Vrijdag 13/12/2019

Lichtvoetige ode aan het nietsdoen

theater

dood paard speelt 'wachten op godot'

De enige moord die in Wachten op Godot gepleegd wordt, is een onmogelijke moord, een moord op de tijd die niet gedood kan worden. Eigenlijk is het een stuk vol zekerheden: zin bestaat niet, betekenis evenmin, communiceren is inefficiënt. We blijven ons dus vervelen, en Godot, voor alle duidelijkheid, die komt natuurlijk nooit.

Antwerpen / Van onze medewerker

Tom Rummens

Wie in die wetenschap naar het stuk kijkt, houdt dan ook steevast het hart vast. Want om te vermijden dat een taaie brok als dit stuk saai wordt, heb je talent nodig. Onophoudelijk en via alle denkbare kanalen wordt twee uur lang de nadruk gelegd op het feit dat niets zin heeft. Vladimir en Estragon, Didi en Gogo voor de vrienden - Oscar van Woensel en Kuno Bakker voor de nuchteren - wachten op Godot. Niemand weet waarom, niemand weet wie Godot is. Terwijl het tweetal de tijd doodt, krijgen ze bezoek. Niet van Godot, maar van Pozzo (Gillis Biesheuvel) en Lucky (Jeroen Perceval), zijn slaaf.

Stof genoeg dus voor een melancholische brok zwaar existentieel en absurdistisch theater. Dat is ook het etiket dat op Wachten op Godot nogal makkelijk gekleefd wordt. Niet zo bij Dood Paard. En dat heeft niets te maken met een radicale bewerking, want Becketts erven bewaken zijn tekst als strenge waakhonden. De lijntjes zijn strak getrokken en zelfs over de affiche bestaan rigide afspraken. De frisse en lichtvoetige manier waarop Dood Paard het stuk ensceneerde, heeft alles te maken met een aantal scenografische ingrepen. Want die vormen de perfecte omgeving voor het non-acteren dat een gezelschap als Dood Paard onder meer typeert. Zoals Coriolanus, de vorige Dood Paard-productie, ingeleid werd door een levendig tableau over het decadente Rome, krijgt ook Wachten op Godot een korte proloog. De vier acteurs staan op de scène, getooid met het obligate bolhoedje. Ze stapelen veel klapstoeltjes kruisgewijs op elkaar. Tot de stapel, zoals te verwachten was, tegen de grond klettert. Hetzelfde ritueel wordt opgevoerd voor het tweede bedrijf begint. De ingreep is simpel, de boodschap duidelijk. Alles herhaalt zich maar niets heeft zin. En wanneer Didi en Gogo staan te discussiëren over de vraag of die boom nu een treurwilg of een heester is, staan ze in deze voorstelling rond een uit de kluiten gewassen tv-antenne. Onderaan die antenne staat een televisietoestel waarop twee uur lang alleen wat ruis te zien is. Ook met televisiekijken kan de tijd dus niet gedood worden.

Het zijn niet echt verrassende maar wel erg leuke ingrepen, en ze vormen een passend kader voor een opvoering die bewijst dat Wachten op Godot ook een lichtvoetige ode aan het nietsdoen kan zijn. Al komt dat aspect pas goed uit de verf als het acteerspel in rekening wordt gebracht, vooral dan dat van Oscar van Woensel en Kuno Bakker. Zij spelen hun rol op typerend onderkoelde en zelfrelativerende wijze. Ze spelen geen typetjes, en het is in de details (de tikkelende vinger, de schuifelende voet) dat het wachten gestalte krijgt. Het maakt van Wachten op Godot een subtiele voorstelling waarin het bijtende nihilisme van Becketts absurdisme gekruid wordt met een dosis speelse humor, zonder ooit echt hilarisch of goedkoop te worden.

WIE: Dood Paard WAT: Wachten op Godot WAAR EN WANNEER: Tot midden juni op tournee door Vlaanderen en Nederland. Speellijst op www.doodpaard.nlONS OORDEEL: Op een subtiele manier wordt de zware melancholie van Wachten op Godot door Dood Paard omgetoverd tot een lichtvoetige ode aan het nietsdoen.

Om te vermijden dat een taaie brok als dit saai wordt, heb je talent nodig

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234