Zondag 22/09/2019

Liedjes die (niet altijd) met twee woorden spreken

pop

suzanne vega maakt het gezellig in de elisabethzaal

Drie jaar na elkaar trad ze met succes op onder het tentzeil van Rock Werchter, maar dinsdagavond was Suzanne Vega in de Antwerpse Elisabethzaal eindelijk nog eens binnenskamers te zien. Geruggensteund door een driekoppige band gaf ze er een aangenaam, onderhoudend en sfeervol concert. Het publiek hing alvast van de eerste tot de laatste minuut aan haar lippen.

Antwerpen / Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Vega, een exponent van de New Yorkse folkscene, was in 1985 goed voor een spraakmakend debuut en scoorde twee jaar later al toptienhits zoals 'Luka' en 'Tom's Diner'. De zangeres beschikte dan ook over enkele belangrijke troeven, als daar zijn: een soepele en heldere stem, poëtische maar straatwijze teksten, verfijnde melodieën en een even complexe als doorwrochte gitaartechniek. Suzanne Vega's subtiele folkpopvariant was niet alleen beïnvloed door Laura Nyro en Joni Mitchell, ook Lou Reed en Leonard Cohen hadden in haar werk duidelijke sporen nagelaten. Maar het frêle meisje was zoveel meer dan het product van haar helden: platen als Suzanne Vega, Solitude Standing en Days of Open Hand gaven vooral blijk van een oorspronkelijk talent en een persoonlijke visie.

Net op het moment dat ze zich in stilistisch opzicht klem dreigde te rijden, leerde ze sterproducer Mitchell Froom (zie: Elvis Costello, Richard Thompson, Los Lobos en Latin Playboys) kennen. Onder zijn hoede gaven platen als 99,9 F° en Nine Objects of Desire, met hun intrigerende ritmen en avontuurlijke instrumentaties, aanleiding tot een spectaculaire artistieke wedergeboorte. Vega en Froom kregen samen een dochter, maar hun huwelijk was geen lang leven beschoren. Na de scheiding zou de zangeres er zo'n vijf jaar voor nodig hebben om haar leven en haar carrière weer op de rails te krijgen.

Toen vorige zomer uiteindelijk Songs in Red and Gray verscheen, hoefde je echt geen Sherlock Holmes te zijn om uit te vissen waar Suzanne Vega haar inspiratie vandaan had."Consider me a widow boys / And I will tell you why / It's not the man, but it's the marriage / That was drowned" , zong ze ergens. En ook:"If you were a weapon / A hammer's what you'd be / Blunt and heavy at the end / And coming down on me." Vega had haar hoogsteigen Blood on the Tracks afgeleverd; alleen jammer dat haar muziek er, na de breuk met Mitchell Froom, weer een tikje traditioneler en conservatiever op was geworden.

Toch was het een opgewekte, vaak guitige Suzanne Vega die in Antwerpen op het podium verscheen en met 'Marlene on the Wall' en 'Small Blue Thing' prompt een paar oude bekenden op het publiek losliet.

De chanteuse speelde dit keer minder gitaar dan gewoonlijk; het gevolg van een ongelukkige val met de fiets, enkele maanden geleden, waarbij ze haar linkerarm had gebroken. Gelukkig viel er op haar muzikanten weinig af te dingen: de groep speelde functioneel maar geïnspireerd, waardoor 'Caramel', een behoedzaam schuifelende bossanova, al vroeg tot een van de hoogtepunten uitgroeide.

Tussen de liedjes door las Vega voor uit haar dagboek of vertelde ze verhaaltjes over haar eerste vakantieliefde, "een dadaïstische anarchistische schilder uit Liverpool", die model stond voor 'Gypsy'; over een oudere vrouw uit een Rod Stewart-song die een gedoemde relatie had met jongere man ('I'll Never Be Your Maggie May') of over een corpulente dame in balletkledij met wie ze, vroeger als kind, wel eens een dansje waagde ('Priscilla').

Hoewel Suzanne Vega zich van een vrij traditioneel idioom bedient, bevatte de set toch genoeg inventieve momenten om de aandacht vast te houden. 'Penitent' werd aangedreven door een elektronische loop. In 'Solitaire' speelde de gitarist een aanstekelijk, bluesy motiefje, terwijl de bassist percussie op zijn dijen speelde en de toeschouwers het ritme klapten. 'Left of Center' dreef uitsluitend op stem en bas en met het weerbarstige 'Blood Makes Noise' - knarsende gitaar, gedeukte ritmen - bewees de zangeres tot onze grote opluchting dat niet al haar liedjes met twee woorden spreken.

Met 'Luka' en het massaal meegezongen 'Tom's Diner' verliep de finale nogal voorspelbaar, maar tijdens de twee bisrondes werd dat schoonheidsvlekje alsnog vakkundig weggeschminkt met fraaie, sobere versies van 'Undertow' en 'Rosemary'. Tevreden knorrend verlieten we de zaal. Want zolang Suzanne Vega er in slaagt slechts met behulp van haar liedjes een middelgroot theater te doen krimpen tot het formaat van een doorsneehuiskamer, blijven we haar met plezier onze beide oren lenen.

WIE: Suzanne Vega WAAR EN WANNEER: Koningin Elisabethzaal, Antwerpen, dinsdag 13 maartONS OORDEEL: Hoewel Vega zich van een vrij traditioneel idioom bedient, bevatte de set voldoende inventieve momenten om de aandacht vast te houden. Een sfeervol en onderhoudend concert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234