Vrijdag 23/10/2020

Leonard Cohen in het Sportpaleis: jong veulen van 78 ****

Beeld Geert Van de Velde

Hij had het beloofd vorige zomer, toen na de zoveelste bisronde uiteindelijk het doek viel over een optreden van bijna vier uur: Met wat hulp van bovenaf zou die concertreeks op het Gentse Sint-Pietersplein niet zijn laatste worden. En kijk: gisterenavond hield Leonard Cohen alweer halt voor -opnieuw- een uitverkochte avond in het Antwerpse Sportpaleis. Het werd andermaal een muzikale marathon om U tegen te zeggen, al had het allemaal toch wat verrassender gemogen.

Het is wat gek voor iemand die straks 79 wordt, maar Leonard Cohen is hip. In de herfst van zijn carrière halen zijn cd's moeiteloos goud, en blijkt de vraag naar kaartjes voor live-optredens nauwelijks bij te houden, wat helaas met zich meebrengt dat hij vandaag nog uitsluitend in zalen optreedt die eigenlijk te groot zijn om de intimiteit van de muziek ten volle tot haar recht te laten komen. Vorige zomer zagen dik honderdduizend mensen hem live tijdens de première van zijn huidige wereldtournee in Gent, en ook nu speelde de Canadees voor een vol huis. Volgend weekend doet hij dat overigens nog eens over in Vorst Nationaal. Cohen heeft - dat weet u intussen- een innige band met België opgebouwd en liet zondgavond niets aan het toeval over om de fans een onvergetelijke avond te bezorgen. Elk detail, elk akkoord, elke zucht klonk glashelder, alsof je op een dure stereoketen naar een liveplaat zat te luisteren. Een liveplaat die er straks vast ook komt, want de setlist was -hoewel vreselijk voorspelbaar- opnieuw om door een ringetje te halen. Cohen is teveel gentleman om zijn publiek te laten wachten, en kwam bijgevolg al om kwart na acht met flukse tred het podium opgerend.

En het moet gezegd: voor iemand van zijn leeftijd zag hij er scherp uit. Als altijd keurig in het pak, en met een fedora die hij na elk nummer nederig afnam om het applaus in ontvangst te nemen. Diezelfde bescheidenheid liet Cohen ook zien telkens hij zijn band bedankte. In elke beweging, elke buiging, elke handeling schemerde het diepste respect door. De muzikanten mochten vrijelijk hun virtuositeit demonstreren, en zowel achtergrondzangeres Sharon Robinson als de Britse Webb Sisters kregen van Cohen nummers aangereikt waar ze zelf in de schijnwerpers mochten staan. Sympathiek, al bleek uit 'Alexandra Leaving' en 'If It Be Your Will' toch vooral dat de arrangementen zonder die karakteristieke bromstem van Cohen vaak schmaltzy, zelfs wat kitcherig aandoen.

De set begon meteen met een stel onverwoestbare classics, en Cohen ging al op z'n knieën nog voor hij de eerste zin van opener 'Dance Me To The End Of Love' had uitgesproken. Ook 'Bird On A Wire' en 'The Future' maakten een goede beurt. "Ik weet niet of we elkaar nog zullen zien want deze tournee loopt stilaan op z'n eind" zei de zanger bij wijze van welkom. "Maar ik beloof wel dat we vanavond alles zullen geven." Geen loze woorden. Hij scheen zich prima te amuseren, legde een opmerkelijk inlevingsvermogen aan de dag, en danste zelfs. Eerlijk: naarmate het optreden vorderde zag je hem zichtbaar jonger worden. Cohen's diepe, haast onwereldse bariton was niet van die aard om veel variatie in de set te leggen, en dus boden de drie dames in het koortje een broodnodig tegengewicht. Virtuoze band ook. Het spelplezier spatte van het podium, met de Moldavische Alexandru Bublitchi subliem op viool en de trouwe bandleider Roscoe Beck imposant op bas. Die groep zorgde ervoor dat de lengte van het concert - op papier een potentiële afknapper - geen hinderpaal werd. Opmerkelijk, want het gros van de songs kabbelde op een gezapig ritme en eigenlijk raakte de set enkel tijdens 'First We Take Manhattan' even in een stroomversnelling. Op dat moment stond meteen de hele zaal recht.

De songs uit het nieuwe Old Ideas konden zich prima meten met gepokt en gemazzelde classics als 'Famous Blue Raincoat', 'Suzanne' of het op herkenningsapplaus onthaalde 'Hallelujah'. De muziek slenterde tussen jazz, blues, folk en jiddische invloeden, en inhoudelijk had hij het over die altijd weer vermoeiende liefde. Onvervulde verlangens, vergeving, verlossing en de eindigheid van het bestaan: allemaal waren het thema's die door Cohen met een chirurgische precisie werden ontleed, en vervolgens tot de prachtigste poëzie inspireerden.

Na de pauze zette hij -met de zaallichten aan, nog- 'Tower Of Song' in, net als het nieuwe 'Going Home' een heerlijk nummer waarin Cohen met veel gevoel voor relativering over zichzelf stond te zingen. Hij noemde zich met veel ironie een sportman en een herder, maar ook -en even gemeend- "a lazy bastard living in a suit". Hij speelde nu wat vaker gitaar , en strooide -getuige knappe versies van 'Take This Waltz', 'The Partisan' en 'I'm Your Man'- nog kwistiger classics rond. In de bisronde huppelde Cohen als een jong veulen over het podium, en net als je dacht dat het echt afgelopen was stapte de zanger met weer evenveel ironie toch weer het podium op met 'I Tried To Leave You', een nummer dat als finale toegift plots een heel andere betekenis kreeg. Het werd de apotheose van alweer een knap concert. Al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat je het zo stilaan toch allemaal al een keertje gehoord en gezien had. Begrijp me niet verkeerd: geen enkel song was minder dan briljant. Alleen: de shows zijn door de jaren nauwelijks geëvolueerd, en inmiddels kan je met je ogen dicht zien aankomen wat hij zal spelen, en in welke volgorde het programma zich zal afwikkelen. De dansjes, de podiumaankleding, de grapjes tussendoor... je kon er je klok stilaan op gelijk zetten. Natuurlijk bleef het werken, maar dat doen -vergeef me de vergelijking- de herhalingen van FC De Kampioenen ook. Leonard Cohen is een icoon, een (anti)-held, en een geniaal songschrijver. En hij heeft zondagavond alles gegeven. Al sla ik z'n volgende concert toch met plezier een keer over.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234