Zondag 28/11/2021

Liefde is geen medicijn tegen haat

Een hedendaagse radicale bewerking die voor een mijlpaal zorgt

musical l francesca zambello regisseert revolutionaire 'west side story' hhhh

Bregenz

Van onze verslaggever ter plaatse

Wilfried Eetezonne

Het einde dat componist Leonard Bernstein, lyricist Stephen Sondheim en scenarist Arthur Laurents schreven voor hun meesterwerk West Side Story staat in het collectieve geheugen gegrift. Als Maria het lijk van Tony vindt, houdt ze haar verscheurende speech terwijl 'Somewhere' opwelt. De rivaliserende bendes, de Jets en de Sharks, dragen samen het lijk van Tony weg. Het drama van de star crossed lovers heeft de haat uit de oververhitte straten van New York weggespoeld.

In deze regie van de Amerikaanse Francesca Zambello is er geen zoete verbroedering. Maria (Katja Reichert) wordt ruw weggesleurd van Tony's (Christian Baumgärtel) lichaam terwijl ze wordt bespuwd door de Jets. Als eindbeeld zien we beide bendes opnieuw agressief tegenover elkaar staan. Hier worden geen lessen getrokken uit het verleden, de strijd gaat verder. Dat zorgt voor een beklijvende, confronterende finale in een productie die er eindelijk in slaagt om West Side Story hedendaagser te maken. Zambello herwerkt Bernsteins klassieker zo radicaal als mogelijk en zorgt voor een revolutie.

Dat begint al met het ronduit spectaculaire decor van George Tsypin, zowat de huisscenograaf van Peter Sellars. Links een gestileerde wolkenkrabber die overvloeit in de glazen scène. Het bakstenen huisje van Maria, dat via enorme en bewust zichtbare (metro)rails op en afgaat, verbergt de andere locaties en ook de drugstore rijdt af en aan. Maar er klopt iets niet. Een aantal ruiten in de wolkenkrabber zijn gesprongen, het lijkt alsof de top afgebrokkeld is, hij kan elk moment omvallen en het podium in de Bodensee wordt afgezoomd met verwrongen staal. In dit New York is iets verschrikkelijks gebeurd.

Ook de kostuums van Marie Jeanne Lecca volgen de modernisering. Weg is het rode jasje - ooit zo cool - van Bernardo (Andreas Wolfram) voor jeans met spijkers voor de Jets, en tribale strakke outfits (rood blijft) voor de Sharks. Punkie kapsels en tattoo's doen de rest.

Zambello zorgt nog voor verrassingen. Na het cruciale gevecht, waarin Jets-leider Riff gedood wordt en Tony op zijn beurt Maria's broer Bernardo doodt, blijven de lijken genadeloos lang liggen. Het wordt dag en grijze kantoormensen stappen door New York over de lijken heen. Wat een verademing om zo'n scène in West Side Story te zien.

Niemand minder dan Wayne Marshall dirigeert het Wiener Symphoniker en doet dat met veel oog voor nuances. Hij laat zelfs de piano zachtjes doorklinken. 'Maria' krijgt zo een ongehoorde subtiliteit, ver weg van de kleffe matineeversies. Tenor Christian Baumgärtel volgt die nuances vlekkeloos en heeft de juiste dromerigheid in 'Something's Coming' en wordt niet te stroperig in zijn romantische songs. Een geloofwaardige Tony zowel in het acteren als in de zang. Wel heeft hij problemen met het Engels. Het is immers een bizar lokaal gebruik dat de songs in tegenstelling tot de dialogen onvertaald blijven. Dat is wennen en niet meteen een pluspunt.

Het zijn de dames die de show stelen. Katja Reichert sprankelt als een glas champagne en haar 'I Feel Pretty' en 'Somewhere' behoren tot de beste vertolkingen. Kinga Dobay is een vurige Anita, met een krachtige stem waar het moet. Zet deze twee tegenover elkaar in 'A Boy Like That' en je krijgt vuurwerk.

De choreografie van Richard Wherlock volgt Jerome Robbins maar niet slaafs en zorgt voor meer dynamiek, meer agressie in de dans. Het meer dan 60-koppige ensemble voerde die niet geheel vlekkeloos uit en wordt gehinderd door het sterk afhellende podium, waardoor vooral de sprongen niet geheel tot hun recht komen.

En dan maakt de productie een onbegrijpelijke fout, temeer omdat bijna alles in de show zo vernieuwend is. Zambello en Marshall baseren zich op de originele West Side Story (ook de pas de deux met het visioen is dus behouden)en niet op de film (1961), wat geen goed idee is. De film verbeterde immers de show door de songs 'Cool' en 'Gee, Officer Krupke' van plek te verwisselen. Het zenuwachtige 'Cool' wordt daar door de Jets gezongen na de dood van Riff. Ze kunnen dan hun woede nauwelijks in bedwang houden. Dramaturgisch gezien was dat een zinvolle zet en de meeste podiumproducties na de film volgden dat idee. Hier komt 'Cool' voor het gevecht en na Riffs dood volgt het komische 'Gee, Officer Krupke'. Misschien zijn we geconditioneerd door de filmversie, maar het klopt niet meer. Het is een te vrolijk moment na de fatale messteken.

Het is de enige vlek op de productie, die echter een mijlpaal genoemd kan worden voor West Side Story en voor de musical. Schrap uw vakantieplannen en ga genieten in Bregenz.

WAT West Side Story WIE o.a. Christian Baumgärtel, Katja Reichert, Andreas Wolfrom, Kinga Dobay in een regie van Francesca Zambello. Wiener Symphoniker o.l.v Wayne Marshall WAAR EN WANNEER Nog tot en met 22 augustus in Bregenz, Oostenrijk. Info en tickets: www.bregenzerfestspiele.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234