Zondag 20/09/2020

Liesbeth Homans: "De grootste vijanden zitten in je eigen partij"

Liesbeth Homans: "De meeste socialisten die ik ken, zeggen dat je solidair moet zijn met iedereen en alles moet verdelen, terwijl ze zelf in een dikke villa wonen en twee appartementen verhuren."Beeld Bob Van Mol

Zes uur lang hebben we Liesbeth Homans (43) voor ons alleen in Dranouter. De minister met zeven bevoegdheden is niet altijd op haar gemak. Maar soms kan er toch gelachen worden. En nee, van haar uitspraak dat racisme te pas en te onpas wordt gebruikt, neemt ze nog altijd niks terug.

Dat ze moe is, zegt ze als ze binnenkomt. "Stikkapot." En dan: "Ik mag het toch nalezen?"

Liesbeth Homans zit nog niet neer, of haar wantrouwen is al duidelijk. Maar in de loop van dit zes uur durende gesprek zullen we haar af en toe zien ontdooien. Haar ogen lichten pas op wanneer ze over persoonlijke dingen spreekt. Over het pleintje in Wilrijk waar ze woont. Over de basketbalclub van haar zonen.

Wij spraken met Homans eind juli, vlak voor haar vakantie. "Nog drie dagen en ik zit op het vliegtuig naar Zuid-Frankrijk." Zonder de kinderen, die gaan met haar ex-man op reis. Wat ze gaat doen in Cassis? Rusten. En boeken lezen. "Ik moet mijn stapeltje nog gaan kopen. Niks over politiek, in elk geval."

Ze was nog nooit in In de Wulf geweest. In bijna geen enkel sterrenrestaurant, eigenlijk. Omdat het haar weinig zegt. Van de prachtige gerechten en de bijzondere wijnen die op tafel komen, raakt ze dan ook nauwelijks in vervoering. Het dessert - een appetijtelijke combinatie van frambozen, chocolade, bladerdeeg en ijs - blijft zelfs onaangeroerd. (Wij hebben het achteraf wel opgegeten. Nog eens bedankt daarvoor, minister Homans.)

Liesbeth Homans is de vrouw niet van de grote theorieën of filosofische bespiegelingen. Latijnse citaten horen we niet van haar. Maar uiteraard is enig tactisch vermogen haar niet vreemd. Zo heeft ze het opvallend vaak over haar engagement voor de "multiculturele maatschappij". En de N-VA'ers die het op haar gemunt hebben, geeft ze op het einde van de avond een ferme klets in het gezicht. Subtiel maar duidelijk, zoals dat weleens gaat in de politiek.

Maar voor we in de heimat duiken, blikken we met haar terug op het woelige jaar dat 2016 al is geweest. Hoe kijkt zij bijvoorbeeld naar een fenomeen als Trump? "Ik zou eerder Republikeins dan Democratisch stemmen. Ted Cruz vond ik een goeie. Hoewel zijn standpunten over onder meer holebi's te conservatief zijn. Maar Trump: nee. Iemand die miljarden op zijn rekeningen heeft staan, maar wel de arme Amerikaan wil aanspreken, dat is toch niet geloofwaardig? Hij maakt de bevolking leugens wijs met zijn beloften."

Trump zegt ook dat Mexicanen criminelen en verkrachters zijn. En daar wordt hij niet voor afgestraft. Is dat niet angstaanjagend?
Liesbeth Homans: "Dat is de tijdsgeest, natuurlijk. IS en de aanslagen: er is elke dag wel iets. Mensen liggen daar wakker van. Als Trump zegt dat hij geen enkele vluchteling of asielzoeker in de VS gaat binnenlaten, snap ik wel dat mensen zich daarin vinden. Maar het is niet realistisch. Noch menselijk. We moeten met heel de wereld solidair zijn met de mensen die op zoek zijn naar een beter leven."

Die solidariteit, vindt u dat een moeilijke boodschap om in Vlaanderen te verkondigen?
"Het is nu eenmaal de realiteit, dus kun je er maar beter positief mee aan de slag gaan. Anders zit je bij het populisme van het Vlaams Belang. Daarom hebben we extra middelen uitgetrokken voor de inburgeringstrajecten van erkende vluchtelingen, en geld vrijgemaakt voor de lokale besturen voor onder meer de huisvesting van die mensen."

Zuhal Demir sprak in Terug naar eigen land nochtans erg harde taal over vluchtelingen. Dat was een ander discours dan u hier nu voert.
"Ik heb dat programma niet gezien."

U hebt toch wel iets van de controverse opgevangen?
"Ja, maar dat moet je aan haar vragen. Ik spreek de taal die ik wil spreken."

Al in In de Wulf hadden we haar gevraagd of ze nog altijd achter haar uitspraak stond dat racisme "relatief" is. Maar nadat het racismedebat vorige week opnieuw openbarstte, wilden we het toch nog even dubbelchecken, en dus belden we haar enkele dagen geleden op. Nee, zegt ze, ze neemt er geen woord van terug. "Ik heb u in Dranouter de context geschetst waarbinnen ik die uitspraak gedaan heb. Daar sta ik nog altijd achter."

Beeld Bob Van Mol

Tijdens het gesprek enkele weken geleden klonk dat zo: "Twee jaar geleden heb ik in De Standaard gezegd dat ik het ongepast vind dat racisme te pas en te onpas wordt gebruikt door sommige mensen. Als ik met mijn kinderen naar de zoo ga met de bus, en ik maan een jongen van allochtone origine aan om zijn voeten van de bank te doen, dan moet die mij niet uitschelden voor racist.

"Vooral de jonge generatie gebruikt dat excuus heel veel. En dat vind ik jammer voor de mensen die wél slachtoffer zijn van racisme of discriminatie. Want die zijn er. Ik ga ook niet voor niets mystery calls doen op de private huurmarkt. Als ik niet zou beseffen dat discriminatie bestaat, zou ik dat niet doen."

Maar u gaat het niet doen, u laat het over aan de verhuurdersbond. Is de kans dan niet klein dat het goed wordt aangepakt?
"Zelfregulering werkt beter dan de overheid die iets oplegt. En private verhuurders zijn nodig op de huurmarkt. Iemand die een privé-eigendom heeft, beslist nog altijd zelf wat hij of zij met dat eigendom doet.

"Ik zeg niet dat er geen discriminatie is, maar soms gaat het gewoon over selectie. Als een eigenaar kan kiezen tussen iemand die een vaste job heeft of iemand met een leefloon, dan kiest hij toch voor de persoon die de meeste stabiliteit heeft in het betalen van de huur? Is dat dan altijd discriminatie?"

Uw conclusie is dat de politiek niets kan doen tegen die discriminatie op de huurdersmarkt?
"Ik zeg niet dat discriminatie oké is. En we proberen de huiseigenaars via premies te motiveren om te verhuren aan mensen uit een lagere inkomensklasse. Maar als een eigenaar beslist om niet aan een bepaalde persoon te verhuren, wat gaan we dan doen als straf? Dat eigendom confisqueren? Dan beland je in het communisme."

U zou ten minste signalen kunnen geven dat de overheid discriminatie ten strengste veroordeelt.
"Dat doen we. Maar kunnen we discriminatie dan wel heel breed opvatten? Want daar erger ik me altijd aan in dit debat. Het gaat niet alleen over mensen van allochtone origine. Ook alleenstaande ouders, holebi's en mensen met een beperking worden gediscrimineerd."

Zegt u tegen holebi's ook dat ze de kansen moeten grijpen die ze krijgen?
"Absoluut. Ik zeg dat tegen iedereen. Ik zeg hen bijvoorbeeld dat het soms beter is om wat minder provocerend door de straten te lopen tijdens de Gay Pride. Soms is het er echt over. Iedereen heeft het recht om te zijn wie hij of zij wil zijn, en zelf neem ik er geen aanstoot aan, maar ik begrijp dat bijvoorbeeld oudere mensen dat wel doen. Onlangs zag ik op de Brusselse Pride zelf een man met een leren string, waar niet eens alles in paste."

Dus uw boodschap is: het is oké om te zijn wie je bent, maar hou het wat stil.
"Helemaal niet. Ik zeg gewoon dat er gradaties zijn in uiterlijk vertoon. En dat geldt voor iedereen."

U bent zeer geëngageerd in de holebibeweging. Onlangs was u nog in Litouwen te gast op de Gay Pride. Waar komt dat engagement vandaan?
"Allee, gaan we die vraag weer krijgen? (buigt zich naar de dictafoon) Nee, ik ben niet lesbisch. En als het wel zo was, zou ik er geen probleem mee hebben om dat te zeggen."

Euh, dat gingen we u niet vragen, eigenlijk.
"Ik krijg die vraag constant, vandaar. Maar ik heb veel holebivrienden. En als minister van Gelijke Kansen wil ik mee aan de kar trekken voor gelijke rechten. In Vlaanderen zitten we wel goed op dat vlak."

Of we even een rookpauze kunnen inlassen, vraagt ze. En meteen daarna: dat we misschien toch niet moeten schrijven dat ze rookt. De druk voor toppolitici om ook fysiek scherp te staan, daar ontsnapt blijkbaar niemand aan. "Sporten doe ik nauwelijks nog. Maar ik heb wel een roeimachine. Zoals in House of Cards. Daar train ik op terwijl ik tv kijk."

'Ik train op mijn roeimachine terwijl ik tv kijk. Nee, zeker niet naar Villa Politica, dan zou dat ding ontploffen, denk ik.'Beeld Bob Van Mol

We moeten glimlachen bij het beeld van een zwetende minister die naar Villa Politica zit te kijken. "Nee, zeker niet naar Villa Politica, dan zou dat ding ontploffen, denk ik. (lacht) Af en toe ga ik ook zwemmen met de kinderen. Maar het is niet echt aangenaam om in bikini in het zwembad van Brasschaat rond te lopen, wetende dat de helft er met een smartphone zit en zo een foto op het internet kan gooien. Niet dat ik beschaamd ben over mijn lichaam, maar het is wel mijn privé."

Laten we eens terugkeren naar uw studententijd, toen u geschiedenis studeerde. Waar ging uw thesis over, bijvoorbeeld?
(lacht) "Over de Vlaamse kwestie. Van de Koningskwestie tot Hertoginnedal. Mijn promotor was Herman Van Goethem, de huidige rector van de Universiteit van Antwerpen."

U bent geen stamboomnationalist, zoals vele anderen van uw partijgenoten dat wel zijn. Als het Vlaams-nationalisme u niet met de paplepel is ingegoten, waar komt het dan vandaan?
"Vooral door de lessen van Van Goethem, denk ik. Hij gaf politieke en parlementaire geschiedenis van België in de tweede kandidatuur. Toen hij over de repressie vertelde, besefte ik dat er hier dingen gebeurd zijn die niet oké waren. Door hem is de vlam ontstoken, dus. Maar een stamboomnationalist ben ik niet, nee."

U hangt de vlag niet buiten op 11 juli?
"Nee. Maar ik vier die dag uiteraard wel."

Toen u op de universiteit terechtkwam, sloot u zich aan bij het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV). Waarom?
"Dat was gewoon een studentenclub. Ik kende er mensen die bij mij in de les zaten, en ik ben gewoon met hen meegegaan. Daar heb ik ook Bart De Wever leren kennen.

"Ik studeerde en werkte tegelijkertijd, en woonde toen ook alleen. Ik kon niet zoals de doorsneestudent na de les mee pinten gaan pakken, maar ik wilde toch verbondenheid vinden, en vriendschap."

Liesbeth Homans heeft het al vaker verteld. Hoe ze tijdens haar studies ook aan de kassa van de Delhaize werkte. Hoe ze heeft moeten knokken om te bereiken waar ze nu staat.

"Er wordt me weleens verweten dat ik van anderen hetzelfde verwacht. Dat klopt totaal niet. Als voorzitter van het OCMW in Antwerpen heb ik heel veel mensen een leefloon gegeven en een sociale woning, zodat ze konden gaan studeren. Als ik mijn eigen geschiedenis had laten meetellen, had ik dat niet gedaan."

Met uw achtergrond bent u toch nooit aangesproken geweest door het socialisme?
"Nee. De meeste socialisten die ik ken, zeggen dat je solidair moet zijn met iedereen en alles moet verdelen, terwijl ze zelf in een dikke villa wonen en twee appartementen verhuren. Zo is het gemakkelijk. Ik ben het niet eens met hun gedachtegoed."

Waarmee bent u het niet eens dan?
"Als er bij de sp.a ooit één voorvechter geweest is van rechten en plichten, dan was het Patrick Janssens. Op een gegeven moment had hij een heel geloofwaardig discours, vond ik. Met vuur verdedigde hij dat je Nederlands moet kennen als voorwaarde om een sociale woning te krijgen. Maar na hem is het scheef gelopen. Toen ging het alleen nog maar over rechten.

Beeld Bob Van Mol

"De sp.a zegt: de overheid zorgt voor u, wij geven u kansen, en neemt u maar rustig de tijd om die te grijpen. Dat stoort mij enorm. Maar ik wil er wel direct bij zeggen dat er mensen zijn die je hun hele leven moet blijven helpen. En dat doen we ook.

"De socialisten blijven problemen ontkennen. De multiculturele samenleving is een verrijking, absoluut. Mijn jongste spreekt Turks, ik vind dat geweldig. Zijn beste maat heet Ömer. Ze leren van elkaars cultuur zonder dat ze hun eigen identiteit moeten opgeven. Maar samenleven met 197 verschillende nationaliteiten, zoals in Antwerpen, zorgt wel voor uitdagingen. Je moet niet doen alsof alles peis en vree is."

Links dat de problemen niet benoemt, is dat geen versleten karikatuur ondertussen?
"Euh, als ik in de commissie-Deradicalisering zit, en ik hoor Yasmine Kherbache daar van leer trekken, dan lijkt het toch alsof alle problemen ontstaan zijn in 2014, sinds sp.a niet meer in de regering zit."

Als we u zouden vragen om uw ideale wereld te schetsen, hoe zou die er dan uitzien?
"Oei. Dat is een moeilijke vraag. Mag ik mij beperken tot Vlaanderen? (denkt na) Dat iedereen beseft dat Vlaanderen een multiculturele samenleving ís. Het is gewoon de realiteit. En dat iedereen daar zijn verantwoordelijkheid in moet opnemen, en inspanningen moet doen. Zowel de nieuwkomers als de mensen die hier geboren en getogen zijn.

"Maar ik vind dat de inspanningen vandaag te veel van één kant komen. Wij geven vanuit de overheid alles. Kijk naar de schooluitval bij jongeren. Ik vind het heel jammer om anno 2016 te moeten vaststellen dat het vooral gaat om jongeren van de derde generatie, met allochtone roots dus. Hoe komt dat? Doorgaans omdat de ouders geen Nederlands spreken, en het schoolgebeuren niet volgen. In de school van mijn kinderen heeft ongeveer 65 procent van de kinderen allochtone roots. Als er een schoolfeest is, zie je een groot deel van die ouders niet. En ze komen niet naar het oudercontact."

Beeld Bob Van Mol

Eerder vanavond had Homans verteld over de basketbalclub van haar oudste zoon, waar zij ook als vrijwilliger werkt. "Die club draait op vrijwilligers: croque-monsieurs bakken, pintjes tappen, de afwas doen. In het begin was het heel moeilijk om de allochtone ouders te betrekken. Niet omdat ze van kwade wil zijn, maar omdat ze niet weten wat er van hen wordt verwacht. We hebben hun dus uitgelegd dat iedereen zijn steentje moet bijdragen. En willen ze geen pintjes tappen omdat ze moslim zijn? Geen probleem, dan kunnen ze iets anders doen."

Als je ouders in een basketbalclub kunt stimuleren, kan de overheid ouders op school dan ook niet meer stimuleren?
"Maar wat is dat, stimuleren? Als er een schoolfeest is en ze steken een briefje in de agenda van de kinderen, wat kan een school nog meer doen? Als de ouders dat briefje niet kunnen lezen omdat ze geen Nederlands kunnen, dat zou toch niet mogen? Daarom blijf ik benadrukken dat het belangrijk is dat iedereen die in Vlaanderen woont Nederlands leert."

Is het niet opmerkelijk dat als we u vragen naar uw ideale wereld, u direct de multiculturele samenleving noemt? Zo gaat u geen kiezers van het Vlaams Belang terugwinnen.
"Daar heb ik ook geen behoefte aan. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die zowel voor mij als voor het Vlaams Belang zouden kunnen stemmen. Ik denk dat er anderen zijn die meer appel doen op die kiezers."

Is dat de kracht of net de grootste handicap van N-VA? Dat jullie alle flanken moeten coveren?
"Dat zijn dingen die de media verzinnen. Alsof er achter alles wat wij zeggen een welbepaalde strategie zit."

Natuurlijk wel. Het doel is toch om zo veel mogelijk stemmen te halen?
"Maar toch niet enkel de stemmen van het Vlaams Belang? Integendeel."

Wie een harde aanpak wil, vindt ook gehoor bij Theo Francken?
"Waarom? Omdat hij criminelen en illegalen het land uitzet? Ik denk dat de doorsnee Vlaming dat niet erg vindt.

"Ik vind dat Theo het keigoed doet. Humaan, maar streng als het moet. Als er rellen uitbreken in een asielcentrum omdat een man niet kan verdragen dat een vrouw in de buurt komt van een andere man... Sorry, hoor, maar we zijn in Vlaanderen. Het zijn onze normen en waarden."

Die woordkeuze impliceert dat mensen die uit een andere cultuur komen sowieso andere normen en waarden hebben.
"Maar dat is toch vaak zo? Kijk naar al die rellen. In Duitsland onlangs nog. Wat er daar tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen is gebeurd. Dat is toch niet normaal?"

Dat gaat toch niet over normen en waarden? Dat gaat over strafbare feiten, door wie ze ook gepleegd worden.
"Dat waren mensen die onze normen en waarden niet delen. Die vinden dat de normaalste zaak van de wereld."

Maar wat bedoelt u dan precies met 'onze normen en waarden'?
"Die van de verlichting. Dat man en vrouw gelijk zijn. Dat de vrouw mag gaan werken. Dat de man mag gaan werken. Dat een vrouw niks tegen haar goesting moet doen, dat een man niks tegen zijn goesting moet doen."

U zei net dat de multiculturele samenleving het uitgangspunt is. En toch praat u de hele tijd over 'wij' en 'zij'. Wie bedoelt u dan met 'wij'? De blanke Vlaming die hier geboren en getogen is?
"Ik heb al enkele keren gezegd dat het gaat over onze normen en waarden, zonder dat ze hun eigen identiteit moeten opgeven. Ik zeg niet dat ze alles overboord moeten gooien van hun eigen culturele bagage. We bieden huisvesting, inburgeringscursussen, taallessen, en dat is allemaal gratis. Wat moeten we nog meer doen?"

Zijn er bij allochtonen niet evenveel uitzonderingen op die normen en waarden als bij de Vlamingen?
"Nee, niet zo veel. Ik beweer niet dat elke geboren en getogen Vlaming alle normen en waarden naleeft. Maar er is toch nog meer werk aan de winkel bij andere culturen."

Het gesprek loopt een beetje vast. Misschien dat het weidse landschap en wat frisse lucht rust kunnen brengen.

Fotograaf Bob Van Mol komt als geroepen. We grappen wat over de gekke dingen die de vorige Tuingasten al hebben moeten doen voor de lens, maar veel zorgen lijkt Liesbeth Homans zich er niet over te maken. Het was leuk, zegt ze als ze terugkomt. "En gaan we nu eindelijk over iets anders praten dan politiek?"

Nog heel even. U bent nu twee jaar minister. Kunt u de balans eens maken van die twee jaar?
"Er is heel veel gebeurd binnen mijn bevoegdheden. De integratie van de OCMW's in de gemeentebesturen en de fusies van gemeenten binnen Binnenlands Bestuur, er kan weer aangeworven worden binnen Sociale Economie, ik heb veel gedaan binnen Sociaal Wonen, de private huurwetgeving is klaar, binnen Inburgering is er een resultaatsverbintenis in plaats van een inspanningsverbintenis."

Wat beschouwt u als de grootste teleurstelling van de voorbije twee jaar?
"De heisa die ontstaan is na mijn optreden bij de Televisiesterren (waar Homans ietwat dronken de publieksprijs voor uitreikte, red.). Ik heb onmiddellijk gezegd dat het niet oké was. Maar het blijft mij achtervolgen. Het was op een zaterdagavond, het was semiprofessioneel. De jacht die op mij geopend is door de media, is ongelooflijk.

"Dus nogmaals: ik geef toe, het is niet voor herhaling vatbaar, het mocht niet, het was erover. Maar ik heb mannelijke collega's al ergere dingen zien doen in het Parlement. Nee, ik ga geen namen noemen. Degenen die zich aangesproken moeten voelen, zullen dat wel doen."

De verwezenlijkingen die u daarnet opnoemde, staan wel in schril contrast met de kritiek die u krijgt. U wordt de minister van Stilstand genoemd.
"Ach, dat komt maar van één kant. Met name van de oppositie. Dat is hun taak, de oppositie moet oppositie voeren. Maar het moet wel intellectueel eerlijk blijven."

Ook in uw eigen partij, zelfs bij collega-ministers, ligt u onder vuur.
"Ik hoor de media dat zeggen, ja. Maar er is nog nooit iets rechtstreeks tegen mij gezegd. Ik heb liever dat ze het in mijn gezicht zeggen, in plaats van anoniem en off the record in kranten. De

N-VA is de toer van Open Vld aan het opgaan, en dat is heel jammer, want onze partij heeft nooit die reputatie gehad.
"Wat ik vooral belachelijk vind, is dat er zaken verteld worden die pertinent onwaar zijn. Dat ik niet op de recente superministerraad aanwezig was, bijvoorbeeld. Blijkbaar had iemand dat tegen een journalist gezegd. Komaan, we zaten daar met negen ministers aan één tafel. Als je mij dan toch wil beschadigen, zoek dan tenminste iets dat niet zo gemakkelijk te controleren valt.

"En wat ik ook jammer vind, is dat de personen die dat zeggen misschien zelf wel slecht functioneren."

Nu bent u zelf aan het spinnen.
"Nee, want ik noem geen namen."

Komt er meer verdeeldheid binnen een partij als de macht groeit?
"Dat heeft er uiteraard wel iets mee te maken. En ook: er zijn maar zoveel ministerposten uit te delen, en er zijn altijd mensen die vinden dat zij ook het recht hadden op zo'n post."

Heeft het kwaad bloed gezet dat u meteen zeven bevoegdheden kreeg?
"Ik zou iemand anders die zeven bevoegdheden wel eens willen zien doen."

Maakt de kritiek u ongerust?
"Nee. Het toont gewoon aan hoe moeilijk het is in de politiek. Als ik zie hoe Annemie Turtelboom door Open Vld werd afgeserveerd. Ik vond dat vreselijk."

Dat kan bij N-VA niet gebeuren?
"Dat zeg ik niet. Wellicht wel. Misschien is het volgende maand aan mij, dat weet ik niet."

Met wie hebt u binnen de partij de beste band?
"Ben Weyts. Theo. Matthias Diependaele. Nadia Sminate."

Er is één naam die niet valt: Bart De Wever. Met wie u toch lang een onafscheidbaar duo vormde.
"Wij zien elkaar niet meer zo vaak als vroeger. Hij zit in Antwerpen en in de Kamer, ik in het Vlaams Parlement."

Vindt u dat jammer?
(ontwijkend) "Ik heb nu andere mensen, maar ik weet wel dat ik bij Bart terecht kan als het moet."

Wat is de grootste les die u tot nu toe hebt geleerd in de politiek?
"Dat je grootste vijanden in je eigen partij zitten."

Is dat geen bittere vaststelling?
"Dat is gewoon zo. Niet alleen bij ons. In elke partij. En dat is erg. Want soms heb je elkaar nodig."

Siegfried Bracke zei in Humo: 'De Wever is een eenzaam man'. Maar als we u horen, is iedereen eenzaam in de politiek.
"Ik ben niet eenzaam, hoor. In de politiek zou ik door het vuur gaan voor Ben en Theo. En ik heb ook een leven buiten de politiek: mijn kinderen, basketbal. En als ik met vriendinnen op stap ga, wordt er over alles gepraat behalve over politiek."

Kan dat überhaupt, een leven buiten de politiek, op dit niveau en met zeven bevoegdheden?
"Dat moet, anders hou je dat niet vol. Ik wil veel opofferen voor de politiek, en dat doe ik ook, maar ik zal nooit toestaan dat mijn kinderen eronder lijden. Dan stop ik er onmiddellijk mee.

"De ene week zijn de kinderen bij mij, de andere week bij mijn ex-partner. In de week dat ze bij mij zijn, breng ik ze elke dag naar school. Maar ik kan ze nooit gaan halen. Dat knaagt soms. Ik probeer dan wel alles zo te organiseren dat ik thuis ben om voor hen te koken. Gelukkig heb ik een goed netwerk, met mijn zussen en vriendinnen.

Beeld Bob Van Mol

"En de basket is heilig. Heel af en toe zal er eens een dringende vergadering tussenkomen in het weekend, maar meestal kan ik er gewoon zijn."

Hoe zou u zichzelf omschrijven als moeder?
"Streng maar rechtvaardig. Ik ben zeker niet de mama die zegt dat alles kan en alles mag. Ik heb het hen ook echt ingepeperd dat ze beleefd moeten zijn. Niks zo gruwelijk als een onbeleefd kind. Ik ben dus streng, maar correct."

Het klinkt een beetje als rechten en plichten.
(lacht) "Kom, dat is niet waar."

Uw kinderen moeten wel leren werken voor hun geld, zegt u.
"Absoluut. Door wat ik doe en wat hun papa doet - hij is kinesist - zouden ze alles gewoon kunnen krijgen. Maar ze moeten werken voor hun geld. En sparen. Op hun 16de zullen ze ook vakantiewerk moeten gaan doen, zoals andere kinderen. Ze moeten de waarde van geld leren kennen, vind ik."

Had de zware druk van de politiek iets te maken met het feit dat uw huwelijk op de klippen is gelopen?
"Nee, totaal niet. Het was gewoon op tussen ons als koppel. Maar we komen nog altijd heel goed overeen. We kunnen perfect afspraken maken, en als ik een verjaardagsfeestje geef voor de kinderen komt de vriendin van mijn ex-man gewoon meevieren."

Uit welk nest komt u zelf?
"Uit een redelijk gebroken gezin. Mijn vader is met de noorderzon verdwenen toen ik 12 was. Hij liet drie puberende dochters achter van 15, 12 en 9. Daarvoor werkte mijn mama als onthaalmoeder, maar ze is dan dag en nacht gaan werken om ons toch te kunnen onderhouden en naar school te kunnen laten gaan."

Hebt u nog contact gehad met uw vader?
"Nee, nooit meer. Hij woont nochtans nog altijd ergens in Antwerpen. De eerste twee jaar heb ik wel nog contact gehad. Als ik mee op sportkamp wou met de basketbalclub, vroeg ik aan hem om bij te dragen, omdat mijn mama dat niet kon betalen. Maar dat ging dan blijkbaar niet. Op den duur denk je dan: laat maar zitten."

Hij moet u toch op tv en in de kranten zien. Heeft hij ooit contact met u gezocht?
"Toen ik schepen werd in Antwerpen heeft hij dat gedaan, ja. Maar toen dacht ik: je bent er nooit voor mij geweest, en nu ik iemand ben in de politiek, ben ik wel goed genoeg? Nee, dank u."

Mist u dat, een vader?
"Eigenlijk niet. Omdat mijn mama alles heeft goedgemaakt. En zij is hertrouwd, met iemand die geen kinderen had. Hij is zowat mijn vader geworden. Voor mijn kinderen is hij ook opa."

Denkt u dat u uw vader ooit nog gaat zien?
(zwijgt even) "Als ze mij nu komen zeggen dat hij terminaal is en in het ziekenhuis ligt, dan weet ik niet wat ik zou doen. Misschien zou ik hem toch bezoeken. Omdat je anders misschien spijt krijgt."

Gelooft u nog in de liefde?
"Absoluut. Ik denk wel dat het je moet overkomen. Dat het op het meest onverwachte moment toeslaat."

Op Tinder zit u dus niet?
(lacht) "Dat zou nogal wat geven, Liesbeth Homans op Tinder. De voorpagina's van de kranten zouden te klein zijn. Nee, ik heb na mijn scheiding wel een relatie gehad, maar die is jammer genoeg misgelopen."

Het moet niet simpel zijn. U bent een publiek figuur, u hebt macht.
"Bij een man is het een voordeel als je macht hebt, bij een vrouw is het een nadeel. (tegen fotograaf Bob) Excuseer hoor, maar een man wil van nature uit nog altijd de persoon zijn met het grootste inkomen en het meeste aanzien. Dan is het niet evident als de vrouw in de schijnwerpers staat en de man niet."

Beeld Bob Van Mol

Moet een partner dan iemand zijn die in uw sector zit?
"Oei, liefst niet."

Hebt u veel succes bij de mannen?
(lacht) "Ja, eigenlijk wel. Maar ik ben altijd wat achterdochtig. Valt hij op mijn persoon of op mijn functie? Maar mijn intuïtie helpt wel. Als het niet goed voelt, begin je er niet aan, zo simpel is het."

Maar u staat dus nog altijd open voor de liefde?
"Natuurlijk. Verliefd zijn is toch het mooiste wat er is?"

Zeker. Maar het gaat soms ook snel over.
"Dat hangt ervan af hoe spannend je het houdt, hè." (lacht)

Hebt u dan tips om het spannend te houden, minister Homans?
"Ja, elkaar niet veel zien." (lacht)

Wat is de kans dat uw zonen in de politiek gaan?
"Onbestaande, denk ik. Ze hebben te veel gezien wat het vergt. En wat je moet opgeven. De oudste, die is 12, denkt nog altijd dat hij bij de NBA gaat spelen in Amerika. En de jongste van 9 zegt voorlopig dat hij dierenarts wil worden."

U bent nu 43. Wat voor leven gaat u hebben op uw 73ste, denkt u?
"Dan hoop ik met pensioen te zijn. Dat moet wel lukken, want ik werk officieel al sinds mijn 18de, ik heb dus al wel iets opgebouwd. Voor de rest genieten van mijn kinderen en eventuele kleinkinderen.

"Eén ding staat vast: ik zal nog altijd in mijn rijhuis in Wilrijk wonen. Ik ben er geboren en getogen, en je krijgt er mij met geen stokken weg. Ik woon aan een pleintje, en in het midden ligt een kleine speeltuin en een voetbalveld. Als het mooi weer is, zet er altijd wel iemand een tafel buiten. En dan ben ik ook gewoon Liesbeth, en moet er niet over politiek gepraat worden.

"Gelukkig. Er is nog een leven naast de politiek."

Beeld Bob Van Mol
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234