Maandag 25/10/2021

‘Liefde moet overbodig zijn’ Saskia de Coster (34), schrijfster

Waarom werd je boos toen journalisten onlangs naar je lief verwezen? Je postte er zelfs een kregelige commentaar over op je Facebookaccount.

“Als ik expliciet ‘zij’ zeg wanneer ik het over mijn lief heb, en ze schrijven toch ‘hij’, dan vind ik dat vervelend. Omdat het dan lijkt alsof ik oneerlijk ben tegenover mijn vriendin, terwijl ik me helemaal niet schaam over mijn geaardheid. Maar anderzijds heb ik de drang niet om mij te pas en te onpas te positioneren, zoals sommige andere lesbische vrouwen doen, of daarover te gaan schrijven. Voor mij is lesbisch zijn geen allesbepalende identiteit. Ik bedoel: ik heb in het verleden ook relaties met mannen gehad en ik zie daar geen contradictie in. In mijn kinderjaren wist ik al dat ik zowel tot mannen als tot vrouwen aangetrokken kon zijn. Volgens mij dulden liefde en seksualiteit geen grenzen.”

Zijn onze denkbeelden over mannen en vrouwen dan achterlijk? “In de seksualiteit zijn er meerdere categorieën, er is bijvoorbeeld een continuüm tussen hetero’s en homo’s”, wist de gerenommeerde Amerikaanse seksuoloog Alfred Kinsey.

“Seksualiteit is iets verglijdends, zeker bij vrouwen. Daarmee wil ik niet zeggen dat álle vrouwen lesbisch zijn, want zo’n stelling zou lelijk homo-imperialistisch klinken. (lacht) Maar veel vrouwen ervaren iets onderhuids, iets onuitgesproken mysterieus en spannends in de nabijheid van een andere vrouw. Dat ‘iets’ kan ik niet afgelijnd benoemen. Het is niet per se puur lichamelijk of seksueel, het gaat om een soort aantrekkingskracht. Sommige vrouwen zijn daar natuurlijk ontvankelijker voor dan anderen. Je hebt ook vrouwen die de mannen als het ware verslinden, zo dol zijn ze op hun tegengestelde sekse. Maar een pak vrouwen voelt toch een grote nieuwsgierigheid naar een feminiene aanwezigheid.

“Dat betekent niet dat zij die hunkering moeten gaan invullen of beleven, maar het is wel latent aanwezig. Mannen hebben een duidelijker afgebakende seksualiteit: wanneer het testosteron door hun lichaam begint te razen tijdens de pubertijd, dan gaan ze door een experimentele fase. Hun lichaam trekt en sleurt om die groeiende seksualiteit te kunnen uiten. Soms bevredigen ze die acute seksuele nood door dingen met andere mannen te doen: ze masturberen samen, of ze gaan zelfs all the way. Maar na die experimentele puberteitsfase definiëren ze zich: ze worden homo en gaan voluit voor de mannenliefde, of ze gaan door het leven als hetero. Vrouwen die ook op vrouwen vallen of mannen die op mannen vallen, ontwikkelen na verloop van tijd een soort van radar, dat heet gay radar, waarmee ze aanvoelen wie eventueel geïnteresseerd is of een neiging heeft tot gay. Het zit hem in het oogcontact. Die inclinatie kunnen we in een fractie van een seconde detecteren, het is als een vonk die passeert.”

Toch appelleert vrouwenliefde nog steeds aan onschuldig geflikflooi. “Vrouwen doen zoiets niet”, zei de Britse koningin Victoria toen ze besloot om vrouwelijke homoseksualiteit niet te bestraffen in 1885.

“Veel mensen gaan er, net zoals koningin Victoria, vanuit dat lesbische vrouwen aan zogenaamde vanilla-seks doen: elkaar een beetje aaien, wat sukkelen en prutsen, en dan klaarkomen. (proest het uit) Dat is het niet! Ik vind het frappant dat heel wat culturen toleranter staan tegenover lesbische vrouwen dan tegenover homo’s. In het Berlijn van de jaren twintig en dertig staken vrouwen van alles met elkaar uit, terwijl hun mannen naar het front trokken. Geen haan die er naar kraaide. Ook de oude Grieken kenden zogenaamde vrouwenvertrekken. En zouden islamitische lesbische vrouwen in hun cultuur, waar alles zo strikt gescheiden is, ook niet meer kansen krijgen? Ik vraag het me af. Net omdat men ervan uitgaat dat vrouwenliefde minder invasief en penetratiegericht is, hangt er nog een waas van onschuld over.”

Domme vraag van een heterovrouw: hebben sommige lesbische vrouwen niet gewoon penisnijd?

“Haha, voor de penis van een man bestaan er inderdaad vervangstukken, instrumenten die daar op lijken. (zwijgt even) Ik kan zowel met mannen als vrouwen naar bed gaan. Maar ik hou ongelooflijk veel van mijn vriendin. En ik ben van plan om de rest van mijn leven aan haar zijde te slijten. Anderzijds heb ik er niet de minste moeite mee om toe te geven dat ik mannelijke mannen best aantrekkelijk vind. Als het op seksuele prikkels aankomt, wil ook ik graag the real deal, hé. Giga-knuppels zijn angstaanjagend, maar een klein fluitje van vijf centimeter kan ook een afknapper zijn bij een man.”

Minder prettige mensen, zoals de Amerikaanse prediker Pat Robertson, zien lesbische vrouwen als heksen: “Feminisme maakt dat vrouwen hun man verlaten, hun kinderen vermoorden, heksen worden, het kapitalisme vernielen en lesbisch worden.”

“Het kapitalisme is geënt op de mannelijke prestatie- en competitiedrang. In een matriarchaat zou de wereld er anders uitzien. Daar zijn mensen bang van. Wist je dat er experimenten bestaan om uit twee eicellen een baby te maken? Erg dure labotechnieken maken die versmelting mogelijk. Dat zou natuurlijk een gigantische bedreiging voor de mannelijke helft van de wereld betekenen... Maar voorlopig is het nog een toekomstvisioen. Zelf voel ik er niet veel voor, hoor. Ik hou van het concept dat uit de fysieke vereniging van twee lichamen een levend wezen gecreëerd kan worden. Twee vrouwen kunnen dat zonder laboranten niet teweegbrengen. Misschien heeft dat wel een reden. Sommige denkers zeggen dat homoseksualiteit een vorm van zelfbescherming van de planeet is. In tijden van overbevolking zorgt homoseksualiteit voor een soort natuurlijke oplossing.”

Terug naar de vrouwen. Valt het typische heteroseksuele mannetjes- versus vrouwtjesgedrag weg in het bed van twee minnaressen?

“Exact. En dat vind ik net zo bevrijdend aan de vrouwenliefde: we hanteren veel inwisselbaardere rollen, omdat we ons niet aan een geslachtsbepaald script hoeven te houden. Door de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen kruipen beide seksen automatisch in een genderspecifieke rol. Dat kan helpen om een zekere duidelijkheid tussen de partners te scheppen. Maar anderzijds is het ook enorm beperkend, want je kunt nooit uit die rol stappen. Die begrenzing of biologische definiëring van je wie je bent, kennen lesbische vrouwen niet. In die zin is het misschien wel een meer bevrijdende vorm van liefde.

“Toch vind ik mannen makkelijker in de liefde. Volgens mij zijn ze meer geordend in hun manier van denken, eerlijker ook. En ze hebben iets beschermends tegenover hun vrouw. Destijds vond ik dat wel leuk. In de vrouwenliefde valt dat beschermende aspect van de partner weg, maar in de plaats krijg je dan weer meer ruimte voor jezelf. Er zijn best nog meer verschillen tussen mannen en vrouwen. In de liefde worden vrouwen erg afgeremd door angsten. Wat mij treft, is dat die angsten uit de vrouw zelf afkomstig zijn, ze houdt zichzelf tegen in haar ontplooiing. Wij hebben te veel last van onze eigen navel, en van de verruiming ervan. ‘Oei, oei, wat gaan de mensen wel niet denken als ik dit doe, of als ik haar ga kussen...’ (lacht) Mannen vertonen pas negatief gedrag wanneer ze gefrustreerd zijn. Een man houdt minder rekening met de ballast van de buitenwereld of met angsten. Ik heb daar eens een hele nacht over doorgeboomd met een surfkerel met blonde lokken en die weet dat aan zijn inherente veroveringsdrang. Een man kan zich volledig in iets gooien, zonder stil te staan bij wat anderen daarvan denken. In die zin zijn ze dus eerlijker.”

“Mannen zijn ook minder jaloers in hun homoseksuele relaties. Lesbische vrouwen gedragen zich te possessief”, klaagde de dissidente feministe Camille Paglia na de breuk met haar vriendin.

“Het is een cliché dat homomannen met iedereen seks hebben, behalve met hun partner, en dat lesbische vrouwen monogame heksen zijn (lacht). Maar er zit een grond van waarheid in. Bij vrouwen is een kus bijna het equivalent van een verhuiswagen en de verbreking van een huwelijkscontract. Het is soms nogal implosief: de groep lesbische vrouwen is beperkt en als iedereen alles van elkaar weet, dan kan dat tot pijnlijke situaties leiden. Gelukkig ben ik smoor op mijn lief. En toch kan ik makkelijk zonder haar. Want pas als de liefde overbodig is, wordt ze geweldig goed. Ik zie de liefde niet als iets complementairs. Ik heb mijn lief niet nodig. Maar het feit dat zij er is, geeft zo’n geweldige meerwaarde aan mijn leven dat het buitengewoon wordt. Zo beleef ik mijn relatie met Inge. Ik ben nogal individualistisch en graag op mezelf, andere mensen heb ik niet zo vaak nodig. En toch tilt haar aanwezigheid mijn leefwereld op tot een totaal ander niveau. Weet je, ik mag Inge zo graag bewieroken. Over hoe creatief en hoe anders-dan-ik ze is, hoe waanzinnig cool ook. Soms ga ik er van zwijmelen. Melig, hé?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234