Zaterdag 10/04/2021

Lola Schnabel schildert een blouse Ze schildert, ze filmt en ze deejayt. Lou Reed is een goede vriend en van haar beroemde pa Julian kreeg ze een studio ter beschikking in het legendarische Chelsea Hotel. Ik ontmoet Lola Schnabel echter niet in New York, maar bij haar 98-jarige oma in... Kapellen.

undefined

et was niet eenvoudig om een afspraak te maken met Lola Schnabel (30). Ze was in India, dan in Zwitserland, dan in Amsterdam. Maar voor terug naar huis in New York te vliegen, kwam ze nog even logeren bij haar oma, die woont in de bossen ten noorden van Antwerpen. "Dit is mijn vaste pitstop als ik in Europa ben. Hier kom ik tot rust, het is zo'n contrast met New York", vertelt ze meteen, terwijl we door het park naar het huis wandelen.

De oudste dochter van Julian Schnabel, de schilder en cineast, kwam pas onlangs in mijn gezichtsveld. In Milaan werd een minicollectie voorgesteld van prints die ze maakte voor het Italiaanse merk Sportmax. Haar kleurige schilderijen waren opgemerkt door Luigi Maramotti, de grote baas van Max Mara, waar Sportmax een onderdeel van is. De Maramotti's zijn grote kunstverzamelaars, en sinds enkele jaren wordt ook een tweejaarlijkse prijs uitgereikt aan een vrouwelijke artiest. "Maramotti is zo'n fijne man", zegt Schnabel, "en hun verzameling hedendaagse kunst is indrukwekkend."

Na haar eerste solotentoonstelling in New York vroeg Maramotti haar enkele ontwerpen te maken om te drukken op zijde voor sjaals, een blouse en een boodschappentas. "Ik ben erg blij met het resultaat, de kleuren komen frisser en helderder uit op de zijde. Kijk, ik heb net mijn originele tekeningen teruggekregen." Ze raapt een map op van de grond, en houdt de waterverftekening naast de zijden sjaal die ze voor haar oma heeft meegebracht. "Mooi hé?" Ze is pas vanmorgen in Kapellen aangekomen, maar buiten in de tuin staat op een keukenstoel al een pas begonnen schilderij. "Voor mijn oma, ik wil voor haar die boom schilderen. Het landschap hier en de absolute stilte, zonder vrienden, zonder wifi, dat prikkelt mijn verbeelding. In de bomen zie ik allerlei vormen die ik transformeer en gebruik. Dat heb ik ook gedaan voor de tekeningen van Sportmax."

De grote zuivering

Lola schenkt nog een kopje thee uit, trekt haar sierlijke benen op in de zetel, en vertelt dat ze net een 'stiltecursus' heeft gevolgd in India. Dat voedt haar werk. "Soms heb ik het gevoel dat we zo overdonderd worden met informatie, en ik besef nu dat je als kunstenaar in een contemplatieve stemming moet komen. Als je verstrooid bent, maak je chaotische schilderijen. Ik wil dat er van mijn schilderijen een soort genezende, intense vibraties uitgaan.

"Ik had die trip naar India echt nodig, in dit stadium van mijn leven. Je kunt natuurlijk naar een psychiater gaan en je verhaal doen, maar daar blijft het altijd bij het brein. Terwijl er iets anders is, iets meer, waar ik erg nieuwsgierig naar ben. India was geen vakantie, het was echt werken, een grote zuivering. Je eet enkel rauw voedsel, er is geen vlees, geen alcohol, geen seks, niemand die zit te roken, je kijkt uit op de bergen waar Shiva wandelde, je gaat terug naar iets heel ouds waar mensen hebben gelopen en het licht hebben gezien. We droegen er enkel witte kleren, je kunt alles vergeten, zelfs je naam."

Of het een zegen is of een last, om met die familienaam Schnabel door het leven te gaan, vraag ik voorzichtig, wetende dat ze een hekel heeft aan vragen over haar vader. Maar ze gaat er meteen op in: "Ik heb geleerd om daar met enige humor mee om te gaan. Natuurlijk heeft mijn vader een invloed op mijn werk. Ik ben dankzij hem in dit milieu opgegroeid, ik kan met hem praten over mijn kunst. Hij is iemand die altijd dingen doet en gedaan krijgt. Wij hebben dezelfde gevoeligheid en dat is een geschenk. Mijn vader laat me toe te ontsnappen aan de werkelijkheid. Mijn moeder heeft een talent voor echte dingen. Zij kan een varen naast een steen leggen, en het is mooi. Zij heeft een Belgische gevoeligheid, en ik voel dat ook als ik hier kom. Kijk naar die boom, naar die schors, die heeft een textuur, een kleur, een mythe in zich. Ik hou van de mythologie van dit land. Ik ben dol op Hieronymus Bosch, op Brueghel en al die creaturen die deel zijn van de verbeelding van dit boslandschap."

Nieuw soort schilderijen

"Als je in New York met je werk naar buiten komt, wordt er gebabbeld. Ik heb gewacht tot ik dertig was voor een eerste tentoonstelling, omdat ik wist dat de haaien lagen te wachten om mijn kop eraf te bijten. Ik doe veel andere dingen, ik heb vaak als deejay gewerkt, en ik maak portretten van kinderen, om geld te hebben om de artfilms te kunnen maken waarvoor ik geen fondsen kan loskrijgen. Ik heb playlists gemaakt voor Ferragamo, voor Hogan, voor Mulberry en dat soort merken. Het is ook een kunstvorm, en ik ben dol op muziek, maar het is vooral om mij de kans te geven om mijn studio te huren en het materiaal voor mijn schilderijen te kopen. Zo hoef ik, bij het schilderen, niet te denken aan de verkoopbaarheid."

Al moet ze zich daar geen grote zorgen over maken. Haar eerste solotentoonstelling in New York, eind 2011 in The Hole Gallery, had als titel Love Before Intimacy en bestond uit vijf grote, expressieve doeken, alle in hetzelfde kleurengamma van rood, blauwgroen, oker, zwart en wit. Ze kreeg een groot artikel in The New York Times, al leest dat meer als een who's who in mode- en clubland dan als een recensie. Ze valt me bij. "Dat was erg ontgoochelend. Ik werk er een jaar aan, ik kom voor de dag met een nieuw soort schilderijen, en ze spreken enkel over wie er was en welke kleren ze droegen."

Het was in New York dat Lola's Belgische moeder Jacqueline Beaurang haar vader ontmoette. Ze trouwden in 1980 - Schnabel was op het toppunt van zijn roem - en een jaar later werd Lola geboren. De Vlaamse oma, Anne Beaurang, is 98. Als ik aankom gaat ze net haar hond Adriano uitlaten. Ze schudt me de hand, neemt Adriano onder de arm en stapt ermee in een golfkarretje. "Wij gaan ons wandelingetje maken", zegt ze, en het tweetal tuft weg. "Ze is zeer avontuurlijk", vertelt Lola, "zij was de eerste vrouw die in een helikopter over het Kanaal vloog." In een neoclassicistisch kasteel op hetzelfde domein woonde Lola's oudtante, Mary Good, weduwe van baron Paul Kronacker. "Ze is in november gestorven, daar had mijn oma veel verdriet van. Iedereen rond haar valt weg."

Lola's ouders zijn gescheiden, haar moeder hield een tijdlang de boetiek van Azzedine Alaïa in New York open en ontwierp in Argentinië een eigen modelijn. "Ik woonde bij mijn moeder en in de weekends bij mijn vader, en ze namen me om beurt mee op reis. Moeder stuurde me naar Saint Ann's in Brooklyn, een heel liberale kunstschool. De man die de school stichtte, Stanley Bosworth, was een genie", vindt Lola. "Er waren geen examens of punten, je werd gevolgd door een leraar die elke maand een rapport schreef, zodat je wist waar je nog aan moest werken, en zo kwam je vooruit. Als je in iets geïnteresseerd was, kreeg je ook de middelen om het te doen. Toen ik vijftien was maakte ik een film."

Films voor Lou Reed

Ze is blijven filmen, onder meer voor Lou Reed. Tijdens Art Basel in Miami stond ze samen met hem op het podium. Ik zeg dat hij een van mijn idolen is, en dat ik Berlin indrukwekkend vond. "Ha, maar dan heb je mijn films gezien. Alle projecties op het podium en de muziekvideo's waren van mij. Het was zo boeiend om beelden te maken bij de songs, om het juiste gezicht te vinden voor Caroline, net koud genoeg, voor de kinderen die worden weggehaald. Mijn vader maakte daarna de film van het concert met mijn projecties. Zo jammer dat ik vorige week het verjaardagsfeestje van Lou heb moeten missen, ik was nog in India.

"Ik zit nu vol beelden van India, die eruit moeten. Ik ben blij dat ik naar New York en naar mijn studio kan terugkeren. Ik heb er een vaste routine. Ik sta op, doe mijn meditatie en yoga, dan ga ik naar mijn fietsclub, een uurtje spinnen, dat laadt me op. Daarna ga ik iets eten en trek ik naar mijn studio waar ik werk tot 's nachts."

Ze heeft een appartement en een atelier in New York, in het mythische Chelsea Hotel. "Het is sterk veranderd, al zal het altijd een mythe blijven, de kunst zit er in de muren. Maar de nieuwe eigenaars hebben gevoel voor marketing, en ze gebruiken die mythe. Wat zich daar allemaal heeft afgespeeld, kan echter nooit meer herhaald worden. Er hing zo'n progressieve sfeer." Ze zouden er een bejaardentehuis voor kunstenaars van kunnen maken, zeg ik. "Dat is het nu al (lacht), er zijn er nog enkele overgebleven en die mogen ze niet buiten gooien. Maar de prijzen zijn zo hoog geworden, dat er nu enkel nog yuppies intrekken. Helaas voelen zij niet de magie die daar in de bakstenen zit."

De collectie 'Carte Blanche' van Lola Schnabel voor Sportmax is zeer gelimiteerd en enkel te koop in enkele Max Mara-winkels in Italië, de VS en Azië.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234