Woensdag 28/07/2021

Lezersbrieven

Baby's op pillen

Het is juist dat baby's onnodig veel medicatie krijgen, maarin de artikels daarover wordt iets over het hoofd gezien. Dokter De Boeck zegt (DM 19/3) dat 'ouders meer geduld moeten hebben bij verkoudheden'. Maar waar men te weinig aandacht voor heeft, is het probleem van opvang voor jonge zieke kinderen. Vaak mogen zij bij ziekte niet meer terecht in de crèche of peutertuin. Ouders hebben doorgaans slechts recht (of geen recht) op een beperkt aantal dagen verlof voor opvang van zieke kinderen, of ze durven ze niet opvragen bij de werkgever. Opa's en oma's moeten langer werken en kunnen ook niet altijd de zieke baby of peuter opvangen.

Meer geduld is dus geen optie door het gebrek aan opvangmogelijkheden. Daarom wordt er snel naar de antibiotica, de puffer, de aerosol gegrepen om de kleine zo snel mogelijk 'gezond genoeg' te krijgen. Meer en betere kinderopvang, ook voor zieke kinderen, zou dus heel wat kunnen oplossen. Maar dit is weer zo'n sociale nood waar er te weinig geld zou voor zijn. Iedereen aan de puffer en de antibiotica en de mutualiteit die betaalt: is dat goedkoper?

Pros Vandebroek, Leuven

Rutten (1)

Het lijkt wel alsof liberalen zoals Karel De Gucht en Gwendolyn Rutten (DM 19/3) het niet willen begrijpen. De vraag is niet of er moet worden bespaard of niet. De vraag is wel: op welke manier moeten we besparen, opdat onze besparingen het efficiëntst zijn?

Harde besparingen doorvoeren op een moment dat de economie al in een recessie zit, is niet het juiste antwoord. Daar schuilt meteen ook de ironie in het liberale betoog: ze willen zo graag de tering naar de nering zetten om de overheidsschuld af te bouwen, dat ze maar niet beseffen dat de schuldratio zal stijgen met hun voorgestelde besparingspolitiek.

Nederland is het beste bewijs van die contraproductieve besparingsijver: niet alleen is het door drastische besparingen opnieuw in een recessie beland, maar de schuldratio is er ook sneller gestegen dan bij ons. Als de liberalen hun mantra willen omzetten in een realiteit, dan zouden ze de woorden van André Decoster en Paul De Grauwe dus beter ter harte nemen in plaats van hen bij gebrek aan tegenargumenten af te schilderen als PS-economen.

Hendrik Moeys, Kessel-Lo

Rutten (2)

"De overheid is als een gezin: in een goed gerund huishouden wordt ook niet meer uitgegeven dan er binnenkomt." Dat is het argument dat besparingsadepten keer op keer uit de kast halen om de overheid aan te manen tot steeds meer soberheid, om te pleiten voor 'mondiaal montignaccen' in de publieke sector.

Gisteren haalde Gwendolyn Rutten in De Morgen deze slagzin uit de kast om de kritiek van professor Decoster op een al te stringent en groeivernietigend besparingsbeleid te counteren. Wie even verder kijkt en nadenkt, voorbij de geplogenheden van onelinerpolitiek, zal echter moeten vaststellen dat deze gedachtegang niet meer is dan je reinste boerenbedrog.

Om te beginnen klopt de redenering over de financiën van een gezin niet. Ja, welke auto je koopt zal afhangen van je budget, dus een modaal gezin schaft zich best geen vintage Ferrari Testarossa aan. Dat is niet meer dan logisch. Maar dat geldt lang niet voor alle uitgaven. Wanneer iemand uit datzelfde gezin, laten we zeggen nonkel Alexander, ziek wordt en naar de dokter gaat, betaalt die immers enkel het remgeld; de rest van de kosten is in ons systeem gesolidariseerd. De kosten voor het aanleggen van de weg waarop nonkel Alexander met zijn wagen, al dan niet inclusief chauffeur, naar de praktijk van de huisarts snort, gaan al helemaal niet van het huishoudbudget af.

Uiteraard betaalt ons spreekwoordelijke gezin ook belastingen - nonkel Alexander klaagt daar waarschijnlijk regelmatig steen en been over op familiefeestjes - en daar worden onder meer die remgelden en wegenwerken mee gefinancierd. Maar er is geen hond die zal durven beweren dat het hier om een één-op-éénrelatie gaat. Meer nog: voor gezinnen zal het nettoresultaat van belastingen versus dergelijke 'niet-betaalde reële kosten' meestal positief uitvallen. Voor wie veel tegenslag meemaakt, zal het zelfs zeer positief uitvallen. Ziekte, onderwijs, zorg, infrastructuur, justitie, enzovoort, zijn allemaal 'kostenfactoren' die niet integraal aan een modaal gezin worden voorgeschoteld.

Hetzelfde geldt overigens voor bedrijven, die inderdaad ook belast worden (sommige toch), maar die net zo goed genieten van heel wat collectief georganiseerde voordelen en van maatregelen die dienen om een stuk van de kosten waarmee zij geconfronteerd worden, door de gemeenschap te laten dragen. Denk maar aan tussenkomsten in de loonkost, infrastructuur, fiscale gunstregimes, investeringssteun, opleidingssteun, enzovoort. Net zoals bij de gezinnen zijn er bedrijven die in verhouding veel of weinig bijdragen. En net zoals bij de gezinnen kun je discussiëren over wie wat bijdraagt. Maar dat is een geheel ander debat dan simpelweg stellen 'dat je niet boven je stand moet leven'. Wie zulke platitudes hanteert, gaat het echte debat bewust uit de weg, namelijk de vraag naar welke noden we als gemeenschap absoluut gelenigd willen zien en welke 'kosten' we dus gemeenschappelijk willen dragen. Die vraag dient eigenlijk het vertrekpunt te zijn van elk begrotingsdebat, en het is hallucinant dat ze er de afgelopen jaren in de politieke discussies nauwelijks nog toe lijkt te doen.

Stop dus met de infantilisering van het begrotingsdebat. De overheid is niet als een gezin. De overheid is alle gezinnen en bedrijven samen. Het is in deze het vehikel waarmee wij welvaart herverdelen, of anders gesteld, waarmee kosten waarvan we het onbillijk vinden om die aan een individueel gezin (of bedrijf) aan te rekenen, gesolidariseerd worden.

Philippe Diepvents, adviseur Vlaams ABVV

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234