Woensdag 20/01/2021

Oe is't?

"Léven wil ik, en eeuwig blijven jagen"

Yves Deome (78) in Nivelet zag onlangs de dood in de ogen en leeft nu voor zijn passie: 'Al sinds mijn achttiende jaag ik hier op wild.'Beeld Jonas Lampens

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: ’Meneer, mevrouw, oe is ’t?’ Vandaag: een camionverkoper in Nivelet.

"Mijn naam is Yves Deome (78), en op de vraag hoe het met mij gaat, antwoord ik: 'beter'. Drie maanden geleden was ik bijna dood. Werkelijk waar. Ik ben een Brusselaar die de stank van de stad in '68 ontvluchtte en me hier, diep in de provincie Luxemburg, terugtrok. In de streek waar mijn overgrootouders nog hebben gewoond."

"Sinds mijn achttiende jaag ik hier op wild, en net tijdens de jacht sneuvelde ik zelf bijna. Niet door een verdwaalde kogel. Mijn eigen lijf begaf het. Drie maanden geleden zat ik in een kijkhut terwijl meer dan veertig drijvers geruisloos door het bos wandelden, om de everzwijnen niet extra te stresseren, want dan smaakt het vlees minder goed. In de kijkhut voelde ik me misselijk, ik verloor alle kracht en kreeg enorme buikpijn. Ik belde in paniek naar mijn zoon: 'Ik houd het niet meer. Ik houd het niet meer.'"

"Mijn zoon reed naar de bosrand, pikte me op en bracht me naar huis. Mijn vrouw zat op dat ogenblik in Brussel. Ik wandelde thuis naar het toilet en stortte daar helemaal in. Mijn zoon schoot te hulp. Een aderbreuk, dat was het. Was mijn zoon thuis niet mee binnengegaan, dan lag ik 's anderendaags wellicht dood in de zetel. Ik was een paar uur virtueel dood. Vijf uur lang lag ik op de operatie­tafel. Maar ik ben er dus nog. Nu loopt er een litteken van 30 centimeter verticaal over mijn buik. Daarom antwoordde ik dus 'beter' op jullie vraag."

"Ik ben niet bang voor de dood, al heeft die aderbreuk mijn leven wel dooreen­geschud. Sindsdien zijn de papieren al ingevuld, voor het geval ik het hier en nu begeef. Ik lag twee weken op intensieve zorgen en nadien durfde ik weken het huis niet meer uit. Nu lukt dat weer, maar die breuk heeft me aan mijn sterfelijkheid herinnerd. Ik weet nu hoe broos het leven is, dus doe ik het kalmer aan."

"Mijn hele leven heb ik tweedehands­camions verkocht. Dat doe ik nog altijd, maar ik wil er een punt achter zetten. Het is goed geweest. Ik werd als parachutist nog gedropt in het Congolese Katanga, dreef als garagist later handel met Congo, Niger en Kameroen. Zelfs Kabila, de vader van de huidige Congolese president, heb ik indertijd nog 32 camions verkocht. Echt waar. Ook Artsen zonder Grenzen heb ik een hoop vrachtwagens bezorgd. In totaal heb ik meer dan 5.500 camions verkocht. De laatste exemplaren staan in een veld achter het huis. Ik ga er mij niet meer druk over maken. Die camions moeten weg. Het is tijd om een punt te zetten achter het werk­leven. Ik wil niet sterven aan mijn bureau. Leven, dat wil ik doen, en jagen. Eeuwig blijven jagen. Het is mijn grootste passie en die wil ik nog ten volle beleven."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234