Zondag 24/10/2021

Opinie

Lezersbrieven over Standpunt 'Seksisme'

Het standpunt over seksisme van An Goovaerts (DM 18/1) lokte veel reacties uit. Een kleine bloemlezing.

Beschaamd man te zijn
Eerst mijn geloofsbrieven. Ik ben omringd door Christine (echtgenote), door Sybille, Liesbeth, Marlies (drie dochters),door Elize (kleindochtertje) door Agnes (mijn mama), door Cécile (schoonmoeder), door Marga, Rita, Marie-Rose, Sonia, Carine, Christine ( zes zussen), door Marie-Claire, Bea, Ingrid( schoonzussen),door An, Haddie, Sabine, Katia (vriendinnen). Ik noem ze bij naam om 'mijn' niet te moeten gebruiken. Ik ben dol op ze, maar bezit ze niet.

U wacht op een maar? Er is er geen.

Wat u schrijft vat samen wat ik op familie- en andere bijeenkomsten verdedig.

Wij zijn niet gelijk, maar gelijkwaardig en neen, jullie hebben nog steeds niet dezelfde rechten.

Mijn dochters studeerden aan de UGent. Ze behaalden grote onderscheiding (verdienste van hen en de genen van de mama die een groot wiskundige is). De twee oudsten hebben een kaderfunctie. Nu komt het.

Beiden hebben spijt niet gekozen te hebben voor de wetenschap. Zoals het goede ouders betaamt hebben ze de duur en richting van hun studie zelf mogen bepalen. Zij kozen respectievelijk voedingsleer en logopedie (licentiaten). In de praktijk zijn ze beiden IT-consultant. Nu zouden ze kiezen voor dokter of burgerlijk ingenieur. Door toen voor zacht te gaan hebben zij het nu harder.

Die studie, daar gaat het mij om. Ik had ze meer moeten sturen, ja zelfs onder lichte druk moeten zetten. Niet omdat ik zo trots had kunnen zijn met een burgie in huis (ik ben het nu ook), maar omdat het voor hen nu gemakkelijker zou zijn. De jongste is geneesheer en moet nog zes jaar (gynaecologe).

En verder? Ik vrees dat het voor de andere vrouwen, met uitzondering van de vriendinnen, een ander verhaal geldt. Ze werden mishandeld.

De zes zussen hebben geen enkele kans gehad. De jongste is nu 53. Zij hebben tot op heden geen leven gehad. Hun werk was zwaar en eentonig. Hun loon was zeer laag. Ze werden uitgemolken en gepest.

En wij? De rol van de man in dit alles? Wij laten begaan. Wij profiteren. Ik schaam mij. Ik hou niet van mannen.

Ik schreef mij uit de kerk en op de vraag of het definitief was antwoordde ik: "Zodra er een gekleurde vrouw als paus gekozen wordt, bekeer ik mij weer."

Erik de Blaere, Gent

Opvoeding

Het standpunt (DM 18/1) heeft een punt over het feit dat vrouwen en mannen nog steeds op een andere manier worden behandeld. Ik denk dat de verschillen tussen beide seksen wordt aangeleerd. Vrouwen worden door opvoeding gepusht om zorgzaam, meegaand te zijn. Dit is een cultureel feit. Mannen daarentegen worden geleerd ambitie te hebben en een leider te zijn. Zie maar hoe meisjes poppen krijgen en jongens actiefiguren en brandweerwagens. Als een jongen het zou wagen om 'moeder en vader' te spelen zouden de ouders niet gelukkig zijn. Het begin van alle ongelijkheid zit hem in de opvoeding van kinderen. Het zou maatschappelijk moeilijk overkomen om een jongen te leren voor een popje te zorgen en een meisje te laten ravotten met stokken en kampen te laten bouwen.

Ik denk dat vrouwen worden aangeleerd om zichzelf op de tweede plaats te stellen. Mannen worden geleerd om te leiden. Wat er in het latere leven gebeurt is slechts een voortzetting van wat geleerd is in de jongere jaren. Ook de maatschappelijke rol van de ouders wordt doorgegeven aan kinderen. Meisjes die zien van hun moeder hoe het is om het huishouden te doen en niet te werken zullen deze rol vaak overnemen. De verhoudingen tussen echtgenoten is ook een leerpunt van kinderen. Dominante vaders kweken soms dominate zonen. Er is meer nodig dan enkele wetten om het ganse systeem te veranderen. Er kunnen op scholen al sensibiliseringscampagnes komen om die ongelijkheid bij de opvoeding te bespreken. Ook dat zal het klassieke rollenpatroon niet veranderen, maar het geeft kinderen een zicht op wat het is om tot de andere sekse te behoren.

Toch zie ik wel vooruitgang.

Ik ben in de jaren 80 en 90 naar school geweest. Op de technische school was het uitzonderlijk om een meisje tegen te komen. Nu is er meer differentiatie. In de zorgsector werken ook meer mannen. Er zijn veel meer vrouwelijke artsen en advocaten dan pakweg 20 jaar geleden.Verandering komt soms langzaam maar ze komt er.

Wat allochtonen betreft is de verandering er ook. Maar deze mensen moeten inhalen, en inhalen kost een extra inspanning. Zeker voor een groep mensen die het economisch en sociaal niet makkelijk hebben.

Philippe Verhegge, via e-mail

Vrije keuze
In het standpunt van gisteren lees ik dat vrouwen nood hebben aan flexibele arbeidstijd en flexibele kinderopvang, maar ik meen dat vrouwen vooral nood hebben aan een opwaardering van de 'vrouwelijke' waarden en normen. Vrouwen gaan er niet op vooruit als ze gelijkheid nastreven, een beter doel is volgens mij gelijkwaardigheid. Een fulltime-job en een forse blitzcarrière kunnen mij alvast niet bekoren als ik mijn tieners niet thuis kan opvangen na school, mijn zieke moeder met een vreemde naar het ziekenhuis moet sturen, mijn huishouden een chaos is omdat ik er te weinig ben, enz...

Een financiële ondersteuning die mij niet langer verplicht om fulltime te werken en mij in staat stelt om voldoening te vinden in mijn 'vrouwelijkheid', is véél meer gewenst. En hoewel dit misschien oubollig klinkt, ben ik wel degelijk een geëmancipeerde, moderne en ruimdenkende vrouw, maar ik vind dat feministen misschien toch beter eens nadenken over de strijd die ze voeren. Is gelijkheid aan de man echt wat de vrouwen willen? Of is dit enkel gegroeid vanuit de frustratie dat de vrouwelijke (lees: zachte) waarden toch niet gewaardeerd (financieel noch emotioneel) worden.

In de rand vraag ik me ook nog af of jonge kinderen zelf zo gebaat zijn bij een flexibele opvang waar hun vader/moeder hen bij een vreemde kan achterlaten vanaf ... uur 's morgens tot ... 's avonds (of misschien ook 's nachts?) Moeten de kinderen ook al zo vroeg mee in de mannelijke (lees: harde) wereld?

Feministen hebben in het verleden terecht gestreden voor recht op werk voor de vrouwen, het wordt nu misschien tijd voor een strijd voor de vrije keuze.

Aleenstaande moeder met 3 tienerkinderen, naam en adres bij de redactie bekend

Subsidievoorstel
Een suggestie om het voorstel van minister Milquet in praktijk om te zetten: er bestaan nog steeds groeperingen en instellingen die de seksistische discriminatie uitdrukkelijk in hun (al dan niet canonieke) statuten hebben staan. Gezien de vrijheid van godsdienst en vereniging is daar niets tegen in te brengen.

Wat de wetgever echter wel kan doen is elke vorm van subsidie of tussenkomst van openbare instanties aan dergelijke instituten verbieden. Een maatregel die trouwens mooi meegenomen zou zijn in het besparingsbeleid.

Jef Maes, Antwerpen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234