Zaterdag 27/02/2021

Liever lui dan Lou

Lou Reed (70) beloofde een carrièreomvattende set maar bracht vooral songs van TheVelvet Underground en Lulu, zijn samenwerking met Metallica. Gelukkig bood het solowerk van de senior af en toe soelaas.

"Maar er staat wel zo'n vijftig jaar muziekgeschiedenis op het podium", counterde iemand het scepticisme tegenover het nieuws dat Lou Reed voor deze tour met een misplaatste gretigheid uit Lulu, zijn samenwerking met Metallica, zou graaien. Dat hij er de laatste twintig jaar een zaak van heeft gemaakt om luie platen af te wisselen met misselijkmakende samenwerkingen met John Zorn en Laurie Anderson lijkt iedereen in het aanschijn van deze avant-gardistische antiquair vergeten.

Nu goed, de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de songs uit Lulu live een pak draaglijker klonken dan op plaat. Mede door zijn erg jonge band zat er plots een haast aangename groove in opener 'Brandenburg Gate' en klonk 'The View' beduidend minder belachelijk dan de versie die hij met Metallica op plaat pleurde.

Dat gezegd zijnde, ging de eentonigheid van die groove op den duur danig op de zenuwen werken. Wanneer The Velvet Underground-songs 'Heroin' en 'I'm Waiting for the Man' door eenzelfde modderige filter worden gedraaid als die Lulu-songs, is er stront aan de knikker. Voeg daar nog aan toe dat, in tegenstelling tot enkele van zijn leeftijdsgenoten, de jaren allesbehalve mals zijn geweest voor Reeds stemtimbre. Het geheel ging dus al snel klinken als een soort hoekige, krakende artrockband die, mocht die naar een platencontract gaan hengelen, met weinig meer dan een middenvinger de deur zou worden gewezen.

In tegenstelling tot die The Velvet Underground- en Lulu-songs, zorgde Reeds genadeloos toegeslagen 'oudemannetjespersona' er wel voor dat een ons voordien nog onbekende nieuwe insteek zijn weg zocht en vond in enkele van zijn solonummers. Het driedelige 'Street Hassle' deed zich te goed aan een zichzelf bedruipende, rustieke epiek.'Cremation' klonk dan weer hartgrondig doorleefd en bij 'Sad Song' zag je in een flits het genie achter Berlin weer op het podium staan. Drie momenten om in te kaderen. In die mate zelfs dat het ertussen vallende 'Walk on the Wild Side' haast ongemerkt passeerde.

Met slechts drie songs om te onthouden in een setlist van veertien konden we niet anders dan de oude knar met een onvoldoende terug naar New York te sturen. Reed was zijn tijd altijd ver vooruit. Maar de kans dat iemand ooit de loftrompet zal steken over Lulu en dit soort concerten is onbestaande. Misschien wordt het wel tijd om met pensioen te gaan. Wat ons betreft heeft meneer Reed al meer dan genoeg bijgedragen aan die muziekgeschiedenis.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234