Woensdag 25/11/2020

'Logica is niet opgewassen tegen mij'

Dijf Sanders presenteert derde plaat 'Homesick' zondag in de Ancienne Belgique

Met Homesick heeft Bruggeling Dijf Sanders wellicht de eigenaardigste Belgische plaat van het jaar afgeleverd. 'Mijn wereld is er een waar kinderen het voor het zeggen hebben.'

Door Gunter Van Assche

BRUGGE l Welkom in het universum van een man die een opgezette kraai met de kop van een babygeit bijhoudt in zijn woonkamer, elektronisch kinderspeelgoed ontmantelt, een zelfportret maakte met strijkpareltjes en net een drumstel in elkaar heeft geflanst met teddyberen.

Om Homesick te omschrijven houden we het zelf gemakshalve bij elektropop, maar een genre plakken op een plaat die kierewiete samples, breekbare deuntjes, overstuurde gitaren, bebop, jazz en een ongebreidelde knutseldrang aan elkaar rijgt, is eigenlijk niet mogelijk.

Zelfs Dave Sanders, Dijf voor de luisteraar, weet er zich geen raad mee: "Ik denk dat 'Dijftronics' nog de beste vlag is om de lading te dekken, maar daarmee weet je niets meer natuurlijk. Het is nooit mijn bedoeling geweest om averechts te zijn, maar wel om consequent inconsequent te kunnen zijn in mijn muziek. Logica is niet meer opgewassen tegen mij: daardoor valt er ook geen coherentie te bespeuren op deze plaat, al zit er wel een verhaal in. Een absurd verhaal, maar toch."

Dat Sanders in zijn songs van de hak op tak springt, blijkt hij niet eens zelf niet in de hand te hebben: "Dat ligt aan mijn onrustige, besluiteloze natuur: zelfs de keuze tussen Cola of Sprite valt me zwaar. Je kunt je dus wel voorstellen dat de opnames van Homesick soms een hel waren. Dagenlang twijfelde ik over geluidjes die je uiteindelijk amper kunt horen op de plaat. Of neem nu 'Howling High' en 'Howling Low': die songs zijn au fond hetzelfde, maar ik kon niet beslissen tussen het spontane 'Low' of het moeizame schaafwerkje dat 'High' is. Daarom zijn ze beide op de plaat beland."

"Tijdens de opnames verlang ik wanhopig naar een eindpunt, en slaat de angst razend hard toe als dat punt niet aan de horizon verschijnt. Dan wordt elke song in mijn ogen vanzelf grijs en slecht. Om die reden laat ik me op het eind leiden door het oordeel van mijn beste vrienden. Als ik in mijn eentje bezig zou blijven, dan had ik nu een volstrekt onbeluisterbare plaat."

Toch mag niets gladgepolijst of écht volmaakt zijn in Sanders universum: "It's true that I had no feelings before I talked to you, but maybe it's because I couldn't believe you are a mess", hoor je bijvoorbeeld in 'Howling High. "Die bekentenis zou evengoed mijn filosofie kunnen zijn", geeft de Bruggeling toe. "Iets interesseert me pas als het een beetje kapot of misvormd is. Daarom haat ik presets op een digitaal toestel: jouw iPod vind ik bijvoorbeeld een dom ding. Je kunt dat machientje niet eens meer openprutsen om er zelf iets mee te maken! Om die reden verkoos ik Lego altijd boven Playmobil als kind: dat laatste was voor verwende snotneuzen zonder verbeelding."

Sanders beseft terdege dat zijn muziek erg left of centre is, maar daar voelt hij zich opperbest bij: "Hits interesseren me niet, dan schrijf je voor de massa. Ik vind dat artiesten moeten proberen chef-kok te zijn, in plaats van McDonald's te serveren. Om die reden luister ik ook niet naar de radio. Constant proberen zenders walgelijke popnummers vast te haken in je hoofd, en dat wil ik niet toestaan: ik haat het als iemand vertelt wat ik goed moet vinden, of de normen stelt. Nee, dan luister ik liever op mijn walkman naar iets inspirerends als Nacht en ontij van Boudewijn de Groot. Wát een trip: die tekst van 'Heksen-sabbath' is pure lsd-waanzin!"

Sanders lievelingsnummer op zijn eigen plaat heet dan weer 'African Wanker', wat zoveel betekent als Afrikaanse rukker. Door titels als 'Jizz' en 'Spermatozoid', of de songs bij zijn andere project The Violent Husbands (waar weinig subtiel klinkt: "I wanna get down with your grandmother" en "Put the cocaine in the condom, and the condom in your anus") krijg je de indruk dat een gibberende puber vaak de bovenhand haalt in zijn hoofd. Iets wat Sanders in geen enkele toonaard ontkent.

"Ik beschouw mezelf niet als een echte man. Eigenlijk ben ik altijd een jongetje gebleven. Mijn grootste geluk is dat mijn beste vrienden ook niet volwassen willen worden. Jon Birdsong, de trompettist van Beck en Calexico die met mij samenwerkt, is zelfs het grootste kind van de bende: op het eerste gezicht ziet hij er serieus en hyperprofessioneel uit, maar in feite doet hij niets liever dan spelletjes spelen en de onnozelaar uithangen (niet verwonderlijk: Birdsong stond ooit in een roze balletpakje op het podium met Beck, gva). Nee, met zulke vrienden zit volwassen worden er de komende jaren niet in."

Dijf Sanders presenteert Homesick (Noisesome /EMI) op zondag 12 oktober in de Brusselse AB.

Iets interesseert me pas als het een beetje kapot of misvormd is. Zo'n iPod vind ik dan ook een dom ding. Je kunt dat niet eens meer openprutsen om er zelf iets mee te maken

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234