Dinsdag 13/04/2021

Leve de vernielzucht

'De klein mannen staan geweldig', waarschuwt moeder Vanozza, en ze drukt zich nog voorzichtig uit. In Het geslacht Borgia - Homo fatale komt Borgia tegenover Borgia te staan.

Het geslacht Borgia - Homo fatale speelt nog tot 13 oktober in de Eskimofabriek aan de Wiedauwkaai, Gent.

Met Homo fatale presenteert Toneelgroep NUNC het tweede luik van een kleurrijk retabel over de beruchtste pausenfamilie uit de geschiedenis. Alexander VI (1431-1503), doopnaam Rodrigo Borgia, bedriegt zijn vrouw, verkracht zijn dochter, zet staten tegen elkaar op en spekt zijn kas door een malafide handeltje in aflaten. Regisseur en auteur Benjamin Van Tourhout ging snuffelen in de archieven van het Vaticaan en destilleerde uit authentieke historische documenten geen historische soap, maar een tragische kroniek over een disfunctionele familie.

In voorganger Homo carnale (2008) zagen we hoe de Borgia het Vaticaan betrokken en dronken van macht alle morele en seksuele grenzen overschreden. De weerzinwekkende verkrachting van Lucrezia (Leen Roels) - vier jaar na datum nog steeds op het netvlies - vormt de startmotor van Homo fatale. In een adembenemend openingsbeeld tracht deze jonge vrouw zich eenzaam en zwanger van haar vader staande te houden. Slachtoffer? Zoals de anderen. De obsessieve liefde van haar broer Cesare (Pieter Bamps) en de perverse affectie van haar vader (Dries Vanhegen) houden haar niet meer gebonden dan haar eigen dwangmatige loyaliteit. Want bloed zoekt bloed. Borgia ademt Borgia.

Homo fatale valt uiteen in een farce en een drama. Het eerste deel portretteert de Borgia als een ras van overlevers dat elke buitenlandse dreiging ingenieus weet te 'regleren'. Als een geolied kolderduo bespelen Rodrigo en Vanozza (Leen De Veirman) de onzekere Franse koning Charles (Anne-Charlotte Bisoux). Maar het echte gevaar komt van binnenuit, wanneer in het tweede deel Cesare de familie laat imploderen. Plots valt er weinig meer te lachen. Onder de afgeschminkte grime schuilen bange mensen, gevangen in een systeem dat groter is dan zijzelf.

De grootste troef blijft de schriftuur van Benjamin Van Tourhout. Zijn unieke idioom koppelt probleemloos verhevenheid aan platvloersheid en laat in de stroom aan historische informatie geen enkele emotionele subtiliteit verdrinken. De tekst buitelt en schertst in deel een, krast en kerft in het tweede. Tegenover zoveel dansant taalspel lijkt de regie soms te decaleren. Van Tourhout heeft zijn hang naar groots muziektheater nooit onder stoelen of banken gestoken, maar het maniërisme aan spreekkoren, gezangen en bewegingsmateriaal vertraagt - je ziet een rasspeler als Vanhegen soms vechten om tempo te houden.

Meer dan een noodlotsdrama laat Homo fatale zich lezen als een sociologische casus. De Borgia willen wat wij allemaal willen: leven, geliefd worden, vrij zijn. Niet een hogere, blinde macht leidt de familie naar de vernietiging, het is de eigen psychosociale conditionering - ook Arne Sierens maakte er met Lacrima recent nog een voorstelling over. Aan het einde van deze Homo fatale is Rodrigo Borgia slachtrijp, maar de toekomst oogt somber. Niemand ontsnapt aan zijn familie, elk herbeginnen betekent slechts een herhaling. Op naar Borgia III.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234