Maandag 29/11/2021

Lezersbrieven

Lezers stuurden steunbetuigingen, bedenkingen en kritieken naar aanleiding van het tragische busongeluk in Zwitserland. Een selectie.

Zes meter van de dood

Waar zit je op het moment van de ramp? Achter in de bus of vooraan? Daar kan het verschil liggen. Zo was het bij ons in 1974 in Heusden. "Waar zit ge? In de 'Moderne' of de 'Latijnse'?" Ik zat bij die van de Latijnse, zes meter van de dood... Zo is het mij altijd bijgebleven.

JD, via de website

Kostbaarste lading

Als buschauffeur ben ik uiteraard diep geraakt door het ongeluk. Temeer omdat ik al meer dan 27 jaar lang elke dag schoolkinderen vervoer. Ik heb ooit eens als kerstcadeautje van een mama een beker gekregen met als tekst er op: 'Buschauffeurs vervoeren de kostbaarste lading ter wereld'. Dat is ook zo. Ik wil ouders geruststellen dat wij onze job zéér ernstig nemen én ons best doen om kinderen veilig naar school en terug te brengen. U kunt op ons blijven rekenen.

Georges Houtmeyers, Genk

Brel

Een kind zien sterven kan ik niet; zo parafraseert Hugo Camps één van de vele diep-treffende teksten van Jacques Brel. Dank om zoveel waardige soberheid nadat we woensdag overspoeld werden door beelden, de gruwelijkste eerst. Begrijpelijk, maar toch.

Anne Vanhoucke, via de website

Mercantiel medeleven

Ik zwijg, overroepen door zoveel mercantiel medeleven.

Jef Prinsen, via de website

Berichtgeving

Omtrent de berichtgevingen over het ongeval in Zwitserland gebeurt er iets eigenaardig. Neem nu Facebook. Terwijl vele nieuws- en andere informatiekanalen over elkaar rolden om de laatste berichten te verspreiden kun je eigenlijk ook niet om de verontwaardiging hierom heen. Vele mensen vinden het mediaoptreden in deze 'erover', een woord dat op de sociale netwerksite sedert woensdagmorgen regelmatig verschijnt. De media mogen wat blij zijn dat er geen Vlaamse Youp van 't Hek rondloopt in onze contreien, anders had naast Peter Vandermeersch, die door van 't Hek in zijn eigen krant een belachelijke idioot werd genoemd toen zijn krant het Nederlands koningshuis onterecht in verlegenheid bracht, ook Vlaamse redacteurs door de zure appel heen moeten bijten. Mij gaat het niet over 'niet bericht worden' of 'tot in het kleinste detail geïnformeerd', wel over de manier waarop. De ethiek die gevolgd wordt, en de uitvoering daarvan, de overweging of dit bericht, dat interview of die foto wel of niet op het net wordt gegooid of in de krant of op de radio komt. Wat is ons leitmotiv bij nieuwsverspreiding, willen we nog de weg wijzen of willen we in de race naar de grootste primeur nog steeds de eerste zijn? Was het nodig te laten weten dat de tv-programma's 's avonds zouden worden omgegooid? Moet er overal 'livestream' worden aangekondigd, moet een journalist aan huilende ouders vragen 'hoe de sfeer was?' En moet er tenslotte, zoals de andere kwaliteitskrant op haar site donderdagmorgen deed, een artikel komen met als kop 'Tweede bus heeft ongeval nét niet gezien'? Dat soort vragen moeten de media zichzelf stellen. Niet morgen, niet op de jaarlijkse conferentie, maar direct. Klik ik op die muis of niet? Plaatsen we dit bericht of niet? Stel ik die vraag of niet? Gebruik een heel klein beetje uw geweten, beste pers.

Manu Vanhaverbeke, Borgerhout

'Waarom mijn kind?'

Nooit zal de vraag volstaan: waarom mijn kind? Ook niet in Homs of in Libië, in Afrika en zo veel landen in Azië, de kindsoldaten en zo veel meer. De ene situatie is de andere niet, dat weet ik perfect. Misschien is intens verdriet dan toch dieper gaand dan een oppervlakkig geluk.

Matthew Cusak, via de website

Twitterschreeuwer

'Ik ben de twitterschreeuwer. AAAHH. #twitterstilte", riep een zekere @nicodepico op Twitter (DM 15/3). Hij vond de afspraak om vijf minuutjes stilte te bewaren op het sociaalnetwerk uit respect voor de slachtoffers geen goed idee. Zo'n schreeuw maak je enkel wanneer je nog nooit iemand verloren hebt waar je meer van hield dan van jezelf. Of wanneer er nog geen armpjes naar je worden uitgestoken voor troost en hulp omdat jij het hele universum bent voor dat kind. Anders hoeft niemand om een minuut te vragen, je wordt vanzelf stil.

Eugeen De Vijlder, via de website

Tranen

De dag begon zoals alle andere dagen... tot het verschrikkelijke nieuws zowat het hele land lam sloeg. Tranen rolden zowat in elk gezin, hevig verdriet en ongeloof. Het was een dag van wezenloos, als een robot, trachten te doen wat moest gebeuren. Buiten scheen de zon, zoals nu, maar ze werd niet gezien..

Alleen dat verschrikkelijke zwart van plots opgehouden prille levens brandde in ons hart. Wat moet het voor de ouders zijn... ?

Anne-Marie Hellings, via de website

Van God los

Woorden schieten tekort. Ik ben zelf vader van vier jonge kinderen waarvan er twee op dit moment op bosklassen zijn, ze komen (als alles meezit) vandaag terug met de autocar. Ik leef oprecht mee met alle betrokkenen die deze tragedie van dichtbij moeten meemaken.

Maar bij het horen van het verslag van de kerkdienst in Leuven voelde ik toch een zekere verontwaardiging in mij opwellen. 'God, hebt u ons verlaten?', klonk het op een bepaald moment. Wat te denken van de tientallen kinderen die moedwillig worden gefolterd in Syrische gevangenissen, soms tot de dood erop volgt ? Of van hun ouders die nog steeds als loslopend wild worden afgeschoten? Of van de duizenden mensen, volwassenen en kinderen, die (elke dag) sterven in Afrika omdat de vertegenwoordigers van hun geloof, die nu zo oprecht lijken mee te leven met het leed van de getroffen families, het gebruik van condooms verbieden, of omdat hun overheid het nalaat gewapende milities een halt toe te roepen ? Of van de kindsoldaten op datzelfde continent die gedwongen worden hun medemens te folteren en uit te moorden? Er gebeuren elke dag tragische en hallucinante dingen op deze aardbol. Sommige daarvan zijn makkelijker te vermijden dan andere, kiest u maar uit de hiergenoemde voorbeelden dewelke. Of bedenk er zelf een aantal, het is heus niet zo moeilijk, in deze krant vindt u er elke dag.

Wat er gebeurde in Zwitserland is een tragisch ongeval, misschien te vermijden, maar ongevallen gebeuren nu eenmaal. Net daarom zijn het ongevallen, je kan ze nooit allemaal vermijden.

Het is zoals het hier in het rijke ontwikkelde westen zo vaak gaat, denk aan de enkele duizenden slachtoffers van de Twin Towers en de vele duizenden die er zijn gevallen en nog zullen vallen als reactie hierop: een westers leven is ons meer waard dan een ander.

Laat ons dus alstublieft 'God' hierbuiten laten, laat ons eerst onze verantwoordelijkheid als mensen opnemen en vermijden wat te vermijden valt, en dan richt ik mij vooral tot alle vertegenwoordigers van wereldse en andere machten die aanwezig waren op de kerkdienst in Leuven. Dan zullen uitspraken over een God die ons wel of niet verlaten heeft toch al een beetje oprechter klinken.

Voor de rest hoop ik ook mijn twee oudste kinderen vrijdag een dikke knuffel te kunnen geven en betuig ik in alle sereniteit mijn medeleven aan alle mensen die bij dit tragisch ongeval betrokken zijn.

Wim Philips, Dour

Hypothese

Hoewel persberichten melden dat de chauffeur van de verongelukte bus de obligate rusttijden heeft gerespecteerd, dient in dit verband het volgende opgemerkt. Het is niet omdat men voldoende rust heeft gehad dat men ook voldoende slaap en slaapkwaliteit heeft gehad om daarna voldoende alert te zijn om een voertuig te besturen. De wijze waarop de bus gecrasht is (zonder remsporen), doet denken aan de mogelijkheid dat de chauffeur hetzij overvallen is door een acute medische aandoening (met name aortabreuk) hetzij door een alertheidsdaling. Dit laatste komt vooral voor ingevolge slaapapneu of narcolepsie.

Jacques De Roeck, Schilde

Over rituelen en symbolen

Premier Di Rupo en andere politici hebben hun deelneming betuigd. De parochiekerk van de betrokken deelgemeente puilt uit van het volk en aartsbisschop Léonard vindt het nodig om zelf de dienst te leiden. Ik wil daar niet schamper over doen, het gaat om de kracht van rites, symbolen en van een symbolische aanwezigheid. In Le petit prince schrijft de Saint-Exupéry: 'Il faut des rites'. Kerkelijke begrafenissen zijn nog altijd populair: de rituelen van de vrijzinnigheid zijn minder overtuigend, misschien omdat ze minder zichtbaar zijn? In elk geval, ook in een geseculariseerde samenleving zoals de onze geldt nog altijd het inzicht van de verongelukte Franse schrijver: we hebben rituelen nodig. De voorwaarde is natuurlijk dat het niet gaat om een formalisme: er moet een oprechte beleving mee samengaan. En ook daarover doe ik niet laatdunkend: ook de hoogwaardigheidsbekleders kunnen oprecht aangeslagen zijn. De functie sluit de menselijke gevoelens niet uit.

Ik kan alleen maar mijn persoonlijke voorkeur uitspreken voor de ingetogenheid: hoe schaarser de woorden hoe beter volgens mij, hoe groter de kans dat ze eerlijk gemeend zijn.

De echte verwerking van het verdriet komt later en dan komt het erop aan nog een luisterend oor te vinden, na alle mediaheisa en alle sensatie. Daarom zeg ik dat de directe omgeving - vrienden, familieleden en buren - belangrijker is dan professionele hulpverleners: als die moeten ingeschakeld worden dan hebben we volgens mij als samenleving gefaald.

Staf De Wilde, De Haan

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234