Vrijdag 07/05/2021

Album-recensie

'Love What Survives' van Mount Kimbie: Onbeschroomd gründlich

Mount Kimbie Beeld RV
Mount KimbieBeeld RV

Mount Kimbie vervelt ten volle op Love What Survives, zijn derde, carrièrebepalende plaat. Verwacht veel analoog spul, krautrock en James Blake.

Het bloed pompt pijnlijk hard door de aders van achterbuurtschoffie King Krule in ‘Blue Train Lines’, als de razende metrolijnen van Londen. Krule staat te schuimbekken aan de microfoon: “I lost it with a sweepstakes sigh in another fucking fight / A junkie in a queue for the lavatory line/ That's another lost sight”. Een drieste krautrockgroove schiet halverwege onder hem door en hij gaat helemaal door het lint. Slikt de krop in zijn keel weg, gilt met overslaande stem, krijst onbeholpen als de eerste de beste bezopen geezer die je na een onstuimig nachtje stappen in een donker steegje met een breekmes naar de strot vliegt. “I just been eating away when I found her / All drowned in grey / I might have drowned her / I caught her plate number / And yeah, I might have seen it all”. In een grootstad is iedereen verdacht. En Krule heeft in zijn jonge leventje duidelijk al veel meer shite onder ogen gekregen dan u en ik.

Gründlichkeit

Die weergaloze track zegt veel over de derde plaat van Mount Kimbie. Dat Kai Campos en Dominic Maker nu pas écht het achterste van hun tong laten zien. Dat ze punks én punkers zijn, verschoppelingen én grootstedelijke krijgers. Het is een vuistslag van een song die met de rest van Love What Survives voor eens en altijd een streep trekt onder het elektronische postdubstepverleden van Mount Kimbie.

Erg vreemd is zulks niet en u mag gerust met de ogen rollen wanneer iemand verbazing veinst bij de ruwe postpunksound van deze plaat en vervolgens het woord “koerswijziging” in de mond neemt. Hoezo? Op Cold Spring Fault Less Youth, Kimbies felgeprezen voorganger, flirtten de Londenaars al met het type Deutsche Gründlichkeit waaraan motorik-ritmes ontspruiten. Ook daar clashten punky live-instrumenten met korzelige software en lag de invloed van synthpioniers uit de jaren 60 en 70 er dik bovenop. King Krule nam er bovendien twee liedjes voor zijn rekening. U had deze derde plaat dus van ver kunnen zien aankomen.

Welke laptopbeats?

Verrassend is vooral hoe vér Campos en Maker gaan in het vereren van hun punk –en newwavewortels. ‘Audition’, bijvoorbeeld, torst de ritmesecties van New Order en The Cure mee, maar gooit er iets van de BBC Symphonic Workshop overheen. ‘SP12’ leeft zich uit met duimpiano’s, als een kleuter met een suikeroverdosis, om halfweg voor een rigide Joy Division-groove te kiezen. ‘You Look Certain’, met de diepvriesvocals van de Frans-Mexicaanse Andrea Balency, zal nog meer zwartjassen uit de eighties bij de lurven grijpen. Denk aan Martha & The Muffins, aan Siouxsie & The Banshees, aan Stereolab of, als het dan echt moet, aan geïnspireerde copycats zoals Lonelady. Zuurpruimen zullen klagen dat ze te weinig met subbassen dooraderde laptopbeats horen. Laat hen zeuren, ze leven nog in 2009.

Met Love What Survives claimen de Kimbies een langere levensduur: ze rekken hun houdbaarheidsdatum door niet langer te vertrouwen op vluchtig elektronisch experiment dat eergisteren al gedateerd was maar op een organische klank waarin oude drumcomputers, vintage synths en gespierde live-drums regeren. Toegegeven, die fascinatie voor retrogroepen met een massieve cultreputatie (Can, Neu, Joy Division) zorgt nu en dan voor een stugge, lichtjes eendimensionale aanpak. Mount Kimbies meedogenloze performance op Pukkelpop was bijvoorbeeld een meesterlijk postrockconcert maar miste de fantasie van de plaatversies. Mag de volgende keer alsjeblieft King Krule mee het podium op? En mogen de meest melodieuze arrangementen van de originele versies alsjeblieft ook live de kop opsteken?

Bonte avond met James Blake

Misschien schuilt de toekomst van Mount Kimbie in de twee nummers die James Blake zingt. ‘We Go Home Together’ lijkt wel een deconstructie van een na-oorlogse romantische sleper, met een cheesy Bonte Avond-orgeltje (Jos Bosmans zou het vast gewéldig vinden) en een langzaam ontbindend slowmotion-ritme. Blake ontroert maar doet niet aan mooizingerij. “And it's the best it could've been / We go home together/ To our innermost”, mediteert hij, in een schemerzone tussen croonen en kwelen. In ‘How We Got By’ krijgt de wanhoop de bovenhand, druppelen de pianonoten slordig van het plafond naar beneden en zwalpt Blake, met een zwart gat op de plek waar ooit zijn hart zat, de winternacht in, zijn eigen echo’s achterna. U huivert? Da’s een goed teken. (Warp)

'Love What Survives' van Mount Kimbie Beeld RV
'Love What Survives' van Mount KimbieBeeld RV
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234