Zaterdag 19/10/2019

Leve de doolhofgedachte

De Morgen-journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

De wondere wereld van de popmuziek heeft iets van een labyrint waarin je zonder kompas wel eens verloren dreigt te lopen. Sommige groepjes trekken die doolhofgedachte door naar hun muziek en gaan daar, zoals onlangs Architecture in Helsinki, vrij ver in. Maar wie zich laat meedrijven op de muziek ontdekt vroeg of laat dat zo'n oncomfortabele vaart net de leukste blijkt. Zoals Neil Young zei, na het mainstreamsucces van Harvest: "I was in the middle of the road, so I headed for the ditch because I saw more interesting people there."

Ook The Most Serene Republic, een piepjong zestal uit Toronto, valt niet voor één gat te vangen. De groep slaagt erin zoveel stijlen en invloeden te mengen dat ze je, na een eerste kennismaking, in opperste verwarring achterlaat. Op haar debuut-cd Underwater Photographer serveert ze zwierige, panoramische indiepop waarin blazers, onvoorspelbare keyboardef-fecten en alle richtingen uitwaaiende zangmelodieën een desoriënterend proces in gang zetten. Tot je, na de vijfde beluistering, vaststelt dat de tintelende deuntjes en nerveuze ritmen van het sextet zich ongemerkt in je geheugen hebben vastgezet en vertrouwder aandoen dan je dacht. Het exuberante 'Content Was Always My Favorite Colour', het springerige '(Oh) God', het van intrigerende handclaps voorziene 'Proposition 61' of in bossanovasferen cirkelende 'King of No One' blijken prikkelend genoeg om je wijsvinger als een magneet naar de repeatknop te trekken. Uiteindelijk slaagt The Most Serene Republic er aardig in de losse draden in haar muziek tot een coherent weefsel samen te knopen. Voor wie in zijn rek nog ruimte heeft naast Modest Mouse en The Flaming Lips.

Vergeleken bij dat clubje Canadezen is de Australiër Hugo Race een vete- raan. In de eighties stond hij aan het hoofd van The Wreckery en maakte hij deel uit van The Bad Seeds, maar intussen heeft hij al een tiental cd's opgenomen met True Spirit en verkaste hij naar Sicilië. Niet dat het mediterrane klimaat zijn visie op het leven heeft gemilderd: Race, wiens diepe stem het midden houdt tussen die van Leonard Cohen en Nick Cave, maakt nog altijd een vorm van blues, ook al heeft hij die een geheel eigen draai gegeven. Op Taoist Priests combineert hij strijkers, jazzy trompetten, twangy gitaren en banjo's met mellotrons, synthesizers en andere programmeerbare speeltjes. Zo creëert Hugo Race een rijk geluid, vol verrassende accenten, dat soms aan Calexico doet denken. De teksten verraden een filosofische, zelfs spirituele inslag, maar zijn open genoeg om de appetijt van prozaïscher aangelegde luisteraars niet te bederven.

Een andere muzikant die al vele watertjes heeft doorzommen is de New Yorkse gitarist en drummer Chris Brokaw. Met Codeine legde hij het fundament voor de slowcore; door zijn lidmaatschap van Come en The New Year en zijn samenwerking met Steve Wynn en Evan Dando geldt hij als een van de vitaalste figuren van de Amerikaanse underground. Na enkele instrumentale cd's en soundtracks werpt Brokaw zich met Incredible Love op als singer-songwriter en hoewel het voor een teamspeler als hij even wennen was om zelf in de schijnwerpers te staan, brengt hij het er prima van af. 'More', 'On a Great Lake' en zijn coverversie van Suicides 'I Remember' zijn sterke, stuwende songs met complexe gitaararrangementen. Maar met 'My Idea' en 'X's for Eyes' bewijst de man dat hij ook subtieler vormgegeven liedjes in de vingers heeft.

The Most Serene Republic, Underwater Cinematographer, City Slang.

Hugo Race + True Spirit, Taoist Priests, Glitterhouse.

Chris Brokaw, Incredible Love, Acuarela.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234