Woensdag 18/05/2022

Loutering van Zwitserse makelij

De nieuwe, veertiende cd van de Zwitser Stephan Eicher laat zich in eerste instantie iets moeilijker doorgronden dan de vorige. Maar wie volhoudt wordt opnieuw beloond met een juweel van een plaat. Met de hulp van Calexico.

In Vlaanderen blijft Stephan Eicher (52) een nobele onbekende en berust zijn reputatie vooral op het succes van Grauzone, het new-waveduo dat hij begin jaren tachtig samen met zijn broer onderhield en dankzij het onverslijtbare 'Eisbär' een classic op het cv heeft staan die inmiddels zelfs door dEUS werd gecoverd.

In de Franstalige wereld werd Eicher pas later een ster. Begonnen als postpunk die zich op het podium enkel door kille drummachines liet begeleiden, groeide Eicher begin jaren negentig, tegen wil en dank, uit tot een heus meisjesidool. Hits als 'Déjeuner en paix' en 'Pas d'ami comme toi' maakten van Eicher een superster, maar de hysterie was aan hem niet besteed en sindsdien houdt de zanger zich liever wat dichter tegen de periferie van de popmuziek op. In eigen land blijft hij een held - L'envolée staat er al een paar weken op één - maar daarbuiten trekt zijn kruisbestuiving van folk, chanson, blues en rock vooral een publiek van fijnproevers aan. Die zullen opnieuw hun hart ophalen bij L'envolée, al duurt het dit keer even voor de plaat openbloeit.

Soulmate Arno

Dat heeft te maken met het grote aantal rustige nummers die geen enkele moeite doen om je aandacht te trekken. Zet de cd op als achtergrondmuziek en hij lijkt zo in het niets op te gaan. Je moet er, kortom, echt voor gaan zitten. Opener 'Donne moi une seconde' illustreert dat perfect: het nummer glijdt zachtjes in beeld, met een fluisterende Eicher die stiekem het gezelschap krijgt van een meisjeskoor dat achteraan door de song zucht. Veel onderhuidse spanning, maar de uitbarsting die je verwacht, blijft uit.

'Morge' is ingetogen folk, gezongen in een Zwitsers dialect. Net zoals zijn soulmate Arno is Eicher een echte Europese artiest die niet taalgebonden is. Hij zingt in het Frans, het Engels, Duits en zijn eigen dialect, en soms ook Italiaans.

'Dans ton dos' is akoestische folk met broeierige bluesgitaar van Goffrey Burton, niet toevallig ex-Arno, en ook door 'Tous les bars' sluimert een vreemd soort onbehagen. De less is more-filosofie perfect omgedraaid: je hoort veel instrumenten, maar ze dringen zich nergens op. Die minimalistische sfeer tekent de hele plaat: op de titelsong hoor je eventjes een twanggitaar galmen, maar het is, ondanks de gastrolletjes van een paar Calexico-leden, geen countrynummer.

Korte songs

'Du' drijft op een pianoriedel, al is het geen echte pianoballade. En ook het toepasselijk getitelde 'Disparaître' is een toonvoorbeeld van muzikale onthaasting: mooi gearrangeerd met zachte blazers, maar niet zinnens om vaart te maken. De songs worden bovendien kort gehouden, zodat alleen de essentie overblijft.

Dat volstaat gelukkig, en als de laatste noot van slotnummer 'Schlaflied' is weggeëbd blijf je gelouterd achter en kijk je -zoals bij elke Eicherplaat - toch weer met iets andere ogen naar de wereld. L'envolée vraagt een inspanning van de luisteraar, maar die wordt ruimschoots beloond.

Stephan Eicher komt op 13/12 naar het Koninklijk Circus te Brussel. Info: www.cirque-royal.org

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234