Aan de stadspoort blijkt ze goed ingeburgerd. Keihard onderhandelt ze met de taxichauffeur over de prijs. "Vroeger betaalde ik meer. Maar sinds ik weet wat de prijs voor locals is, weiger ik dat."

Een halfuurtje later, en 55 eurocent per persoon lichter, wandelen we over een landweggetje richting de pottenbakkers. Overal staan palmbomen en er blaast een windje. De drukke medina lijkt ver weg. "Ik kom hier elke vrijdag naartoe. Om te werken en om samen met de pottenbakkersfamilie couscous te eten, de traditionele maaltijd om hun wekelijkse rustdag te vieren. Ik geniet van de rust hier. En de mensen zijn fantastisch. Je zult het zien", belooft Laurence.

Ze heeft geen woord gelogen. We worden ongelooflijk hartelijk ontvangen met een grote kan muntthee, zelfgebakken koekjes en een royale schaal seffa mdfouna: een zoet gerecht van gestoomde vermicelli, kaneel, poedersuiker en verkruimelde pindanootjes. Ook hier tovert Laurence een reep chocolade uit haar tas als verrassing voor Hassan, de 18-jarige zoon van het gezin. Laurence werkt vaak met hem samen en hij staat ook vaak model in haar foto's. Zijn ogen twinkelen.

Misbaksels

Na de thee neemt Hassan ons mee naar het atelier. We kijken er onze ogen uit. Ze maken hier keramiek vanaf nul: klei opgraven, wachten tot ze de perfecte vochtigheidsgraad heeft en dan alle lucht eruit kneden. Dat laatste doen ze hier met hun blote voeten. Een van de werknemers staat tot zijn enkels in de rode klei te trappelen. Een ander is met engelengeduld een gigantische vaas aan het maken. Even verderop zit een vrouw geconcentreerd potjes te beschilderen met een haarfijn penseel.

Hassan verrast Laurence op zijn beurt met haar laatste potjes, die vorige week afgebakken zijn. Haar herkenbare stijl van grafische lijnen en spontane spetters vertaalt zich erg goed naar keramiek. "Vroeger draaide ik echt potjes, maar dat is zwaar en moeilijk werk. Nu ben ik vooral bezig met beschilderen. Al heb ik niet zoveel geduld als mijn collega's. Ik hou van snel en spontaan. Een catastrofe noemen ze mijn baksels soms, omdat het niet netjes binnen de lijntjes is", grinnikt Laurence. Toch poseert Hassan even later gewillig met een paar van haar 'mislukte' potjes in zijn handen voor een snel geïmproviseerde fotoshoot. Binnenkort vast terug te vinden op haar Instagram.

De gastvrijheid kent hier geen grenzen. Hoewel we de mensen niet kennen, krijgen we na onze rondleiding opnieuw lekkers geserveerd. We zitten in de tuin onder de olijf- en granaatappelbomen en drinken kruidenkoffie met melk. Op tafel staat zelfgebakken brood, lekkere confituur, opgelegde olijven (van de boom waaronder we zitten) en heerlijke olijfolie. Het houdt niet op. "De mensen zijn zo warm hier. Zelfs als ze je niet kennen, ontvangen ze je met open armen. Ze zetten de tafel vol eten, ook al hebben ze weinig middelen. Geen moeite is te veel. Zelfs mensen die ik amper ken, zeggen me: 'Laurence, als je ooit eens krap zit, mag je altijd bij ons aankloppen voor wat geld.' Hoeveel Belgen heb je dat al zien doen bij Marokkanen of vreemden?"

Verstopte artisans

Dag drie alweer. Na een ontbijtje bij vaste stek Atay springen we even binnen bij Karim, een bevriende tapijtenhandelaar. Hij heeft prachtige stukken. Tussen de grote stapels vindt Laurence een wit-blauwexemplaar. Hoeveel het kost, wil ze weten. Karim wuift het weg. "Cadeautje!" Laurence glimlacht en neemt ons vervolgens mee naar de rommelmarkt Bab El-Khemis, een plek aan de rand van de medina waar ze werkelijk alles verkopen: van waardevolle antiquiteiten tot kapotte afstandsbedieningen. "Onlangs vond ik hier dit coole bomberjack voor maar 10 dirham. Dat is nog geen euro. Ik koop hier vaak ook tapijten, oude djellaba's en mooie stoffen."

Ze trakteert ons op een glaasje limonade van versgeperst suikerriet en citroensap en vertelt verder. "Verder ga ik regelmatig naar een Parijse winkel waar ik fantastische stofstalen koop. Ook op stoffenbeurzen vind ik mooie dingen. Jammer genoeg moet je meestal minstens 100 meter kopen. Te veel - en te duur - voor mij als jong label. Ik heb ook al een aantal keer zelf stoffen laten weven in België. Momenteel zoek ik naar iemand in Marrakech die dat kan. Die zijn er zeker. Maar net zoals met alle andere artisans met wie ik samenwerk, moet je die via via leren kennen. De beste vaklui zitten in goed verstopte ateliers, heb ik al ontdekt."

Kimonodebuut

Zo ook kleermaker Adama en zijn compagnon Jamal. Ze huizen in een atelier dat nog het meest wegheeft van een garagepoort. Met zijn fake Ralph Lauren-sweater en een afgedragen jeans oogt Adamo totaal niet als een tailleur. "Maar hij is echt de beste", pleit Laurence. Ook de kleren die zij zelf draagt, maakt hij. "Ik vind nergens toffe kledingwinkels. In Guéliz, de moderne wijk van Marrakech, zit een Zara. Maar dat is hier peperduur. Dus laat ik mijn kleren maken."

We zijn hier om wat samples op te pikken. Spierwitte items zoals een salopette en een oversized vest. "Ik ben erg geïnspireerd door stoere workwear. Heb je de pottenbakkers gezien gisteren? Hun kleren hadden helemaal de kleur van de klei aangenomen. Ze gingen bijna op in het materiaal. Prachtig. Deze witte tenues ga ik dragen om in te werken, zodat er spatten en vlekken op komen. Dan wil ik ze gebruiken voor een shoot met mijn tassen of mijn keramiek. En wie weet werk ik er later op door en wordt het een echte collectie."

Adama fronst zijn wenkbrauwen terwijl Laurence de samples aanpast in zijn piepkleine ateliertje. Net als de leerbewerker deed hij er een tijdje over om te begrijpen wat Laurence wilde. Een kimono of bomber had hij nog nooit gemaakt. Maar nu werken de twee intensief samen. "Hij stikt veel sneller en netter dan ik", biecht Laurence op. "Ik sta erop mijn artisans goed te betalen. Ze leveren fantastisch werk en ik wil een langetermijnrelatie met hen opbouwen. Als ze heel snel een order maken voor me, geef ik ze een extraatje. Veel Europese merken die hier produceren, drijven de prijs tot het uiterste. Daar doe ik niet aan mee."

Even verderop in de soek zit haar tapijtenatelier. Naast accessoires, kleding en keramiek maakt Laurence ook tapijten in haar uitgesproken grafische stijl. Haar Toolblanket bijvoorbeeld heeft een dubbele functie als wandtapijt en opberger. "Het is een coöperatief met een twintigtal vrouwen die thuis de tapijten weven. Ik kom naar hier om mijn ontwerp te bespreken en de tapijten op te halen. De kleur, het patroon en het formaat: alles kies ik zelf. Leuk: de vrouwen kunnen ook tapijten borduren op basis van tekeningen. Daar ben ik nu volop mee aan het experimenteren."

De stevige tred waarmee ze door de medina spurt, haar donkere looks - een erfenis van haar Spaanse grootmoeder - en haar warme persoonlijkheid maken dat Laurence perfect blendt in Marrakech. "Heel vaak spreken mensen me aan in het Arabisch. Pas als ze me zien aarzelen, schakelen ze over naar het Frans, de tweede taal hier. Alleen mijn westerse kleren verraden dat ik niet van hier ben", weet Laurence die al lang geobsedeerd is door Marokko. Begin vorig jaar trok ze voor twee maanden naar de duinen van Chegaga in de Sahara, vlak bij het Zuid-Marokkaanse woestijndorpje M'Hamid. Zeg maar gerust de middle of nowhere.

"Behalve wat kleren en mijn naaimachine nam ik niets mee. Mijn plan: wat rugzakken maken en vooral nadenken over wat ik wilde. Na mijn derdejaarscollectie ben ik ook op vakantie geweest naar Marokko. Sindsdien wilde ik naar hier verhuizen. Omdat er in M'Hamid niets te beleven was, verhuisde ik naar Marrakech. Toen ik hier aankwam, kende ik niemand. Op mijn rekening stond 400 euro. Soms lag ik daarvan wakker. Maar toch was ik supergelukkig. Ik voelde me meteen thuis."

Intussen heeft Laurence een achttal verkooppunten in België, Nederland, Frankrijk, Italië, Marokko en Japan. Verder verkoopt ze rechtstreeks via haar website. "Omdat het leven hier niet zo duur is, kan ik overleven op wat ik verkoop. Maar alles wat ik verdien, investeer ik opnieuw in stoffen en samples. Ik ben echt naar hier gekomen om zo veel mogelijk uit te proberen. Daar wil ik de tijd voor nemen. Daarna is het mijn doel om mijn eigen studio uit te bouwen, waar mensen voor mij werken. Het liefst in Marrakech. Toen ik afgelopen zomer naar hier kwam, was het plan om een jaar te blijven en dan terug te keren. Maar ik kan niet meer terug naar België. Toen ik er onlangs een paar weken was, voelde ik me vervreemd. Alleen mijn familie missen, is erg lastig", zucht Laurence.

Koffiehuis

Voor het komende jaar heeft ze nog veel plannen. Zo wil ze graag samen met Ali, een goede vriend die in de filmbusiness werkt, een video maken van haar collectie. "Liefst iets in de stijl van de film die Harmony Korine maakte voor Proenza Shoulder", zegt ze. En een eigen winkeltje in de medina, lijkt dat haar niets? "Veel liever zou ik een koffiehuisje openen dat ik helemaal zelf inricht: van de interieurstoffen tot aan het servies. Ik ben al voorzichtig aan het uitkijken naar een leuk pandje."

Wedden dat het haar nieuwe stamcafé wordt? Insjallah.

Te koop via haar webshop lrnce.com en bij Rewind (Gent), Espoo (Antwerpen), Hunting and Collecting (Brussel). Benieuwd naar haar grotje? Via Airbnb verhuurt ze een kamer in haar miniriad: airbnb.nl/rooms/9036359

Op bezoek bij ontwerpster Laurence Leenaert die België inruilde voor Marrakech

Bezoekje aan Karim, een bevriende tapijtenhandelaar.

Overal wordt Laurence warm onthaald, ze staat er dan ook op om haar 'artisans' goed te betalen en te behandelen.

De binnenplaats van Laurences huisje.

Op dag twee neemt de ontwerpster ons mee op sleeptouw naar een keramiekatelier. Alles gebeurt hier van nul. De lucht in de klei wordt er met de

voeten uit gekneed.

Op de rommelmarkt Bab El-Khemis, waar ze werkelijk alles verkopen.

Wie is Laurence?

26 jaar uit Kortrijk begon in 2013 haar eigen fashion label met vooral rugzakken en accessoires

verhuisde vorig jaar naar

Marrakech studeerde Mode aan

het KASK in Gent

Shopping

Benieuwd naar haar werk? Al dit moois is te koop op Laurences webshop, lrnce.com

Kimono, 190 euro

Sandalen, 125 euro

Slippers, 95 euro

Zak, 150 euro

Wandkleed, 220 euro

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234