Zondag 20/10/2019

Los Hermanos Rodriguez, een Mexicaans trauma

Pedro Rodriguez - oudere broer van Ricardo - met de zegebloemen in de GP van België op het circuit van Spa-Francorchamps. Beeld Photonews

De Formule 1 trekt naar Mexico. Een terugkeer na 25 jaar afwezigheid. Maar dat er sowieso ooit een Mexicaanse grand prix op de kalender kwam, is te danken aan de gebroeders Rodriguez. Geboren in weelde en passie voor wielen. Een passie die hen ook het leven zou kosten.

Het kan tellen als melodrama. De eerste november van 1962 was het. De hele familie trok naar het nieuw aangelegde circuit in Mexico City. Vader en moeder Rodriguez, grote broer Pedro. Conchita, Federico en Alejandro, zusje en andere broers. Neven, nichten, verre ooms en tantes. En vrouwtje Sara natuurlijk, ze waren pas in juli getrouwd. Allemaal samen rond het asfaltlint, klaar voor een volksfeest. Ricardo Rodriguez zou drie dagen later immers de Mexicaanse kleuren verdedigen in de allereerste F1-race op eigen bodem. Het was hem niet gegund. In het slot van de oefenritten op donderdag ging Rodriguez nog eens diep. Laatste poging om de snelste tijd van de dag te prikken. In Peraltada, de gevreesde snelle bocht vlak voor de finish, sloeg het noodlot toe. Een breuk in de ophanging, op het meest ongelukkige moment, kogelde Rodriguez stuurloos tegen de vangrail. Het soort ongeval waarvoor je in die tijd een vaste prijs betaalde: de jonge Mexicaan was op slag dood. Dood voor de ogen van de zijnen. Nationaal feest werd nationale rouw.

Ricardo Rodriguez en zijn broer Pedro kregen de hang naar snelheid mee in het bloed. Vader Rodriguez had een passie voor alles met snelle wielen. En hij had vooral ook veel geld. Natuurlijk belandden twee van zijn zonen achter het stuur. Jaren voor hun eerste scheerbeurt reden ze op het familiedomein al met krachtige auto's uit vaders hobbyschuurtje. De logische volgende stap was gaan racen. Eerst op twee wielen. Tot Ricardo, jongste van de twee, in 1954 naar Amerika trok om er zijn geluk op vier wielen te beproeven. Met snel succes. Het nieuwe avontuur leidde via Le Mans -vader Rodriguez kocht daarvoor in 1958 zelfs een Ferrari Testa Rosso 500- naar de formule 1: in 1961 debuteerde Ricardo bij Ferrari, als gastcoureur in de Italiaanse grand prix. Hij verbaasde vriend en tegenstander met een tweede plaats op de startgrid, meteen de jongste ooit (19 jaar en 208 dagen) die een F1-machine op de eerste startrij parkeerde. In de race reed hij aan de leiding, afwisselend met de Amerikaan Phil Hill, die dat seizoen wereldkampioen zou worden, tot een kapotte benzinepomp hem naar de kant stuurde. Het legde de jongste Rodriguez geen windeieren: het volgende seizoen kreeg hij een vast zitje bij Ferrari. Anekdote: zijn beste resultaat dat jaar was vierde in Francorchamps.

Beeld Tumblr

Natuurlijk maakte het wat los in Mexico. Er moest dus een grand prix komen in het land dat Zuid- en Noord-Amerika onlosmakelijk verbindt. Plaats voor een circuit was er in het stadspark van Mexico City, het werd haastig aangelegd. Klaar tegen eind 1962, net op tijd om er nog een F1-race te organiseren, weliswaar buiten het kampioenschap. Omdat de koers geen punten opbracht, huurde Rodriguez voor de gelegenheid een Lotus 24. Het zou dus zijn doodskist worden. Maar de Mexicaanse grand prix bleef bestaan. Tot en met 1970 werd er gereden, gevolgd door een pauze tot en met 1985. In 1986 keerde de formule 1 terug naar Mexico City om er na editie 1992 alweer te verdwijnen. De race van komende zondag is dus een tweede comeback voor het volledig vernieuwde circuit.

Ouder maar later

Hoewel hij de oudste Rodriguez was, debuteerde Pedro pas in 1963 in formule 1, een jaar na de dood van kleine broer. Minder extrovert dan Ricardo, maar des te meer een mondaine verschijning, was hij. Thuis was hij getrouwd met zijn Dammy en in Europa, waar hij tussen de races door veel tijd doorbracht, deelde hij lief, leed en lakens met zijn vriendin Glenda. Rijden deed hij alleen met de racewagen, want in gewoon verkeer liet hij zich verplaatsen door een vaste chauffeur omdat hij zelf rijden "veel te gevaarlijk" vond. Maar op het circuit vreesde hij niets of niemand, en ontpopte hij zich tot een fantastisch coureur in regenweer. Ook en vooral in de sportwagens van het Le Mans-type, een discipline waarin hij twee keer wereldkampioen werd. Zijn overwinning in de grand prix van Francorchamps 1970, in formule 1, was nog op het oude circuit. Langs hagen, bermen, betonnen paaltjes en huizen. 395 kilometer met een gemiddelde snelheid van 241 per uur, alleen Chris Amon kon hem volgen. Of liever: durfde hem volgen, want ze reden in een klasse apart. "Dat is niet verstandig op zo een gevaarlijk circuit," zei Jackie Stewart, die er niet aan te pas was gekomen. Voor Rodriguez was het pas de tweede overwinning in formule 1. De eerste was drie jaar eerder in Zuid-Afrika. Zo onverwacht dat ze er de Mexicaanse hymne niet kenden. Vanaf die dag reisde Pedro nooit meer naar een race zonder dat plaatje met zijn volkslied in de koffer. Maar na Francorchamps zou hij het nooit meer nodig hebben.

Beeld Atraccion

Snel een koers tussendoor...

Koos hij altijd voor plankgas, dan vroeg Pedro Rodriguez zich meermaals af of racen wel verstandig was. Na de dood van zijn jongere broer, bijvoorbeeld. Hij koos om te blijven koersen, maar het was een zeer nipte beslissing geweest, zou hij later vaak zeggen. "Omdat ik echt te veel van racen hield." Maar hij twijfelde ook omdat hij zeer gelovig was. "Mijn godsdienst schrijft voor dat je voor je lichaam moet zorgen, dat je jezelf niet in gevaar mag brengen. Maar betekent dat ook dat ik datgene dat echt zin aan mijn leven geeft niet meer mag doen?" Hij was beter gestopt. Er stond niets ingevuld op 11 juli 1971, in zijn agenda. Of hij zin had om met zijn Ferrari te komen racen op de Norisring, een koers voor sportwagens, wilde zijn vriend Herman Muller weten. Waarom niet. Het was een race die voor niets meetelde, zoals die F1-koers van 1962 in Mexico. Rodriguez had het als een voorteken moeten zien. "Ik blijf nog even in Europa om te koersen, vanavond bel ik je wel", telexte hij nog naar zijn vader. In de elfde ronde, toen hij een tragere tegenstander voorbijstak, ging het om een nadien nooit verklaarde reden fout. De Ferrari van Rodriguez klapte bij 200 per uur in de betonnen muur. Negen jaar na Ricardo was ook de oudste Rodriguez dood. Maar bijna 45 jaar later leven ze voort in de naam van een circuit, Autodromo Hermanos (gebroeders) Rodriguez, en in een stichting. Zeker weten dat ze dit weekend vaak vernoemd zullen worden.

Beeld Hooniverse
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234