Maandag 26/10/2020

Standpunt

Lijnrecht ingaan tegen unaniem sociaal akkoord, is vragen om moeilijkheden

Yves DesmetBeeld Bob Van Mol

 

Niet voor het eerst botst de belofte van grote structurele veranderingen van deze regering met de realiteit. In het dossier van de brugpensioenen had ze dat zelfs perfect kunnen zien aankomen. Want zelfs in de lange periode dat de Groep van Tien een bende steriele ruziemakers leek, die nooit nog een akkoord zou bereiken, was er altijd één dossier waarin de partners elkaar intuïtief bleven vinden.

Het historisch gegroeide systeem van vervroegd pensioen maakte hen tot objectieve bondgenoten. De vakbondsleden konden genieten van een vervroegde uitstap met een relatief beperkt inkomensverlies, de werkgevers konden zonder veel syndicale acties de kosten voor het sociaal passief van oude en dus dure werknemers bij herstructureringen en delokalisaties afschuiven op de gemeenschap. Waarom zouden ze iets willen veranderen aan een systeem waarvan iedereen, behalve de anonieme belastingbetaler, profiteerde?

Deze regering was ook zo overmoedig om in haar regeerakkoord te schrijven dat ze de akkoorden van de sociale partners zou respecteren, in de verwachting dat die het toch nooit meer over iets eens zouden geraken.

Nu hebben de sociale partners een punt: de huidige bruggepensioneerden zijn in dat systeem terechtgekomen via onderhandelde akkoorden, waarbij duidelijk was wat de voorwaarden waren, en daarbij hoorde niet meteen een grote activeringsplicht of -bereidheid. Post factum daarop terugkomen met onzalige ideeën als bruggepensioneerden laten terugkeren uit Benidorm - zoals Kris Peeters ooit voorstelde - of hen verplicht tien sollicitatiebrieven per week laten schrijven, lijkt een beetje op pestgedrag. Zeker in een tijd met haast economische nulgroei.

Deze mensen kun je bovendien moeilijk verwijten dat ze de sociale zekerheid als een hangmat gebruiken: zo goed als allemaal hebben ze decennialang hard gewerkt en hun bijdragen betaald. Anderzijds heeft de regering een punt wanneer ze zegt dat dit systeem op iets langere termijn niet houd- of betaalbaar is, en dat er moet worden ingezet op een hogere activiteitsgraad bij ouderen. In een vergrijzende bevolking, met steeds meer gezonde jaren levensverwachting en steeds minder jongeren, kun je niet blijven uitstappen voor je zestigste. Dat moeten ook de vakbonden beseffen.

Maar die verandering leg je best niet met de karwats op, maar met stimulerende maatregelen. Met uitstapbanen bijvoorbeeld, waardoor de werkdruk draaglijker wordt, door valorisatie van ervaring en wat nog meer. En misschien doe je dat ook beter wanneer de economie wat aantrekt, en iedereen kan zien dat er gaten op de arbeidsmarkt ontstaan. Maar vandaag lijnrecht tegen een unaniem akkoord van de sociale partners ingaan om in wezen een ideologisch punt te maken en te tonen hoe stoer je oudere werklozen en bruggepensioneerden wel durft aan te pakken, is vragen om moeilijkheden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234