Vrijdag 23/04/2021

Leve de langetermijnvisie

Het Duitse City Slang is in de loop van de jaren negentig uitgegroeid tot een van de interessantste platenlabels in Europa. Momenteel is het bijvoorbeeld de thuishaven van bands als Calexico, Lambchop, Wheat, Tortoise, Boss Hog, Salaryman en Built to Spill. Onlangs nog vierde het bedrijfje zijn tiende verjaardag met een druk bijgewoond festival in het Berlijnse Kreuzberg. Net voor de feestelijkheden in het Dresdner Bahnhof van start gingen, hadden we een gesprek met oprichter Christof Ellinghaus.

Berlijn

Van onze verslaggever ter plaatse

Dirk Steenhaut

Tijdens de tweede helft van de jaren tachtig werkte de nu 36-jarige entrepreneur als boekingsagent voor Amerikaanse gitaarbands. Een ervan, Flaming Lips, bleek ten tijde van In A Priest Driven Ambulance in Europa niet over een platenmaatschappij te beschikken en zo ontstond bij Ellinghaus het idee zelf de handen uit de mouwen te steken. De onderhandelingen met het Amerikaanse label van The Lips sleepten zo lang aan dat het nooit tot een licentieovereenkomst kwam, maar de toon was gezet: de allereerste City Slang-releases waren platen van Lemonheads en Yo La Tengo.

"Het eerste jaar bracht ik enkel werk uit van groepen die ik persoonlijk kende", vertelt Ellinghaus. "En toen door de komst van Superchunk en Hole de bal écht aan het rollen ging, kon ik niet anders dan al mijn andere activiteiten op te geven. Maar de timing was ideaal: er begon net iets te bewegen in Seattle."

De naam City Slang werd ontleend aan een obscure punkrocksingle van The Sonic Rendez-Vous Band, opgericht door gitarist Fred 'Sonic' Smith na het verscheiden van het legendarische MC5. "Een groot deel van mijn jeugd had ik naar de saaie jazzrock van Return to Forever geluisterd en 'Kick Out The Jams' was de plaat die me voorgoed wakker schudde. Zonder MC5 en de UK Subs zou mijn leven er totaal anders hebben uitgezien."

Tot voor kort was Christof Ellinghaus zijn eigen talentscout, maar intussen beschikt City Slang ook over een kantoortje in Londen, dat prompt de Schotse postrockband Larmousse en het Amerikaanse Wheat inlijfde. "Kwaliteit en originaliteit" zijn volgens Ellinghaus de hoekstenen van de filosofie achter City Slang. "Ik wil platen uitbrengen die de luisteraar een kick bezorgen." Het probleem van een klein label als City Slang is wel dat zijn beste bands snel door grotere en meer vermogende maatschappijen dreigen te worden ingepikt. "Ja. Zo zijn we Hole kwijtgeraakt toen ze op de rand van de grote doorbraak stonden. Om dat soort dingen in de toekomst te vermijden, hebben we nu met Virgin een soort partnership gesloten. Anderzijds kwam onlangs Boss Hog onze rangen vervoegen. Die groep zat vroeger bij een major en heeft die ervaring slecht verteerd. Onze underdogpositie heeft dus zeker ook voordelen."

Ellinghaus' grote voorbeeld was Glitterhouse, een ander Duits label dat zich vooral over Amerikaanse gitaarbands ontfermt. "Reinhardt, de kerel die de firma runt, heeft me de knepen van het vak geleerd", zegt hij. "Ik beschouw hem als mijn muzikale mentor. Hij haalde me weg uit de invloedssfeer van mijn oudere broer, die mij om de oren sloeg met Chick Corea, en bracht me in aanraking met garagerock en punk. Weet je, al die onafhankelijke labeltjes zijn niet opgericht door marketinggenieën die snel geld wilden verdienen, maar door muziekfans met een eigen smaak. Er was muziek die erom schreeuwde uitgebracht te worden en dus probeerden wij er een kanaal voor te creëren. Om instantsucces is het ons nooit te doen geweest. We werken sowieso al niet met bands die in het enge profiel van de meeste radiostations passen.

"Van een gezelschap als Lambchop hebben we vijf cd's moeten uitbrengen, voor het publiek het aan zijn boezem drukte. Maar dankzij Nixon gaat het nu ineens erg hard, vooral in Engeland. City Slang huldigt, niet toevallig, een langetermijnvisie; het geeft muzikanten de gelegenheid langzaam iets op te bouwen. Bij ons geen dure videoclips, maar realistische investeringen. Die verkleinen de druk veel platen te verkopen. Kijk, onze muziek past niet in de gangbare radioformats. Dus moeten we ervoor zorgen dat die formats zich geleidelijk aanpassen aan onze muziek."

Is het niet vreemd dat een Duits label zich hoofdzakelijk op Amerikaanse muziek toespitst? "Dat wordt ons soms verweten", geeft Christof Ellinghaus toe. "Maar al bij al heeft Duitsland weinig vitale bijdragen geleverd tot de ontwikkeling van de rockmuziek. Na Can, Kraftwerk en Einstürzende Neubauten houdt het op. En zeg nu zelf, wie zit er te wachten op een band uit Keulen of Düsseldorf die als een doorslagje klinkt van Sonic Youth of Dinosaur Jr? Als ik Duitse bands uitbreng, dienen ze origineel te zijn en een eigen identiteit te hebben. To Rococo Rot en Schneider TM beantwoorden aan die criteria en toevallig komen ze allebei uit de elektronische sector. Op dit moment gebeuren er in Duitsland op muzikaal gebied wél boeiende dingen. Maar voor de gemiddelde dancefreak is City Slang wellicht niet cool genoeg. We brengen immers ook live-cd's van Built to Spill uit, met ellenlange gitaarsolo's." (lacht)

City Slang heeft geen uitgeproken visueel imago en bemoeit zich ook niet actief met de muziek. "Soms doen we wel eens een suggestie, maar de meeste bands die bij ons onder contract staan, zijn zo eigenzinnig dat ze naar niemand willen luisteren. Ze hebben zelfs geen manager. Toch word ik zelden teleurgesteld. Weet je, ik ben erg loyaal tegenover de bands waar ik mee werk en ga vriendschappelijk met hen om, maar zodra een groep in artistiek opzicht stagneert, moet je de moed kunnen opbrengen haar opzij te schuiven. Van Superchunk en Sebadoh hebben we elk vijf platen uitgebracht. Wel, als die bands zich niet gauw opnieuw uitvinden, vrees ik dat hun geen lang leven meer beschoren is."

Sinds de komst van internet is de platenindustrie grondig door elkaar geschud, maar dat boezemt Ellinghaus geen angst in. "Vroeger kopieerden scholieren elkaars vinylplaten op cassette, nu branden ze cd-kopieën. Dat schept problemen, ja: je moet die kids aan het verstand brengen dat ze de belangen van de artiesten schaden. Eigenlijk is het wel grappig: vijftienjarigen die de kopstukken van een hele industrie slapeloze nachten bezorgen. Maar de MP3-files op het internet lijken me een stuk zorgwekkender. In plaats van paniekvoetbal te spelen, zouden platenmaatschappijen er beter voor zorgen dat ze betrokken partij worden. Zo kunnen ze tenminste het auteursrecht doen respecteren. En ach, op den duur wordt de wildgroei aan sites zo groot dat zelfs de ferventste internetgebruikers nood zullen krijgen aan wat meer structuur en overzichtelijkheid. Niemand die door het bos de bomen nog ziet. Wat moet je nu met een half miljoen te downloaden MP3-files? Zoek daar je weg maar eens in."

Behalve City Slang houdt Ellinghaus er ook nog het sublabel Bungalow op na. "We hoeven dus niet zo nodig meer te groeien, anders wordt verkopen de alles overheersende imperatief. Door onze recente overeenkomst met Virgin kunnen we nu een aantal praktische en organisatorische karweien aan anderen overlaten en ons meer op de inhoud concentreren. En voorts heb ik enkele concrete toekomstplannen, die ik stap voor stap wil realiseren. Ik hoop me bijvoorbeeld dra te bevrijden uit het licentiegetto, zodat ik meer bands rechtstreeks onder contract kan nemen. En ik zou graag voet aan de grond krijgen in Amerika, want voor een label als City Slang is dát de bron van alles."

Recente City Slang-releases: Hope and Adams (Wheat), Whiteout (Boss Hog), Nixon (Lambchop), Hot Rail (Calexico) en Live (Built to Spill). Tot en met 6 juli worden de verjaardagscompilatie Grand Slang 1990-2000 en alle oudere City Slang-platen tegen mid-price verkocht.

'Bij ons geen dure videoclips, maar realistische investeringen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234