Zondag 28/11/2021

Lokaal wereldnieuws

In normale tijden zou je de Burgemeester van een stad als Antwerpen maar één keer per jaar in de nationale media mogen tegenkomen en dat is dan op de dag waarop de stoomboot uit Spanje weer eens aanlegt bij de Scheldekaaien en zodoende de Heer Sinterklaas afzet op Vlaamse Bodem. Maar om de een of andere reden is elke halve gedachte, elke zure oprisping, elke enge pensée van Bart De Magere vanaf nu lokaal wereldnieuws.

Het zou toeval kunnen zijn maar ik denk eigenlijk eerder aan een weldoordachte en perfide strategie om het volgens mij en vele anderen onfrisse gedachtegoed van de Vlaamse Nationalisten dagelijks in het nieuws te houden.

En het ergste van al is dat het nieuws daar intrapt.

Eén halve zin uit een overigens erg boeiend interview met Bart De Magere in De Standaard zorgt er daarna 48 uur lang voor dat zowel Het nieuws als Het journaal, De zevende dag en De kruitfabriek, het editoriaal van menige krant, een reeks columns en een stortvloed aan lezersbrieven over dat ene zinnetje het maatschappelijk debat gaan monopoliseren.

Overigens wens ik me in het kader van deze rubriek niet te mengen in de ongetwijfeld boeiende discussie over de dresscode van loketbedienden maar laat mij toch maar zeggen dat ik op dagen als deze een zekere heimwee voel naar de aloude grijze stofjas die vroeger van 9 tot 5 door inktkoelies allerhande gedragen werd.

Ander gezeur waar ik zoetjes aan een punthoofd van krijg - ik verzeker u dat het géén gezicht zal zijn - is het in mediakringen enigszins woedende debat over 'de mislukte start van VIER' en 'het wankelen van het ooit onfeilbaar gewaande productiehuis Woestijnvis'. Men heeft het dan - zoals dat bij moderne mediakritiek gaat - zelden over inhoud van programma's maar vooral of zelfs uitsluitend over de kijkcijfers.

Nu, ikzelf beschik misschien over een ander type tv-toestel dan u allen, maar ik heb op de jonge zender VIER toch al heel mooie dingen gezien.

De rechtbank, bijvoorbeeld, een programma dat in al zijn schijnbare eenvoud de mensheid een spiegel voorhoudt waarin hopelijk ook onze meest succesvolle medemensen de sukkelaar in zichzelf vlot zullen herkennen. De pokerface waarmee die fijne Antwerpse onderzoeksrechter de goocheme onzin aanhoorde die allerlei schorremorrie hem in volle daglicht op de mouw trachtte te spellen is voor mij nu al de acteerprestatie van het jaar.

En op een goeie avond blijkt Tom Lenaerts behalve een begenadigd presentator, quizmaster, scenarist en regisseur ook nog eens een uitstekende talkshowhost te zijn. Zonder iets te willen afdingen op de verdiensten van zijn cohosts vermoeden wij dat, mochten besparingen zich opdringen met het oog op een volgend seizoen van De kruitfabriek, Heer Lenaerts die klus ook wel alleen zou kunnen klaren.

Het zou de anderen misschien niet eens zo slecht uitkomen. Ik ben niet zo goed in koffiedik kijken, maar bij Sofie Lemaire voel ik nog steeds wat onwennigheid, bij Gilles De Coster een pak onvervulde dadendrang - wat hij nu moet doen is wellicht niet genoeg spek voor zijn onvervalste journalistenbek - en bij Christophe Deborsu toch een lichte heimwee naar de RTBF. Maar alles samen: best genietbaar.

Het enige minpunt aan De kruitfabriek vond ik tot nog toe dat op een tijdstip waarop de kinderen nog wakker zijn, met grote regelmaat datraregezicht van Jan Delvaux in de huiskamer geloosd werd. Maar nu de VIER-talkshow naar late night is verplaatst, is dat alvast verholpen.

Het mooiste wat ik in De kruitfabriek tot nu toe zag waren de interviews die Kamagurka maakte met oude en zeer oude mensen. Geen enkele truc van de foor in zicht maar wel een innemende vragensteller die zich voorzichtig nestelt in de vaak knusse biotoop van de oude man of vrouw bij wie hij op bezoek is. Bij een kop koffie met koekjes of een flesje lauwe pils boort Kama na slechts één, twee of drie schijnbaar achteloos gestelde vragen al diep in de ziel van die bejaarde mensen, die altijd meer te vertellen hebben dan de gemiddelde beunhaas die in zo veel andere gevallen volle media-aandacht krijgt.

Laatst was ik zeer gecharmeerd door zijn fijne gesprek met Léon Mokuna, de destijdse topschutter van AA Gent, toen die club nog de elegante naam La Gantoise droeg. Mokuna werd door de Gentenaren die ik toen kende steevast omschreven als 'De Muur'. Ik dacht toen dat het op zijn onverzettelijkheid sloeg maar het was gewoon streektaal voor 'De Moor', waarmee we, als we dat zouden willen, een makkelijk bruggetje zouden kunnen slaan naar Shakespeare.

Maar dat doen we niet.

We gaan afsluiten met een kleine hulde aan Roger Raveel, die vandaag zaterdag 9 februari 2013 ten grave wordt gedragen.

Ik ben alvast een kleine bedevaart gaan maken naar het Brusselse metrostation Merode, waar ik overigens regelmatig gebruik van maak en waar het mij telkens gelukkig stemt dat ik in een stad mag wonen waar een kunstenaar als Raveel gevraagd werd een wandschildering als Vive la sociale te maken.

Het is door de plek waar het zich bevindt ongetwijfeld Raveels meest bekeken werk en daarom ook een perfecte toepassing van het wel eens rekbare begrip 'publieke kunst'.

Het viel mij wel op dat werkelijk bijna iedereen deze afgelopen twee weken een liefhebber van het werk van Roger Raveel bleek te zijn.

Ik vraag ik me dan af: hebben ze hem dat bij leven wel genoeg gezegd? En hebben ze er ook wel echt goed naar gekeken?

Ik hoop van wel.

Het enige van al die hommages wat mij enigszins kon ontroeren waren de paar woorden die Kamagurka - him again! - toevertrouwde aan (kt) van Humo. Dat Raveel met zijn fijne handen dingen kon schilderen die de wereld waard waren, maar dat de wereld daarvoor wel naar Machelen-aan-de-Leie moest komen.

Ik kon er in ieder geval meer mee dan wat ik van Jan Hoet, de Willie Wartaal van de kunstwereld, mocht lezen op Teletekst: "Raveel had een kleurenpalet", zei de zelfverklaarde kunstpaus daar, wellicht in iets verkorte versie van zijn woorden.

Als morgen Eddy Merckx 'komt te gaan', hoor ik Hoet nu al zeggen: "Eddy Merckx had een fiets."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234