Maandag 28/11/2022

‘liefde kan ookdonker en gestoord zijn’ De Britse regisseur Michael Winterbottom blijft in een waanzinnig tempo films afleveren in de meest diverse genres. Voor ‘The Killer inside Me’ adapteerde hij een roman van de Amerikaanse misdaadschrijver Jim Thompson. Onder meer Joyce (Jessica Alba) wordt op het grote scherm op een gruwelijke - en visueel zeer expliciete - wijze om het leven gebracht. ‘Toch vertelt de film een verhaal over de liefde’, zegt de actrice. door Jan Temmerman

De Amerikaanse actriceJessica Albaover de film ‘The Killer inside Me’

Het verhaal van The Killer inside Me situeert zich in een stadje in Texas, anno jaren 50. Casey Affleck vertolkt de deputy, die verondersteld wordt de wet te laten naleven maar die in werkelijkheid de killer uit de titel is. En een behoorlijk gestoorde! Vooral vrouwen (in casu Jessica Alba en Kate Hudson) zijn er het slachtoffer van. Bij elke vertoning zullen er gegarandeerd mensen de bioscoop uit rennen. U bent gewaarschuwd!

Buitensporige agressie en visueel expliciet geweld: het is niet bepaald nieuw voor actrice Jessica Alba (°1981), die onder meer te zien was in Sin City en Fantastic Four, waarin het er ook vaak zeer destructief aan toeging. Maar dat was ‘comic book violence’ terwijl het in The Killer inside Me erg realistisch geweld betreft.

Jessica Alba: “Ja, ik heb inderdaad mijn portie geweld al gehad, want er was eerder al de tv-serie Dark Angel(geschreven door onder meer James ‘Avatar’ Cameron, JT). Geweld is heel erg aanwezig in de populaire cultuur: in games, commercials, in films en op televisie. En doorgaans wordt het ook verheerlijkt. Mensen worden zomaar gedood. Ze blijven vaak naamloos en zonder gezicht. En het gedrag van de ‘held’ wordt zelden in vraag gesteld. Het wordt gewoon geaccepteerd. Alsof het nu eenmaal zo moet. Maar de manier waarop geweld in The Killer inside Me door Jim Thompson beschreven en nu door Michael Winterbottom verfilmd werd, toont hoe het echt is: gruwelijk en afschuwelijk. En hoe verschrikkelijk het in werkelijkheid is om iemand van het leven te beroven.”

U hebt die vreselijke moordscène weliswaar gedraaid, maar was het voor u niet schokkend om het resultaat nadien op het grote scherm te zien?

Jessica Alba: “O ja, ik was absoluut geschokt! Ik wist natuurlijk dat de verhouding tussen Lou Ford (vertolkt door Casey Affleck) en Joyce, mijn personage, compleet gebaseerd was op seks en geweld, maar ik wist op voorhand niet hoe die specifieke scène precies gefilmd zou worden. Maar ik was ook al geschokt toen ik het boek las: hoe Lou daarin vanuit zijn perspectief beschrijft hoe hij Joyce aan het vermoorden is. Terwijl het dus gebeurt. Het illustreert ook wat voor een laffe, gestoorde sociopaat Lou wel is. Hij heeft zoveel demonen in zich dat hij gewoon niet in staat is om lief te hebben. Meer zelfs: hij moet alles vernietigen wat maar in de buurt van liefde komt. Want The Killer inside Me vertelt wel degelijk een verhaal over liefde.”

Twee vrouwen spelen een grote rol in het leven van deputy Lou Ford. Er is Amy, de vaste vriendin die door Kate Hudson vertolkt wordt. En er is uw personage, Joyce, een hoertje dat verliefd wordt op Lou en laat blijken dat ze niet vies is van wat sm-opwinding.

“In eerste instantie had men mij aangeboden om de rol van Amy te vertolken, maar ik was meer geïnteresseerd in Joyce. Dat zal wel te maken hebben met het feit dat ik graag de rol van bad girl speel, maar anderzijds vind ik Joyce toch ook een tragisch personage. Zij is het die, zonder zich daarvan bewust te zijn, bij Lou bepaalde verdrongen jeugdherinneringen wakker maakt, die zowel met seks als met geweld te maken hebben, en die zo zijn transformatie tot killer in gang zet. Het is Joyce die hem het eerst slaat en dan volgt de seks. Zij is het dus die als het ware die donkere impulsen bij hem opwekt. En die daarna in die duisternis met hem meegaat. Joyce biedt geen weerstand. Ze loopt niet weg of vecht niet terug. Ze zegt niet eens iets. Ze laat het gewoon gebeuren. Volgens mij is het feit dat Lou haar vermoordt voor Joyce zowat het ultieme bewijs van hoe passioneel hun liefde wel was.”

Wat is volgens u de reden waarom Joyce dat allemaal zomaar laat gebeuren?

“Zoals ik het personage zag en zoals ik het ook gespeeld heb, was het een manier van Joyce om zichzelf te straffen voor de manier waarop zij in haar levensonderhoud voorzag, voor de manier waarop zij seksualiteit gebruikte. Het was alsof ze zichzelf niet meer wou toestaan om ooit echt lief te hebben, om iets puur en zacht en zoet te beleven. Het was een soort behoefte aan zelfdestructie. Ja, het is donker en gestoord en verschrikkelijk, maar er zijn al zoveel zoete en gelukkige verhalen over liefde en niet zoveel die een duik durven nemen in de psychotische duisternis die ook deel kan uitmaken van liefde en passie.”

Hebt u lang geaarzeld om een dergelijke harde film te aanvaarden?

“Niet echt. Ik zag het als een uitdaging aan mezelf. Ik wou iets doen wat ik nog nooit gedaan had. Ik heb nooit eerder iemand kunnen portretteren die maar in de verste verte op Joyce leek. Zo’n donker, tragisch en seksueel geladen personage. Ik wou ook de kans niet laten liggen om te kunnen werken met iemand als Michael Winterbottom, die zijn acteurs stimuleert om hun personages helemaal te doorgronden, om hen vanbinnen en vanbuiten te kennen. Door de combinatie van zo’n personage en zo’n regisseur kan je als actrice alleen maar groeien.”

Zou een personage als Joyce een vriendin van u kunnen zijn?

“Waarom niet?”

Wat zou u haar zeggen als u weet krijgt van die nogal ongezonde relatie met die politieman?

“Ik heb inderdaad vriendinnen die blijkbaar alleen maar in relaties verzeild raken die wispelturig of destructief zijn. Enkel en alleen gebaseerd op passie en geruzie. Een opeenvolging van making-up and breaking-up. Maar hoe ik daar dan zelf op reageer? Wel, dat zijn jouw zaken niet. (lacht) Ik vind dat soort verhoudingen eerlijk gezegd een hoop werk. (lacht) Ik hou het persoonlijk liever wat rustiger. Maar ik wil geen oordeel vellen over relaties van anderen. Het is hun leven! Behalve wat mijn eigen dochter betreft. Als zij daarvoor oud genoeg is, zal ik wél een opinie hebben.” (lacht)

Binnenkort krijgen we u ook te zien in de komedie Little Fockers van Paul Weitz, met Ben Stiller in de hoofdrol. Ik kan mij voorstellen dat de sfeer op die set meer ontspannen was.

“Het klinkt misschien vreemd, maar op een bepaalde manier was het werk op de set van Little Fockers veel lastiger. (lacht) Daar stonden zowat vijftien mensen toe te kijken of elke dialoogzin wel klopte, of de timing goed zat. En acteren met Ben Stiller kan ook behoorlijk intens zijn omdat hij zo snel en zo alert is. Het is alsof zijn brein altijd tien stappen verder denkt! Bij zo’n komedie is het niet alleen de regisseur die tevreden moet zijn, maar ook die vijftien anderen die allemaal hun zeg willen hebben. Behoorlijk zenuwslopend allemaal. Op de set van The Killer inside Me volstond het om helemaal rauw en reëel in het moment te zijn en uit te drukken wat ik voelde. En ja, het waren soms moeilijke scènes, veel takes, lange draaidagen. Maar dat hoort nu eenmaal bij acteren.”

Ik heb Winterbottom al enkele keren geïnterviewd. Die man werkt niet alleen heel snel, om zowat elk jaar een film af te leveren, hij praat ook snel!

“Ja, dat doet hij ook op de set. (lacht) En zijn geest werkt ook heel snel, alsof hij ook altijd tien stappen vooruit denkt. Maar hij geeft zijn acteurs wel de kans en de tijd om elke scène aan te voelen, om elke scène te ontdekken en uit te zoeken hoe je ze wilt spelen. Ik vond het zeer aangenaam om met Michael te werken en dat had zeker te maken met de werkomgeving die hij creëert. Dat heeft zeker een invloed op de vertolkingen in zijn films. Die zijn zo natuurlijk! Ik heb al eerder met Europese regisseurs gewerkt, voor wie het hun eerste of tweede film was, maar dit was toch een totaal andere ervaring. Voor een geroutineerde regisseur als Michael is een film maken echt een vorm van samenwerken. Iedereen in de cast en de crew is even belangrijk. Het was de eerste keer dat ik mij echt helemaal op mijn gemak voelde, dat ik niet de hele tijd aan het denken was wat de anderen wel van mij of van mijn vertolking mochten denken. Ik was ook niet verlegen, ik wás gewoon. Ik bestond in het moment, met mijn personage.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234