Zaterdag 29/01/2022

Liever ontsporen dan netjes in de rij te lopen

Nonchalance maar ook schoonheid en avontuur van Arto Lindsay

Gent

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Arto Lindsay is een man die van het niet kunnen bespelen van een gitaar een ware kunstvorm heeft gemaakt. Akkoorden of virtuoze solo's kunnen hem gestolen worden: het atonale gekras dat hij nu al twintig jaar voortbrengt op zijn 12-string heeft uitsluitend een ritmische functie en is geïnspireerd op de verschroeiende percussiepatronen die Braziliaanse blocos afros plegen af te schieten ter gelegenheid van het carnaval. Maar tijdens zijn jeugd in Pernambuco kwam Lindsay ook in aanraking met de samba- en bossanovatraditie. En sinds de New Yorkse noise-extremist een jaar of vijf geleden de melodie ontdekte en aan het croonen sloeg, staan vooral die Latijns-Amerikaanse genres in zijn werk centraal.

Woensdagavond bewees Arto Lindsay in de balzaal van de Gentse Vooruit dat hij best in staat is subtiel en breekbaar uit de hoek te komen, maar gewoon niet aan de verleiding kan weerstaan af en toe een stoorzendertje in zijn muziek te verstoppen. Zijn kwajongensachtige pretoogjes, telkens hij de snaren met een of ander voorwerp bewerkte of een zwoel liedje naar een noise-crescendo voerde, spraken in dat verband boekdelen. Lawaai maken verschaft Lindsay duidelijk een zeker genoegen. Alleen: als het altijd ongeveer op hetzelfde moment in een song gebeurt, dreigt het na verloop van tijd toch een ietwat stereotiep procédé te worden.

In Vooruit trad Lindsay aan met een vernieuwde band waarin, behalve drummer Scooter Warner en toetsenman-trompettist Takuya Nakamura, ook twee oude bekenden figureerden: de fenomenale bassist Melvin Gibbs en de tevens als songwriter bekende Braziliaanse gitarist Vinicius Cantuaria. De set omvatte voornamelijk materiaal uit Lindsays recentste langspelers Noon Chill uit 1997 en het vorig jaar verschenen Prize. Wel was het aandeel van samples en elektronische effectapparatuur dit keer aanmerkelijk groter dan tijdens Arto Lindsays vorige doortochten. Bovendien speelde Cantuaria zijn fraaie bossa-akkoorden voor het eerst op een elektrische gitaar, zodat dit concert toch weer een aantal verrassingen te bieden had. Vooral de wisselwerking tussen 'mooi' en 'lelijk' zorgde regelmatig voor opzienbarende momenten, alsof je tijdens een wandeling door een grauw, desolaat landschap plots in een feeërieke tuin verzeild raakte.

De muzikanten balanceerden voortdurend op de scheidingslijn tussen vertrouwd en bevreemdend. Sommige nummers klonken alsof ze ter plekke werden gedissecteerd, andere alsof een bolle spiegel met hun contouren een loopje nam. Lindsay is echter van oordeel dat ontsporen interessanter is dan netjes in de rij te lopen, al is het maar omdat je dan onderweg heel andere indrukken opdoet. Zeker, de artiest heeft een intellectualistische reputatie, maar live klinkt zijn muziek sensueel en zinnenprikkelend: het is pop, gespeeld met een jazzsensibiliteit en een kubistische benadering van de vorm.

Lindsay zelf zong in Gent afwisselend in het Engels en het Portugees, wat zowel aanleiding gaf tot lome ('The Prize', 'Ondina') als ritmische momenten ('Pode Ficar'). Occasioneel kwam ook wel eens een ouder nummer bovendrijven, zoals het sober verpakte 'Unbearable' of het van Al Green geleende 'Simply Beautiful': op funkbenen wandelende rhythm & blues die hier en daar barstjes vertoonde. In 'Whirlwind' werd, zeker naar het einde toe, op dionysische wijze loos gegaan en het mooi geproportioneerde 'Resemblances', voorzien van gesamplede strijkers en gedempte trompetfrazen, klonk als bossanova uit een metaalfabriek. 'Gods Are Weak' had, door toedoen van Gibbs en Cantuaria, dan weer iets van een verwrongen blues en het broeierige 'Noon Chill' behoorde tot de piekmomenten in de set. Het laatste halfuur, waarin hulde werd gebracht aan Carlinhos Brown en Arnaldo Antunes, was gereserveerd voor samba's die hevig op de dansspieren werkten: een onweerstaanbaar 'Interior Life', een heupwiegend 'Simply Are' en tot slot een verstild 'Mulata Fuzarqueira', geciteerd uit het Verzamelde Werk van Noel Rosa.

Toegegeven, Arto Lindsays nonchalance stond de spanning nu en dan in de weg, maar daar stond genoeg schoonheid en avontuur tegenover om zonder schroom van een geslaagd concert te kunnen spreken.

Gedissecteerde maar indrukwekkende pop van gitaarkunstenaar in balzaal van Gentse Vooruit

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234