Dinsdag 22/10/2019

Lippen zo rood als tomatenpuree

Verrassing: filmmaker Tim Burton schrijft gedichten. Zonzo Compagnie slaagt er mooi in om diens unheimliche droomwereld in woord en beeld te brengen.

Burtons bundel The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories (1997) voert een aantal hybride wezens ten tonele. Het zijn monstra, wangeboortes: ze zijn half mens/half robot, ze veranderen in een bed of ze staren onverdraaglijk. Hun uiterlijke afwijkingen zijn symptomen van hun innerlijk onbehagen. Je voelt mee met hun eenzaamheid, maar ze zijn beslist te griezelig om te knuffelen.

Het is altijd opletten wanneer een productie zichzelf aankondigt als een 'beeldend concert'. Sinds de stomme film een livesoundtrack kreeg wint de zuigkracht van het beeldscherm het nogal eens van de muziek, wat de muzikanten te vaak reduceert tot begeleiders. Cineaste Nathalie Teirlinck tracht in Starend meisje zowel haar beelden als Jan Van Outryves compositie soevereiniteit te verlenen. In voorganger Send All Your Horses (2009, met muziek van Mrs. Hyde) lukte dat maar matig. Hier komt Zonzo-directeur Wouter Van Looy met een knappe scenografie, die zangeres Aline Goffin, toetsenist Joris Caluwaerts en slagwerker Frederik Meulyzer letterlijk insluit in het beeldscherm. Maar ook de knappe opbouw van de liedcyclus zorgt voor gelijkwaardigheid: beeld en score nemen hoffelijk de vertelling van elkaar over, zonder elkaar te dienen noch te overschreeuwen.

Teirlinck creëert een universum op maat van Burtons wezens: nu eens ruig of troosteloos, dan weer besloten of claustrofobisch, steeds zijn het symbolische plekken waarin de realiteit magische proporties aanneemt. En laat deze cineaste nu net daarvoor trefzeker filmalaam in huis hebben: hyperrealistische close-ups, het zintuiglijk gebruik van licht en kleur, de soms griezelig perfect-esthetische composities die een vervreemdende onechtheid oproepen.

Afkeer en jaloezie

Tegelijkertijd maakt Teirlinck haar spookfiguurtjes menselijk (en ons onbehagen groter) door hen een gaatje in hun kous te geven of koket te maken, zoals de hartverscheurende Junk Girl die haar lippen rood kleurt met een restje tomatenpuree.

Uiteindelijk sluimert onder beeld en klank een gevaar dat zowel afkeer als jaloezie opwekt. Deze 'kinderen' leven in een wereld waarin nauwelijks een volwassene te bespeuren valt, ze zijn vrij van wet, structuur, gezag. Ze onttrekken zich aan elke orde, en bedreigen zo de onze. Starend meisje van Zonzo Compagnie verklankt en verbeeldt prachtig het unheimliche van de tweespalt waarover het Museum Dr. Guislain vorig seizoen zo'n mooie tentoonstelling maakte: kind in gevaar, kind als gevaar.

Starend meisje komt nog naar Brugge, Brussel, Gent, Mechelen en Rijsel. Info: www.zonzocompagnie.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234