Zaterdag 04/04/2020

LIZE SPIT

Ze verschijnen even geleidelijk als moedervlekken op de hoofdhuid van kalende mannen: vreemde, vale vlekken door het bladerdek heen van de bomen in mijn straat. In de rue Brogniez wemelt het van de kleine zelfstandigen die geloven dat hun zaak pas rendabel wordt wanneer hun aanbod gratis plastieken zakjes groter is dan de hoeveelheid fruitsoorten die ze verkopen. Groen, oranje of wit, stuk voor stuk raken de luchtkwallen verstrikt in de hoogste takken, waar ze in een stad als Brussel jaren kunnen gedijen.

Op dagen dat er een koude wind waait, maken de heen en weer wapperende zakjes een sluimerende schaamte in me los die ik, zelfs na duizend keer op en neer fietsen door mijn straat, niet wist te plaatsen. Tot ik deze week een rondstruinende zak zag met het opschrift 'Boulangerie & Pâtisserie, La Forge - Hennuyères'.

Sommigen zouden het voor mogelijk achten dat deze, net als bij ballonnenwedstrijden, van 's-Gravenbrakel naar Brussel was gevlogen, maar ik wist beter: mijn bakker overhandigt zijn brood in papieren zakken met het opschrift van andermans patisseriezaak.

Noem het knullig of noem het een goed businessplan.

Plots, bij het zien van dit verdwaalde, aandoenlijke ding dat maar niet door de wind werd opgetild, dat nooit tot wintervaste vrucht zou promoveren, vermoedde ik waar en wanneer ik schaamtegevoel met zakjes ben gaan associëren: nieuwjaarkezoete zingen in mijn geboortedorp.

Voor wie zich bij het begrip weinig kan voorstellen: kinderen bevestigen een linnen zak rond hun nek, waarmee ze op de eerste ochtend van het jaar snoep en geld inzamelen. Ze bellen aan, zingen een lied, wachten tot mensen iets in hun buidel laten vallen, lopen door naar de volgende oprit, sneren bij elke gesloten deur "hoog huis, laag huis, hier zit een gierige pin in huis" en stoppen pas als ze rijk genoeg zijn.

Mijn zak was op de groei gemaakt - ook moeders hebben businessplannen - en reikte tot onder mijn middel. Bij elke stap kletste de inhoud heen en weer in mijn schoot. Wanneer te veel dametjes het in hun hoofd haalden mandarijntjes te geven in plaats van Cha-Cha's of geld, bengelde die resem testikels de hele tocht tussen mijn benen.

Mijn moeder had zo haar best gedaan, maar naast de industrieel vervaardigde linnen zakken van anderen viel het op dat de mijne uit niets meer dan aaneengenaaide stofoverschotten van oude zetelhoezen bestond.

Dat is wat waarschijnlijk onderhuids sluimert, wanneer ik dagelijks langs al die plastieken halfparasieten in bomen fiets, en wat vervolgens plaatsvervangend de kop opsteekt wanneer de bakker mij een Turks brood in een 's-Gravenbrakelse zak aanreikt: de schaamte die ik winter na winter meesleurde, die het gewicht had van een roze-bruin gevlekte tweezit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234