Maandag 26/08/2019

Lezers

Solidair met jongeren

Ik geef 31 jaar les in het buitengewoon secundair onderwijs en ben moeder van twee kinderen. Nog nooit was ik zo overtuigd geweest om te staken als nu. Er zijn andere methoden om mijn stem van ongenoegen te uiten, daar hebt u gelijk in. Maar staken is een directe en een heel krachtige stem. Ik heb gestaakt uit solidariteit met mijn kansarme leerlingen. De laatste jaren zie ik meer en meer armoede in de school. Kinderen die opgroeien in armoede, krijgen een argwaan tegenover een maatschappij die de plicht heeft om hen te beschermen. Wanneer een maatschappij haar kinderen verwaarloost, verwaarloost die maatschappij haar toekomst. De moeizaam opgebouwde solidariteit van na de Tweede Wereldoorlog mag niet afgebroken worden onder de mom van een crisis.

Mia Van den Broeck, Dendermonde

D-Day

Vandaag D-day: de fel gecontesteerde staking woedt doorheen het land. Ikzelf ben ook niet aan het werk. Ik vind het sneu voor mijn leerlingen en collega's die wel zullen werken vandaag, maar ik had het gevoel dat ik niet anders kon. Waarom staak ik eigenlijk? Er zijn genoeg redenen. Die redenen zijn niet egoïstisch, maar solidair. Eerst en vooral is er de veralgemening dat alle stakers profiteurs zijn. Ik doe mee om die clichés de wereld uit te helpen. Dat is misschien naïef en idealistisch, en wellicht een combinatie van de twee, maar in mijn ogen is idealisme nog steeds een mooi begrip. De laatste dagen verschuilen vele jongeren zich achter de generatiekloof. Wij, de jongeren, tegen zij, de ouderen. Dat brengt me bij een tweede reden, want ik als jongere weiger mee te doen aan dat gemakkelijk discours. Die oudere generatie heeft er namelijk mee voor gezorgd dat wij niks tekort komen. Noem het solidariteit, ook al lijkt dat tegenwoordig een scheldwoord te zijn geworden. Ten derde is er de rechtse, neoliberale en hyperindividualistische kijk op de politiek en de crisis. Aan de reacties op de staking te zien, lijkt iedereen het normaal te vinden dat de gewone man alle lasten moet dragen, en de rijksten, samen met de banken en bedrijven als Electrabel, vrijuit gaan. Sinds wanneer heeft een uitspraak als 'De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten' zo'n wrange bijklank? Noem het sociaalvoelend, maar voor mij is dat nog steeds een compliment.

Laura Buelinckx, Mechelen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden