Woensdag 19/01/2022

Loksbergen zoekt genezing

Aan het raam van de Campus Amandina in Herk-de-Stad kleeft een gedicht van de Nederlandse dichter en schrijver Hans Andreus. ‘Vertel het aan een kind. Maar zeg het aan geen mens. Ze zouden je niet geloven’, staat er te lezen. Woorden die nu een haast macabere betekenis krijgen. Waar ongeloof aanvankelijk de bovenhand had, is er nu op de campus enkel plaats voor verwarring. Geen ongeloof, geen ontzetting, maar ook angst, een verbrijzeld vertrouwen. Tot donderdag wilden leerkrachten en leerlingen nog praten. Over die éne dag dat Ronald nog kwam werken, over Kevin en Shana, over het gemis en de pijn. Nu bleven de lippen staalhard op elkaar en spraken alleen de tranende ogen. Ludo Appeltans, coördinerend directeur, is de enige die wél wil praten. Uit noodzaak. “Het besef dat Ronald na de moord op het koppeltje nog één dag normaal functioneerde, ging als een schok door onze school”, opent Appeltans. “Nu blijkt dat we 2 jaar en 9 maanden een heuse moordenaar in onze rangen hadden en dat is niet te vatten. We zijn alle mogelijke emotionele fases voor bij. Hier heerst enkel nog een irrationele angst. Valt er ijs van het dak? Dan schrikken we ons al rot.”Een overvolle studiezaal was gisteren niet gevuld met studenten maar met volwassenen, die compleet verbijsterd luisterden naar de planmatige aanpak van de hulpverleners. “Per dag wordt nu een schema opgesteld”, vervolgt Appeltans. “Met geplande gesprekken voor de leerkrachten en de leerlingen. We móésten dat doen. Zonder hulp lukt het niet. We moeten elkaar genezen, maar zonder de steun van drie gespecialiseerde instanties komen we dit niet te boven. Niemand kan hier nog normaal functioneren.” Ook oud-leerlingen staan plots voor de deur op de campus, oud-collega’s, ouders met vragen. “Pfff, wij zijn pas de tweede en derde rang qua betrokkenheid, maar geloof me, de afstand tot de betrokkene staat niet in relatie tot de nood aan hulp. De aanvankelijke verslagenheid van de leerlingen is overgeslagen naar algehele verwarring in de leraarskamer. Alle schoolreizen, de lesvoorbereidingen, alles wordt in een ander perspectief geplaatst. Vandaag hebben we zijn kastje leeggemaakt. Er zat alleen een cd-rom in met lesmateriaal.”

Smoutebollen

Ook in Loksbergen zelf heeft de dualiteit, het medeleven voor de slachtoffers en het ongeloof over Janssens daden, plaats gemaakt voor een primaire vorm van woede. “Ik eet nooit nog smoutebollen”, vertelt een buurman van ‘Ronny.’ “Een tijd geleden, bij zijn verjaardag, trakteerde hij alle vrienden op die bollen. Die liggen nu zwaar op mijn maag. De vriendelijke, sociale Ronald. De vriend van niemand, maar overal bekend. Hij kan maar zo schizofreen zijn als de pest, hoop ik. Een moordenaar van al minstens drie mensen, in Loksbergen, dat kan toch niet?”In café Marvana, de plek waar Shana en Kevin voor het laatst werden gezien, komen de buurtbewoners nogmaals samen. Om te praten, maar niemand zegt iets, of toch weinig. “Wat staat ons nog allemaal te wachten?”, klinkt het bij één van de buren van Janssen, die radeloos voor zich uitstaart en al helemaal niet durft vooruitkijken. “Dat hij achter de moord op Annick Van Uytsel zat, voelde je de afgelopen dagen zo aankomen. Nu ook andere dossiers boven water komen, hou ik mijn hart vast.” Enkele straten verder in het clublokaal van streekmuseum De Reinvoart zijn de rolluiken naar beneden. Troepten de leden van de heemkundige kring hier vorige week nog samen om de eerste schok weg te drinken, dan lijkt iedereen de recente verwikkelingen in alle rust en stilte een plaats te willen geven. “Elke dag wordt deze nachtmerrie erger en erger”, zegt een aangeslagen Leo Vandingenen, voorzitter van de club waarvan Janssen tien jaar deel uitmaakte. “Te weten dat Ronny al die tijd een toneeltje heeft opgevoerd. We zijn er ziek van.” Ook ‘Stoke’, Gaston, van de Tien voor Taal-club is totaal ontredderd. “Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik het niet gezien heb. Al die jaren”, klinkt het. “Het lukt niet. Niks lukt nog. Ik kan mij met niks meer vereenzelvigen en het gaat van kwaad naar erger.” Jarenlang zocht hij samen met Ronald naar nieuwe woorden in hun taalclubje, in de Reinvoart. Nieuwe benamingen voor bier, voor vrouwen, voor het weer, voor alles. Maar niet voor verdriet. “Een taalclub, maar ik slaag er niet in om mijn gevoelens nu te verwoorden. En het zal er niet beter op worden.”Bij het ouderlijk huis van Ronald in Kotem, een gehucht bij Maasmechelen, stromen inmiddels vrienden en familieleden toe om moeder Janssen bij te staan. “Een moeder die dit op haar bord krijgt, kan alle steun gebruiken”, zegt een vrouw hoofdschuddend bij het binnengaan. De broer van Ronald zou er eveneens erg aan toe zijn. “We hebben een dokter moeten laten komen”, klinkt het. “Ook onze familie is door deze verschrikkelijke zaak getroffen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234