Zaterdag 27/02/2021

Lou Reed en Metallica: unieke radioshow in Keulen

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Wie op zijn minst de moeite nam om 'Lulu' te beluisteren, de haast ondoordringbare samenwerking tussen Lou Reed en Metallica, is er nog niet uit: is dit een zwaar op de maag liggend arty meesterwerk van een 'match made in hell' of - zoals lang voor de albumrelease door de niet bepaald breeddenkende Metallica-fans werd gebruld - 'de slechtse plaat ooit'? Om te bewijzen dat ze het niet als grap hebben bedoeld en om in de gauwte ook de tegenvallende verkoop een zetje te geven, besloot 'Loutallica' een viertal live radioshows te doen. Gisteravond speelden ze voor vierhonderd man, grotendeels Metallica-fans die voor Reed hun gepiercete neus ophalen, in de WDR-radiostudio in Keulen. Wij waren er bij en neigen naar het eerste oordeel: meesterwerk, maar hou de Alka Seltzer toch maar binnen handbereik.

Op Internationale Vrouwendag én Wapenstilstand in Duitsland schier onaanhoorbare songs gaan beluisteren over een door haar vader misbruikte danseres die vervolgens mannen tot waanzin en zelfvernieling drijft? Dat hoef je ons geen twee keer te vragen.

Tourette-patiënt met turbo-injectie
'Lulu' is een songcyclus die Reed vorig jaar voor de gelijknamige Berlijnse theaterproductie schreef, gebaseerd op twee theaterstukken van de Duitse 19de-eeuwse auteur Frank Wedekind. Lulu is tevens de anti-muze waarover Lou Reed als een Tourette-patiënt met verbale turbo-injectie tekeergaat: onderwerping, gefnuikte lust, frustratie en woede spatten in het rond. De enige harmonie schuilt in de teksten, waar die de luisteraar seks serveren en stelt u zich daar maar het wanhopig kliederen met zweet, bloed, sperma en stront bij voor.

Hop, en klaar
Reed legde het project aan de mannen van Metallica voor, met wie hij eind vorig jaar naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de Rock and Roll Hall of Fame het podium deelde. Ze trokken ermee de studio in en enkele weken later was het album klaar.

Beatdichter op benzedrine
Metallica-fans en zowat alle muziekliefhebbers spuwden het uit als een onbeluisterbaar gedrocht, wij waren toch vooral onder de indruk. Een ongemakkelijke plaat, zeker: nergens een reguliere song te bespeuren, zelfs amper een melodie. Metallica in een improvisatiesessie, Reed die zijn ranzige teksten debiteert als een beatdichter op benzedrine. Maar de energie die er af spat is beklijvend en kan jeukbuien teweegbrengen. Dit is meer een Reed-album dan een Metallica-album in de zin dat hij ermee eens te meer bewerkstelligt wat hij in de jaren zeventig al voor ogen had: "Dat rockmuziek het kunstzinnige van boeken en films zou incorporeren".

'Lulu' is niet het soort plaat dat je voor je luisterplezier opzet, maar de volgende keer dat ik om welke reden dan ook binnen anderhalf uur een inwendige woede moet genereren dan wel een loodzware frustratie te neutraliseren heb, weet ik wat te doen. Een film als 'Eyes Wide Shut' wil je ook niet elk weekend bekijken, maar dat maakt het nog geen slechte film.

Terug naar Keulen. Onder een laaghangende volle maan stap ik voor de slagbomen van het WDR-complex uit de taxi, verder mag hij niet. Het lijkt wel een kazerne, de securitykerels menen dat ze staatsgeheimen moeten beschermen. Individueel naar de studio stappen, tweehonderd meter verder, ist verboten. In groepen van enkele tientallen 'Zuschauer' worden we naar de zaal geleid, Schein ins Hand.

"Mit Lou Reed, natürlich"
Ik beland tussen tientallen Metallica T-shirts, leden van de 'collectors club' laten dat middels hun blouson graag weten aan mindere fans. Bierkranen die blijven stromen? Check. De geur van Bockwurst? Check. Een opdeling van 95 mannen voor 5 meiden? Check. Dit is duidelijk een Metallica-hoogmis. Zelfs de radioreporter die het evenement inleidt, verspreekt zich haast: "Metallica zal zes songs spelen. Mit Lou Reed, natürlich".

"Jullie zijn alle vierhonderd gelukkigen, er waren duizenden aanvragen om hier vanavond te kunnen zijn. Iedereen hier is een winnaar en ik wens jullie allemaal 'ein tollen Abend mit Metallica und Lou Reed'". Spontaan applaus. Allemaal winnaars, ganz geil! Ik besef dat dit niet het moment is om er mijn buurman aan te herinneren dat het Wapenstilstand is.

Met weidse gebaren komt Metallica op, Hetfield en co. krijgen een vorstelijk onthaal met een zee van gestrekte duivelsoren, Reed staat onbewogen aan de zijkant van het naar Metallicanormen veel te kleine podium. Ulrich zet 'Iced Honey' in, Reed debiteert 'It doesn't matter who you are', Hetfield zoekt zich een houding en vindt ze al gauw: wijdbeens aan de andere kant van het podium, niemand staat hier centraal. Bij 'The View' wordt het geluid wat bijgesteld, maar Reed is moeilijk verstaanbaar onder de metalen dreun. Hetfield schreeuwt 'I am the tablet' over het door Reed herhaalde 'worship someone who actively despises you'. De Metallica-fans voelen zich niet echt aangesproken, Reed strekt aan het eind van het nummer een duivelshand richting publiek. Veel nieuwe fans zal hij hier niet werven, maar does he fucking care?

"We zijn nog nooit zo bloot geweest", stelt Hetfield. "Toch niet binnen het uur", repliceert Reed.

'Mistress Dread' volgt, gedragen door de repetitieve dreun van Ulrich. 'I wish you'd tie me up and beat me. Crush me like a kick. A bleeding strap across my back. Some blood that you could kiss'. Een 69-jarige man die zich voordoet als een onderdanig meisje dat smeekt om geslagen en vernederd te worden? Er is wellicht een moment voor alles in het leven.

Na de vragenstonde, waarbij Reed de verdediging van zijn nieuwe vrienden opneemt en Ulrich alles samenvat met 'Jullie denken dat dit moeilijke muziek is om naar te luisteren? Probeer ze dan eens te spelen', staan nog drie songs op het programma.

Trip
Bij 'Dragon' zit het geluid eindelijk goed en begint de trip te werken. Hetfield beslist dat het podium hem nu echt te klein wordt en springt in het publiek, Reed herhaalt 'Are we really dead now?'.

Voor ze 'Junior Dad' inzetten, het nummer over gemiste, gehate en/of tirannieke vaderfiguren dat tijdens de opnames Hetfield en Hammet tot tranen toe bewoog, checkt Hetfield of Reed er klaar voor is.

'Lou, whenever you're ready, you party animal'. Reed: 'I was inspired by you'. Hetfield: 'No, it's the other way around'.

'White LightWe/White Heat'
We krijgen een drastisch ingekorte versie, op het album duurt de afsluiter haast twintig minuten. Wat volgt, is het enige nummer dat ons uit onze stoel krijgt: 'White Light/White Heat' van The Velvet Underground, met Hetfield die voor het eerst Reed mag en durft overstemmen. Metallica verdwijnt in de coulissen, Hammet ondersteunt Reed die duidelijk moeilijk te been is, de fans blijven nog wat druilen en nemen stiekem foto's van een leeg podium.

Zelfs een foto van een flightcase met het Metallica-logo erop is voor hen voldoende als aandenken aan een historische gebeurtenis die weliswaar niets met wereldoorlogen vandoen had maar alles met de creatieve strijd die zowel Reed als Metallica tweedrachtig leverden en resulteerde in, welja, een moeilijk te verhappen meesterwerk.

Regula und Balbina
Zo oordelen ook de Zwitserse Metallica-fans Regula en Balbina, dames die bereid zijn met deze Reed-fan een taxi te delen. "'White Light/White Heat' was het beste nummer dat we vanavond hoorden", zegt Regula. Balbina is het met haar eens. Er zijn dus nog breeddenkende fans van Metallica, ook al hebben ze namen die je eerder in een SM-kelder zou verwachten. (luc beernaert)

Je kan de radioshow hier integraal bekijken

(Met dank aan Jenni Muldaur)

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234