Dinsdag 26/05/2020

Limburgers met assimilatiedrang

door dirk steenhaut

NOSTOC HHHII

Too Big For His Boots (Labelman/Konkurrent)

Tom Waits en Calexico: dat zijn de twee namen die je meteen door het hoofd flitsen bij beluistering van Too Big For His Boots van het Limburgse Nostoc. De heren zijn verzot op chaingangritmen, gedeukte walsjes, weidse Americana en zigeunerfanfares van het type dat doorgaans de films van Emir Kusturica bevolkt. Maar ze flirten al even graag met Jamaicaanse ska ('A Sailor's Song'), Cubaanse salsa ('Simone', 'Man at the Door') en smeltkroesjazz uit New Orleans ('Labour For Love'). Nostoc is niet voor één gat te vangen: het kwintet assimileert de gekste muziekjes en weet die op een smaakvolle en verbeeldingrijke manier naar zijn hand te zetten. Dat doet het op een overwegend akoestisch instrumentarium, waarin trompetten en saxen in de clinch gaan met piano's en xylofoons. Nostoc beschikt ook over een heerlijk grillige gitarist (men denke aan Marc Ribot), die zijn instrument bij voorkeur hoekig en vervormd laat klinken. Een imposant debuut dat voor de toekomst nog mooie dingen belooft. Alleen jammer van die reliëfloze zangpartijen.

Gesignaleerd

Sinéad O'Connor heeft in het verleden mooie platen gemaakt, maar de nieuwe Sean-Nós Nua, waarop ze samen met Christy Moore, Sharon Shannon en Donal Lunny traditionele Ierse folksongs interpreteert, is van een oeverloze saaiheid. De vertolkingen klinken flets, braaf, sentimenteel en ongeïnspireerd. Zelfs de aanwezigheid van Adrian Sherwood, Skip McDonald en Waterboy Steve Wickham weet de cd niet van de ondergang te redden. Hier zit al net zoveel leven in als in een platgereden egel (Hummingbird). * Grote songschrijvers herken je aan het feit dat hun liedjes ook na hun dood nog worden gezongen. De Texaan Townes Van Zandt is er zo een: zijn werk is doorvoeld en persoonlijk, maar klinkt tegelijk zo universeel dat het in de VS nu al tot het culturele erfgoed lijkt te behoren. Poet is een prachtige hommage aan de te vroeg overleden artiest, met vertolkingen van bewonderaars als Guy Clark, Nanci Griffith, Emmylou Harris, Steve Earle, John Prine en de Cowboy Junkies (Catfish). * Country-noirzangeres Mary Gauthier meet zich op haar jongste twee cd's met de grote Lucinda Williams. Uit haar pas nu bij ons verschenen debuut uit 1997 blijkt echter dat haar songs niet altijd zo trefzeker hebben geklonken. Dixie Kitchen is het werk van een zoekende artieste, die met 'Goddamn HIV' toch al een glimp van haar talent liet zien (Munich). * Everything But the Girl ontwikkelde zich de jongste twintig jaar van een timide slaapkamerduo met een voorliefde voor bossanova en Cole Porter tot een combo dat met 'Missing' en 'Walking Wounded' een sierlijke brug wist te slaan tussen pop en drum'n'bass. Op The Deserts Miss the Rain serveren Ben Watt en Tracey Thorn een eigenzinnig carrièreoverzicht, compleet met zeldzame remixen en een uitstapje naar Massive Attack (Blanco Y Negro). * Ook bij de Manic Street Preachers is het dezer dagen verzamelen geblazen. The Greatest Hits biedt precies wat de titel belooft, met als extra's: twee nieuwe songs en een bonus-cd met remixen van onder anderen de Chemical Brothers, Cornelius, David Holmes en Mogwai (Epic).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234