Woensdag 13/11/2019

Lewis reed haar vriend dood, nu staan ze voor het eerst oog in oog: "Ik ben een stomme idioot, maar geen moordenaar"

Beeld Kos

Hoe één telefoontje het leven van een pak mensen kan verpesten: Lewis Stratford was op een zaterdagavond in juni aan het roepen en tieren tegen zijn vriendin, ze maakten ruzie over wat ze in het weekend zouden doen. De 24-jarige schilder zat op dat moment achter het stuur, hij reed te snel op een drukke baan in het Britse graafschap Berkshire. De jonge kerel verloor de concentratie, vloog over de middenberm en botste op volle kracht tegen de wagen van Gavin Roberts. De 28-jarige elektrotechnicus, die op weg was naar zijn werk, zou enkele dagen later aan zijn verwondingen sterven.

Zijn vriendin Meg Williamson, een lerares Engels, bleef verslagen achter. Boos ook, op de man die haar piekfijn uitgestippelde toekomst in duigen deed vallen. Maar toch wilde ze Lewis ontmoeten, ze ging er zelfs mee akkoord dat de pijnlijke confrontatie gefilmd zou worden. De weduwe hoopte enerzijds dat op die manier haar wonden zouden helen, maar ze had ook een hoger doel: de maatschappij nog maar eens met de neus op de feiten duwen, bellen achter het stuur kan fatale gevolgen hebben.

Lewis pleitte schuldig aan doodslag als gevolg van zijn gevaarlijk rijgedrag. Deze week zal hij waarschijnlijk naar de gevangenis gestuurd worden. Hieronder geven beide protagonisten hun dappere versie van de feiten, een stukje van hun ontmoeting kan u hier zien.

Beeld Kos

Het verhaal van Meg
"Ik leerde Gavin vorig jaar kennen, hij was nog niet zo lang van Australië naar Engeland verhuisd. Tijdens ons eerste afspraakje gingen we Bath verkennen, na tien minuten had ik al het gevoel alsof ik hem mijn hele leven kende. Hij speelde squash, hield van karaoke en maakte zijn eigen bananen- en Nutella-ijs."

"Op die fatale avond hebben we nog mijn ouders bezocht. Ik ben daar gebleven, hij vertrok naar zijn werk voor een nachtshift. De volgende ochtend kreeg ik om 6.50 uur telefoon van een vriendin. Ze zei dat Gavin niet aangekomen was op zijn werk: hij was betrokken geweest bij een ongeval en lag in het ziekenhuis."

Beademingsmachine
"Toen ik daar aankwam, besefte ik meteen de ernst van de situatie. Hij lag aan een beademingsmachine en had hersenschade. Ik zat naast hem te bidden opdat hij weer wakker zou worden. Ik zou alles gegeven hebben om hem weer beter te maken. Als het van mij afhing, wilde ik zelfs van plaats wisselen."

"Ik ben zondag, maandag en dinsdag bij hem gebleven. Woensdag kwam zijn familie uit Australië aan. We kregen te horen dat er niets meer voor hem gedaan kon worden. Ik zakte onderuit, het leek alsof het iemand anders aan het overkomen was. Ik kuste hem op zijn voorhoofd en zei dat het oké was om te gaan. Hij moest geen schrik hebben, hij kon vanuit het hiernamaals nog altijd voor me blijven zorgen."

"Ingestort"
"En dan ben ik ingestort. Ik kon het niet aanvaarden. Hij was zo'n goede man. Het voelde zo oneerlijk aan, nu nog steeds trouwens. De plannen die we samen hadden, waren in één klap weggevaagd. We zouden Parijs, Brugge en het noorderlicht zien, daarna zouden we naar Australië vliegen om zijn familie te zien. Nu zag ik hen aan zijn ziekenhuisbed."

Meg met haar vriend Gavin. Beeld Kos

"Elke dag een brief"
"Hij deed me zo speciaal voelen. Zijn job deed hij vol passie. En als ik na een drukke dag thuiskwam, wist hij me te kalmeren. In het weekend 'ontvoerde' hij me soms. Hij kocht bloemen voor mij en zorgde voor het avondeten, hij leefde aan honderd procent."

"Na zijn dood had ik het lastig. Ik schreef elke dag een brief naar hem, dat hielp bij het verwerkingsproces. Hij moest weten wat ik allemaal van plan was en dat ik aan hem dacht."

"Ik ging een tijdje niet meer werken. Mijn collega's, leerlingen, vrienden en familieleden stonden allemaal voor mij klaar, maar ik voelde een enorme leegte. Ik ben één keer bloemen gaan leggen op de plek van het ongeval, onder politiebegeleiding."

"Wilde weten wat er gebeurd was"
"Ik was een hele tijd echt kwaad. Uiteindelijk was het Gavins moeder die begrip toonde en me er deed aan herinneren dat we niet de enige slachtoffers waren. Die ene stomme fout heeft een pak levens verwoest."

"Ik besefte dat ik Lewis wilde zien. Door zijn daad was Gavin er nu niet meer. De kwaadheid was weg, maar ik wilde wel weten wat er gebeurd was. Ik wilde weten wat hij dacht. Wat dreef hem er toe om die gsm op te nemen achter het stuur? Ik wilde weten wat hij voelde. Waarom had hij ruzie met zijn vriendin?"

"Allebei nerveus"
"Hij ging akkoord, maar we waren allebei nerveus. Ik wilde niet nog meer schuld op zijn schouders leggen, hij wilde me niet nog meer van streek brengen. Hij is een mens, vol spijt. Hij stelde zich ook meer open dan ik verwacht had. Hij is geen moordenaar, hij heeft gewoon een fout gemaakt. Een fout die mensen de hele tijd maken, maar hij moet met dat schuldgevoel wel de rest van zijn leven verder."

"Ik ben niet meer boos. Ik wil er gewoon voor zorgen dat anderen niet door dezelfde hel moeten. Als ik mensen hun telefoon zie gebruiken achter het stuur wil ik vertellen wat ik meegemaakt heb. Ze weten dat het niet mag, maar ze kennen de mogelijke gevolgen niet. Ik weet het, Lewis weet het en alle vrienden en familieleden van Gavin ook. Maar iedereen moet het weten. Als ik rijd, ligt mijn gsm in mijn handtas in de koffer. Een telefoontje of sms kan nooit belangrijker zijn dan andermans leven."

Beeld Kos

Het verhaal van Lewis
Ik ben een normale kerel. Ik heb een goede jeugd gehad, ging vijf dagen per week werken en in het weekend ging ik naar de voetbal kijken. Maar ik was aan het telefoneren. Naar mijn vriendin, ik was bang dat ik haar zou kwijtspelen. Het ging er emotioneel aan toe. Ik maakte me ook kwaad, met desastreuze gevolgen. Daar moet ik nu de rest van mijn leven mee leven."

"Het ongeval zelf herinner ik me niet meer. Maar het voelt alsof ik hem kende, alsof hij al in mijn dromen verschenen was. Het was donker en het was aan het regenen. En dan plots dat gezicht."

"Kans op sterven: 70 procent"
"Hij was gewoon naar zijn werk aan het rijden. Ik vraag me af wat hij in die laatste momenten nog gezien heeft. En ik verkramp bij die gedachte alleen al. Mijn familie kreeg die nacht te horen dat mijn kans op sterven zeventig procent was. Mijn problemen verdwijnen in het niets bij wat Gavin overkomen is, maar mijn longen waren platgedrukt. Ik moest in coma gebracht worden om te kunnen blijven ademen. Mijn linkerbeen was gebroken, mijn slagader was gescheurd, ik kreeg een stent en had ook inwendige verwondingen."

"Ze vertelden niet wat er gebeurd was, maar ik wist dat ik in de problemen zat: de politie kwam langs, met spullen uit mijn wagen. Volgens mijn tante heb ik het zuurstofmasker van mijn gezicht getrokken en ben ik blijven herhalen dat het mijn fout was."

"Tranen met tuiten gehuild"
"Uiteindelijk kreeg ik het verhaal van mijn vader en stiefmoeder te horen. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik kon niet geloven dat ik zoiets op mijn geweten had, maar ik moest het wel onder ogen zien en accepteren."

"Ik wilde niet meer beter worden. Ik wilde geen kinesist meer zien, mijn verwondingen konden me niets meer schelen."

Beeld Kos

"Niet met opzet"
"De haat en de verwijten had ik verwacht. Mensen denken dat ik een moordenaar ben. Ik ben een stomme idioot, maar geen moordenaar. Dat is kritiek die ik nooit zal aanvaarden, want ik heb het nooit met opzet gedaan. Het was niet mijn bedoeling om zijn leven te beëindigen."

"Geleerd op de harde manier"
"Toen ik hoorde dat Meg me wilde zien, wist ik niet goed hoe ik moest reageren. Ik was een slecht iemand die door iedereen gehaat wordt, ik dacht dat zij me zeker zou haten. Maar ik ben blij dat we elkaar nu ontmoet hebben. En ik hoop dat het ons beiden zal helpen in ons verwerkingsproces. Niemand denkt dat het hem of haar kan overkomen. Ik heb mijn job en mijn auto verloren én ik heb iemands leven kapotgemaakt. Ik heb het op de harde manier geleerd, maar zo ver zou het eigenlijk niet mogen komen."

"Als ik zonder telefoon zou kunnen leven, zou ik dat meteen doen. Achter het stuur kruip ik nooit meer. Ik weet dat ik een heleboel mensen pijn bezorgd heb. Ik weet dat ik levens kapotgemaakt heb. De haat, de woede,... Ik verdien het allemaal. Ik heb geen excuus voor wat er gebeurd is. Ik kan enkel zeggen dat het me enorm spijt, maar dat volstaat uiteraard niet."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234