Woensdag 28/07/2021

Love game

De karakters lijken het resultaat van een dronken brainstorming

Romantische komedie l geen verzoening tussen film en tennis in 'wimbledon' HH

Nico Krols

Dat Wimbledon gek genoeg de tennisliefhebber niet zal bekoren hoeft nog geen drama te zijn. Erger is dat het romantische verhaal, waarvoor de hele tennisheisa maar een kapstok is, dat evenmin kan. Het is bij elkaar gedacht volgens een tot op de draad versleten chick flick-formule.

Peter Colt (Paul Bettany), een dertigjarige tennisser die ooit elfde op de wereldranglijst stond maar nu is teruggezakt naar de 119de plaats, is vast van plan in stijl afscheid te nemen en krijgt een wild card op Wimbledon. Wanneer hij zijn intrek neemt in het hotel stoot hij op de rijzende Amerikaanse tennisster Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst), die vastberaden met de beker huiswaarts wil keren. Dat Lizzie en Peter op elkaar verliefd worden, is tegen de zin van Lizzies vader, die vreest dat amoureuze avonturen de overwinning in de weg zullen staan. Peter daarentegen zweeft weer over de baan als in zijn beste dagen. Lizzies aanmoedigingen brengen hem zelfs in de tweede ronde. Het hart van tennisminnend Groot-Brittannië klopt sneller als eindelijk nog eens een Brit gensters slaat op het tornooi der tornooien. Maar dan besluit Lizzie de relatie af te breken om haar titel veilig te stellen.

Als u nu nauwelijks een 'hoe erg!' kunt onderdrukken, moet u Wimbledon zeker bekijken en vooral niet verder lezen. Maar we vertrouwen er nogal op dat u op uw klompen raadt wat het vervolg zal zijn. Als u niet louter voor de charme van Bettany of het uiterlijk van Dunst gaat kijken, zal u een rist onwaarschijnlijkheden opvallen. Zo rijden Peter en Lizzie, terwijl het tornooi in volle gang is, even in een nachtje naar de kust om er een tweetal dagen te flikflooien. Met de geloofwaardigheid van de 'actiesènes' is het niet beter gesteld. Paul Bettany's en Kirsten Dunsts tennistechniek, hoewel allebei getraind door Australisch tennisveteraan en grasspecialist Pat Cash, is beroerd en traag. Met zijn tengere, asportieve lichaam en afschuwelijke gestuntel doet Paul Bettany, notoir fuifbeest en kettingroker, je keer op keer door de grond zakken van ergernis en gêne.

Ook de karakters lijken het resultaat van een dronken brainstorming, wat ternauwernood door het acteertalent recht kan worden getrokken. De plompverloren beslissingen van Dunsts personage om eerst wel, dan niet en dan weer wel op Peter verliefd te worden, zitten zo slecht in het script vervat dat je schizofrenie vermoedt. Bettany doet te erg zijn best als sympathieke knul. Wel leuk zijn de cameo's van John McEnroe en Chris Evert in de commentaarbox. McEnroe laat zich bij een foutieve beslissing van de lijnrechter ontvallen wat wij al langer in gedachten hadden: "Als mij dat was overkomen, zou ik de keet platbranden". Wimbledon geeft hooguit een karikaturaal beeld van hoe het er in de coulissen van de tenniswereld toegaat, maar is voor het overige als een blanco spel waarin elk vuur ontbreekt.

REGIE Richard Loncraine vertolking Paul Bettany, Kirsten Dunst LAND VK, Frankrijk, 2004 speelDUUR 98 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234