Dinsdag 18/06/2019

Leve de creatieve genen!

Wat hebben baardender Jan Van Ongevalle, kunstenaar Benoît van Innis en muzikant Ronny Mosuse met elkaar gemeen? Ze hebben alledrie kinderen die in hun voetsporen zijn getreden. Vakmanschap en creativiteit zit 'm in de genen, zo blijkt. 'Maar onderschat ook de paplepel niet!'

Bartending

Vader Jan Van Ongevalle (49)
Dochter Hannah (24)
Zoon Ran (22)

Hannah: "Ik ben nooit van plan geweest om in de cocktailwereld te stappen. Maar hoe gaat dat met passies: je ontdekt ze gewoon! En na tuurlijk spelen de genen in deze ontdekking een rol. De genen en de paplepel. Mijn ouders zijn levensgenieters. Lekker eten en drinken zijn een rode draad in ons leven. We gingen mee naar restaurants. We leerden proeven.
"Mijn ouders hebben altijd in de mode gewerkt; we hadden enkele kledingzaken. Maar van opleiding is mijn vader chef-kok en die liefde voor dat vak is er altijd geweest. Zowel het ondernemers- als het culinaire gen hebben we dus waarschijnlijk meegekregen. Ik vind dat geen vloek, natuurlijk niet, ik vind het geweldig. Ik heb nooit de behoefte gehad om me af te zetten tegen mijn ouders. Mijn vader is mijn beste vriend, mijn moeder mijn beste vriendin. Als familie hangen we heel sterk aan elkaar. Tegelijkertijd gunnen we iedereen zijn eigen vrijheid. Dat is de kunst, denk ik."
Ran: "Ik vind dat we net vleermuizen zijn. Vleer mui zen scheren langs elkaar heen. Ze weten perfect dat de ander er is. Ze houden er rekening mee. Maar ze gaan hun eigen gangetje. Zo zijn wij. Ook als het de stijl van cocktails betreft. Ik heb een tijd in Tokio gewoond: in mijn cocktails proef je altijd wel ergens een vleugje Azië. Hannah is aardser: geef haar maar whisky, ze kent er alles van. Papa is dan weer klassieker."
Jan: "Voor we The Pharma cy openden, heb ik een tijd de bar van het casino van Knokke uitgebaat. Op een dag zat Hannah aan die bar en had ze trek in tiramisu. Die was er natuurlijk niet. Ik heb toen een cocktail
ge maakt waarin de smaken van tiramisu verweven zaten. In dat glas is de vonk overgeslagen. En vanaf dat moment was ze vertrokken. Waren 'we' vertrokken, want doordat zij zich zo ge dreven vastbeet in die nieu we wereld van spirits en cocktails, heb ik deze stap naar The Pharmacy gezet. En sinds vorige maand is Ran er ook bij. Hij werkte al in Gent als bartender."
Ran: "Ik dacht: let's join the winning team! Nee, mijn va der heeft ons nooit in de richting van de horeca ge duwd, of in die van de mode, een sector waar hij voordien, samen met mijn moeder, in werkte. Maar de vreugde die hij aan zijn werk beleefde, kon hij na tuurlijk niet onder stoelen of banken steken. Passie is aanstekelijk.
"We zijn ook allemaal plichtsgetrouw. Geen van ons - en dat zal zeker in ons DNA zitten - vindt het raar om op zondag te werken. We tellen onze uren niet. We zijn dag en nacht met dit vak bezig: bartender is een schitterend en veeleisend beroep. Ik vind ook helemaal niet dat ik, die nog maar 22 ben, minder vrijheid heb nu ik in een familiezaak werk. En ik heb niet het gevoel dat er de hele tijd op mijn vingers wordt gekeken. Integendeel. Mijn creativiteit wordt hier nog meer gestimuleerd. Mijn vader wil niet liever dan dat we voluit gaan. Daarom ook dat hij ons stimuleert om zo veel mogelijk kennis en ideeën in het buitenland op te doen. We geven en volgen er cursussen. We ne men deel aan wedstrijden. We wisselen onze ervaringen uit. We zijn met zo veel zaken bezig dat we soms zelfs geen tijd hebben voor onze vader!"
Hannah: "Dat ik behoorde tot de beste twaalf van de Diageo World Class, wereldwijd een van de grootste cocktailwedstrijden, vind ik een hele eer, maar die plaats is ook het resultaat van wie we zijn, en hoe we denken. We werken keihard en keigraag. Ik doe, en dat is echt een familietrek, zóóóó graag wat ik doe. Wat een voldoening om mensen blij te maken met prachtige en verrassende cocktails.
"Je kunt geen goede bartender zijn als je je niet constant bijschoolt. Ik wil niet alleen smaken en dranken kennen, maar ook hun ge schiedenis, hoe ze gemaakt worden, waar, waarom, enzovoort. Met andere woorden: we zijn nog maar net begonnen. Het beste moet nog komen."

The Pharmacy, op een geheime locatie in Knokke, facebook.com/pharmacyknokke

Beeldende Kunst

Vader Benoît van Innis (54)
Dochter Alice (26)

Alice: "Ik heb toch een beet je geaarzeld om aan deze reeks mee te werken. Ener zijds sta ik niet te springen om samen met mijn vader in een blaadje te staan. An derzijds besef ik dat ik, als ik me als kunstenaar wil profileren, mijn werk meer aan de buitenwereld zal moeten tonen. Het mes snijdt dus aan twee kanten.
"Eigenlijk heeft mijn moeder mij op creatief vlak veel sterker beïnvloed dan mijn vader, die, mede door een scheiding, tot mijn 18de niet zo sterk aanwezig was in mijn leven. Pas vanaf die leeftijd hebben we een nieu we band gekregen. We zien en spreken elkaar veel meer, al botsen we nog af en toe. Maar onze botsingen zijn anders dan vroeger: interessanter, existentiëler, de puberteit voorbij natuurlijk ook, denk je niet?
"Mijn moeder heeft altijd zijde geschilderd. Het was haar hobby, maar die term klinkt te banaal voor het ta lent en de passie waarmee ze haar hobby beoefende en zich aan haar creaties overgaf. Mijn vader tekent en schildert. Ik combineer mijn vaders pen met mijn moeders liefde voor textiel. Aan het KASK in Gent heb ik de opleiding textielontwerp gevolgd, ik ben er twee jaar geleden afgestudeerd. Het is mijn doel om binnen dit en drie jaar voltijds zelfstandig kunstenaar te zijn. Ik geloof daarin."
Benoît: "Onze drie dochters zijn opgegroeid in een om geving waarin kunst de normaalste zaak ter wereld was. Je geeft die vertrouwdheid zowel bewust als onbewust mee. Ik herinner me nog hoe verrast ik was toen ik het proefschrift van Alice las; over verbeelding en werkelijkheid. In haar thesis beschrijft ze de ontdekking van (beeldhouwer, red.) Alexan der Calder als een mijlpaal in haar kunstbeleving.
"Toen Alice 8 jaar werd, zijn we, bij wijze van een origineel verjaardagscadeau, een weekendje naar Parijs geweest, waar we een tentoonstelling van Calder be zochten. Ik was toen al een bewonderaar van deze beeldenmaker en schilder, en wilde die liefde aan onze kinderen tonen. En kijk, zoveel jaar later lees je dan dat de kennismaking met Calder haar ervaring met kunst sterk heeft beïnvloed. Dat zijn dus de bijwerkingen van het kunstenaarschap: alles rond ons leven is doordrenkt van kunst."
Alice: '"Ik toon mijn werk meestal niet aan mijn vader. Het is eerder omgekeerd: mijn vader laat zijn werk aan mij zien. Het grappige is dat hij soms rekening houdt met mijn opmerkingen. Als ik zeg: 'Er schort iets aan de kleurencombinaties', of 'Dit of dat detail klopt niet', denkt hij daarover na en soms doet hij er iets mee.
"Ik kan en wil dat ook niet ontkennen: ik heb een sterke visuele ingesteldheid. Ik zie heel snel of iets, visueel, goed of mooi is of niet. Goed en mooi zijn trouwens geen synoniemen. Maar dat oog heb ik zeker van hem, en ook van mijn moeder."
Benoit: "Alleen als Alice me expliciet vraagt om naar haar werk te kijken, zal ik dat doen en commentaar geven. Verder laat ik haar vooral haar gang gaan en vraag ik zelfs zelden waar ze zoal mee bezig is. Dat is een moeilijk evenwicht, hoor. Als vader wil ik haar goede raad geven. Als kunstenaar begrijp ik al te goed hoe belangrijk het is om je eigen stem, in dit geval je eigen pen, te ontwikkelen. En dus reik ik haar boeken aan. Of raad ik haar aan om bepaalde kunstenaars eens nauwer onder de loep te nemen. Via een omweg kun je de ander ook tot bepaalde inzichten laten komen.
"Een enkele keer heb ik haar wel nadrukkelijk ge zegd hoe ze iets moest doen. Dat was toen ik vaststelde dat de lijn van haar pen overal dezelfde intensiteit aangaf. Ik zei: 'Je tekent met een stift, Alice. Dat is niet goed, je moet met een pen tekenen, want pas dan ga je de nuances van je lijn zien, je eigen flexibiliteit'. Bleek dat Alice wél al met een pen en met Indische inkt teken de, maar dat ze de verkeerde pennen gebruikte. Het is ongelooflijk belangrijk om de juiste pen te gebruiken.
"Ik schuil, dat is onmiskenbaar, in Alices pennentrekken. Die lijn, die hand, die visie, dat is aangeboren."
Alice: "In de middelbare school heb ik geprobeerd om vooral niet mijn vader of mijn moeder te zijn. Ik wilde tekenen, maar ik deed het niet, ik koos voor andere uitdrukkingsvormen, dans en theater. Ik wilde danseres, actrice, zangeres worden. Maar ook daar bleek ik me al snel op het decor en op de kostuums toe te spitsen. De kracht van het beeld is sterk. Op mijn twintigste ben ik, onder invloed van de kunstschilder Philippe Van denberg, weer gaan tekenen. Ik heb mezelf op die manier weer vrij gemaakt.
"Mijn vader motiveert me niet actief in wat ik doe. Maar alleen het feit dat hij bestaat, en dat hij is wie hij is en doet wat hij doet, is van een enorme invloed. Hij heeft voor een leven als kunstenaar gekozen. Dat is voor mij een voorbeeld. Ik zie in mijn omgeving vele mensen die nooit zo'n keuze zouden durven maken. Want kunstenaar zijn, dat is kiezen voor onzekerheid. Voor hoogtes en laagtes. In het leven en in de financiën."
Benoît: "Ook dat is dubbel voor mij, natuurlijk. Ik ken de voor- en nadelen van het kunstenaarschap. Ik weet hoe intens de vreugdes kunnen zijn die een kunstenaar aan zijn scheppingskracht kan ontlenen. Ik weet ook hoe diep en intens de artistieke dalen en de angsten voor het zwarte gat kunnen zijn. Ken je Walter Swen nen? Hij zei me: 'Soms is het alsof mijn penseel dertig kilo weegt'. Zo is het precies. Er zijn jaren waarin je je opperbest voelt. En er zijn periodes waarin het niet lukt. Dat heeft niet eens al tijd met je werk te maken. Het is goed mogelijk dat je uitstekend bezig bent, maar dat de wereld geen interesse voor je toont.
"Financieel heeft dat ui teraard ook consequenties. Dat de weg die Alice kiest niet de meest voor de hand liggende en gemakkelijkste is, weet ik uit eigen ervaring, en dus ben ik verheugd en bezorgd tegelijkertijd."
Alice: 'Ik weet nog niet of ik een echt kunstenaar ben zoals mijn vader. Ik schep graag. Ik beleef plezier aan het creëren. Maar of ik echt door de noodzaak van het scheppen gestuurd zal worden, zal nog moeten blijken. Al moet ik zeggen dat ik, als ik puur voor mezelf aan het tekenen ben, een geheel an der plezier ervaar dan als ik een opdracht voor iemand uitvoer. Dus ja, ik zou het niet erg vinden als ik ook die genen had."

Ontdek hun werk via www.benoit-artist.com en alicevaninnis.eu

Muziek

Vader Ronny Mosuse (43)
Zoon Mozes (18)

Mozes: "Wat ik, samen met Oliver Geerts, met Ego Troopers doe, heeft niets met de muzikale carrière van mijn vader te maken. En mag ik dit meteen duidelijk maken: Ego Troopers doet nu niet meer wat het vroeger, een paar jaar geleden, deed. Toen stonden we vooral bekend als feest-dj's, gewoon twee jonge gasten die plaatjes draaiden. Nu draaien we ook nog feestmuziek, maar de vibe is niet langer dezelfde. We staan verder in onze muzikale ont wikkeling. We luisteren anders naar muziek, en ook de elektronische muziek die we maken klinkt helemaal anders.
"Ik kan nu abstracter luisteren dan een paar jaar geleden, zo kan ik experimentele muziek vandaag bijvoorbeeld veel beter ap preciëren dan vroeger. Dankzij het internet en al die blogs van muziekverzamelaars van oude, zeldzame vinylplaten, blijven we ook de ene ontdekking na de andere doen."
Ronny: "Goh, of Mozes' muzi kaliteit in de genen zit, zou ik niet durven te stellen. Misschien. Mijn oudste dochter en haar twee jongere zussen zijn ook muzikaal. Mijn moeder had een schitterende stem, van het kaliber dat de Vlaamse Opera aankon. En zo kan ik in de familie nog wel even doorgaan.
"Maar ik vraag me af of de genen centraal staan. Het is goed mogelijk dat de pap lepel een grotere rol speelt in het doorgeven van een bepaald talent. Als je bij de hond slaapt, krijg je zijn vlooien.
"Onze kinderen hebben nooit anders geweten dan dat ze met muziek waren - en zijn - omringd. Wij zíjn muziek. Thuis is alles ook voorhanden: piano, blokfluiten, slagwerk, gitaren, computers met muziekprogramma's, om van de collectie cd's en andere vormen van muziekopnames nog te zwijgen. Ze hoeven geen drempels te overschrijden om dat universum te betreden, ze zitten er middenin. Net zoals de zoon van een garagist midden in de carburateurs, de versnellingsbakken en de uitlaatpijpen zit."
Mozes: "Ik heb niet het ge voel dat ik me tegen mijn vader heb afgezet. Maar wat ik doe, sluit ook echt niet aan bij wat hij doet. Mijn papa heeft doorgaans een goede smaak. Maar natuurlijk vind ik niet alles wat hij heeft gemaakt even goed, en ik moet zeggen dat Neder landstalige muziek niet per se mijn ding is. Maar zijn gevoel voor harmonie en zijn productie-talent hebben mij veel geleerd. Hoe hij harmonie of meerstemmigheid weet bloot te leggen, dat kan ik alleen maar bewonderen.
"Ik heb echter een andere smaak. Ik luister naar ande re muziek. Dat lijkt me ook gezond. Natuurlijk praten we samen veel over onze muziek en deel ik ontdekkingen. Onlangs nog hebben Oliver en ik de Indische filmcomponist Rahul Dev Burman ontdekt. Hij schrijft de muziek bij verschillende Bollywoodfilms. Je zou eens moeten luisteren; voor zijn tijd echt futuristisch.
"Oliver, vriend en mede-Ego Trooper en ook een paar jaar ouder dan ik, heeft me sterker beïnvloed dan mijn vader. De Ego Troo pers zijn goed bezig. Op dit moment zijn we nog niet tevreden over onze nieuwe muziek, daarom wachten we nog met iets uit te brengen, maar het voelt goed aan."
Ronny: "Toen Mozes een jaar oud was, zat hij op mijn schoot terwijl ik met de computer, de eerste generatie Apple van destijds - liedjes maakte. Met één hand gaf ik hem letterlijk pap. Met de andere kreeg hij de muzikale taal toegediend. Heeft dit begin hem het scherpe muzikale oor gegeven dat hij zo overduidelijk heeft? Of heeft dat oor zich toen al kunnen aanscherpen? Wie zal het zeggen.
"In elk geval: ik heb de keuze voor muziek nooit willen opleggen, en tegenover muziekscholen sta ik terughoudend. Ik wil niet 'moeten moeten' als het op talent aankomt, snap je, en ik wil niet dat mijn kinderen dat gevoel zouden krijgen. Ze moeten vooral doen wat ze plezant vinden. Een school kan dat losse, spelende facet - dat zo belangrijk is - soms verstikken. Ik heb mezelf noten leren le zen. Dat ging uitstekend. Dus waarom zouden mijn kinderen dat niet evengoed zelf kunnen doen, zonder lessen notenleer?"
Mozes: "Ik vind niets zo plezant als muziek. Muziek is een obsessie. Elke dag download ik nieuwe nummers."
Ronny: "Ik zie mijn oudste zoon zeker een plezante mu ziekcarrière uitbouwen. Hij is nu al verder dan ik op zijn leeftijd. Ik speelde toen met The Radios (van Bart Peeters, red.), we deden feesttenten en festivals aan. Mozes had op z'n zeventiende al een platencontract in Groot-Brittannië. De Ego Troopers dj'en in de grote Europese steden. Dat kun je niet vergelijken met mijn succes onder de kerktorens. Ik zeg dat niet denigrerend, hè. Ik wil gewoon aangeven dat de tijden internationaler zijn geworden."
Mozes: "Ik zit nu nog op de middelbare school. Maar natuurlijk zou ik het cool vinden als ik van muziek zou kunnen leven. Het enige nadeel is dat mensen van een artiest altijd een mening vormen zonder dat ze die artiest ooit hebben gesproken of ontmoet. Ik zou liever achter de schermen blijven. Geen bekend persoon zijn of worden."
Ronny: "Ach, die meningen en die kritiek van anderen, dat is soms vervelend. Maar ook wij geven toch constant kritiek. Zelfs over het verschil van de brood-smaak van bakkers in de buurt hebben wij ons zegje. Ik zou zeggen: hou vooral rekening met de mening van kenners en collega's."

Volg Ego Troopers via facebook.com/egotroopers

Expo: Het creatieve gen

Grand-Hornu Images wijdt een expo aan het mysterie van talent, en hoe het doorgegeven wordt van generatie op generatie. Je ziet er werk van o.a. Carlo Scarpa, Maarten en Dan Van Severen, Rik en José Vermeersch, Gijs Bakker en Emmy van Leersum.

Nog tot 4 januari in Hornu, www.grand-hornu-images.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden