Woensdag 14/04/2021

straatblog

'Love poem' voor mijn Indiase buurvrouw in Het Nieuwe Vlaamse Antwerpen

null Beeld Koen Broos
Beeld Koen Broos

Maarten Inghels, dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart, blogt op regelmatige basis over wat hij hoort, ziet en meemaakt in Antwerpen. In 2012 verschenen zijn roman 'De handel in emotionele goederen' en zijn literair non-fictieboek 'Een landloper op batterijen'. Eerder verschenen twee dichtbundels, 'Waakzaam' en 'Tumult'. Vandaag heeft hij het over het 'uitdovende' tijdschrift De Nieuwe Antwerpenaar.

"You are a poet!" schreeuwt de Indiase vrouw het uit als ik met versufte ogen voor een pakje koffie in haar winkeltje sta. "I saw you in the newspaper."

Een 'newspaper' noemt ze De Nieuwe Antwerpenaar. Het laatste tijdschrift met oplagecijfers om van te dromen, en met een hondstrouw lezerspubliek dat schril afsteekt tegenover de wispelturigheid van je favoriete Facebookpagina. Al meer dan tien jaar houdt ze het dagwinkeltje op de hoek open en voorziet ze de buren en mezelf in blauwe Pall Mall, een diepvriespizza als het snel moet gaan, of een pakje koffie als de ochtend zijn afspraak met de dag mist.

"Yes, yes", antwoord ik. Ik ben een van de vele kunstenaars in deze stad, die naast de groenwerkers, brandweerlui, directeuren, kortom net als alle trotse Antwerpenaren, wel eens door het blad wordt gepeild naar hun laatste beslommeringen en uittips in de stad.

"You write love poems?" Ze wipt op en neer op haar versleten bureaustoel die veel te laag staat achter de grijze kassa. Voor een keer is de telefoon stil. Anders ligt het toestel vastgelijmd in haar hand. Via de luidspreker is zij samen met haar klanten in eeuwige verbinding met haar familie in India en Bangladesh.

"Sometimes, yes." Vanaf nu zal ze iedereen die naast mij in het winkeltje staat, trots meedelen dat ik een 'love poet' ben, en weken later hoor ik ze achter mijn rug tegen een klant fluisteren: "He is famous, you know that?'". Ik weet niet wat de status van een dichter of schrijver is in India, maar ze moeten daar blijkbaar in een bovenste beste lade liggen als een foto op grijs krantenpapier je al op gelijke voet van roem met een televisiekok of Bollywoodster plaatst.

Naast de internationale telefoontjes voor haar hartzeer om de geliefden die ze dagelijks mist, is De Nieuwe Antwerpenaar haar tweede en laatste verbinding met de wereld buiten. Haar badkamergrote winkeltje houdt ze immers van acht uur in de ochtend tot acht uur in de avond open voor verdwaalde winkelaars in de buurt. Na sluiting moet ze koken voor haar man en puberzoon: "Because, you know, Indian food is very very slow cooking and my husband is always hungry." Dat haar Nederlands niet al te best is, belet haar niet om De Nieuwe Antwerpenaar van voor naar achteren te spellen. Het is haar krant, het is haar stad.

Een keer om de twee jaar komt ze van een lange reis in haar thuisland terug met beschilderde hennahanden, en vindt ze de straten in Antwerpen nog steeds dirty. Ze is zo goed ingeburgerd dat ze dankzij dat gratis verdeelde blaadje op de hoogte is van elke zondagse kermiskoers op de Leien, quizzen en culturele activiteiten, en de laatste wapenfeiten van haar buren die om sigaretten, koffie en diepvriespizza's komen.

Hoe moet ik 'uitdoofscenario' voor haar in het Hindi vertalen? Hoe moet ik haar vertellen dat men heeft besloten haar 'newspaper' nu maandelijks in plaats van tweewekelijks te laten verschijnen, in een poging om het ongemerkt vanaf mei 2014 helemaal niet meer te bussen? Dat ze haar telefoonabonnement maar moet omruilen voor een internetverbinding? We leven dan wel in een digitaal tijdperk, maar zij leeft net zoals zovelen nog tussen telefoonkabel en neonreclame, en niet met een retinascherm voor de neus.

Als een stadsbestuur met haar burgers wil communiceren over alle prachtige veranderingen dat het realiseert, bijvoorbeeld over het drastisch afslanken van haar dienstverlening, het op droog zaad zetten van haar stadstheaters en socioculturele organisaties, het feit dat kinderen voortaan maar beter thuisblijven van bos-, zeeklassen en jeugdtheatervoorstellingen, kan het college die indrukwekkende stadsevolutie niet beter uitgebreid toelichten met een slechtnieuwskrant in vierkleurendruk met een nietje door, dan met een tweet of Facebookpagina?

Het wordt maar eens tijd dat ik aan die 'love poem' voor mijn Indiase buurvrouw begin, die hopelijk nog in Het Nieuwe Vlaamse Antwerpen kan worden afgedrukt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234