Vrijdag 22/10/2021

Lenny Kravitz herdoopt zichzelf tot 'voorganger van de rock' met nieuwe cd 'Baptism'

'Als tiener vond ik Lenny Kravitz geen geloofwaardige naam om rock-'n-roll te spelen. Al blijkt dat achteraf gezien nogal mee te vallen'

'Ik word gezuiverd door het bloed van Christus'

Lenny Kravitz is net veertig geworden. Omdat midlifecrisis algauw zo negatief klinkt, spreekt hij liever van een wedergeboorte, ingezegend met een nieuwe plaat, Baptism. Al vond de Amerikaanse rockster het niet erg dat we geen goud, mirre en wierook meegebracht hadden. 'Het was nooit mijn bedoeling mezelf als de messias voor te stellen.'

Parijs

Van onze medewerker

Gunter Van Assche

Met twee camera's in zijn zog komt Kravitz de congresruimte binnen. Zijn gladgestreken haar ligt ondertussen weer in de vertrouwde dreads, maar die blijven onder een donkerbruine muts verborgen. Kravitz zal geen moment zijn zonnebril afzetten, wellicht uit beleefdheid. Met je ogen draaien tijdens onnozele vragen is niet de beste promotie voor een plaat. We zijn immers niet alleen. België staat om demografische redenen even hoog op de prioriteitenlijst als Polen, Bosnië en Kroatië, landen die niet gehinderd worden door een groot charisma of muzikale kennis. En journalistiek uit het voormalige Oostblok omvat het rapaille van de schepping. We willen u de debielste interventies niet onthouden. Op één met stip: "Mister Lenny, are you gonna go our way?" Waarop een ongemakkelijke stilte viel. Een verdienstelijke tweede plaats: "You have a lot of piercings. Do they hurt?" Zelf hadden we vragen op ons papiertje gekrabbeld als:

Welk gevoel overheerst op deze plaat?

"Ik weet eigenlijk niet eens waar ik mee bezig ben tijdens de opnames. De lijnen vormen zich pas wanneer ik het uiteindelijke resultaat beluister. Deze plaat gaat, denk ik, over mijn vragen bij het leven, over spirituele zaken, liefde."

Stelde je jezelf ook in vraag?

"Dit album was belangrijk om mijn spirituele leven bijeen te rakelen. Ik ben in alles ontzettend hard voor mezelf. Baptism hielp me mezelf te leren accepteren, mezelf een beetje te ontzien. Dat was een evenwicht dat ik constant moest zien te behouden."

Je reed voor de opnames met een fietsje in New York rond. Hielp dat om betere songs te schrijven?

"Ik ontmantelde het hele circus rondom mij: chauffeurs, veiligheidsagenten, assistentes... Dat bracht me terug naar de persoon die ik was ten tijde van Let Love Rule. Tot net voor mijn ophefmakende huwelijk met Lisa Bonet was ik nog een van de vele anonieme gozers in de metropool. Sindsdien beschouwt iedereen me als een ster."

Schreef je daarom 'Minister Of Rock 'n' Roll'?

"Nee! Ik kwam nog één song tekort, toen ik toevallig nog eens naar de musical Tommy van The Who keek. Ik werd in die hele rock-'n -rollfantasie meegesleurd. Het is een groot cliché: 'Ik ben de gezant van de rock. Wie denken jullie wel dat jullie zijn om mij te commanderen? Krijg de tyfus!' (lacht) En we hebben al de Godfather of Soul, de King of Pop, de King of Rock, en nu dus de Minister of Rock. Sommigen zouden het me niet nageven, maar dat is dus humoristisch bedoeld. Vreemd genoeg bleek het nog een goeie song ook."

Behalve muziek lijk je je stempel te willen drukken op de film en de wereld van design.

"Ik wil me nog meer bezighouden met design: binnenhuisarchitectuur, kleren en meubelontwerp. Ook ben ik van plan aan een film te werken. In augustus neem ik daar een maand vakantie voor. (droogjes) Het is me een raadsel waarom ik zoiets vakantie noem. Geloof het of niet, ik verbind niet zomaar mijn naam aan een product om gauw wat poen te scheppen. Ik zit in mijn vrije tijd gewoon niet graag stil. De drang om te creëren is zo groot dat ik gewoon andere terreinen moest zoeken."

Wat voor film ga je maken?

"Barbeques & Bar Mitzvahs is semi-autobiografisch. Ik speel mezelf en draai de film ook zelf. En er is nog een film waarin ik acteer. Veel mag ik daar nog niet over zeggen. Ik weet binnenkort pas of het überhaupt doorgaat. Mijn personage is blind - ik draag contactlenzen om me die uitdrukking te geven. Een paar jaar geleden had ik een blinde toetsenist in mijn groep, dus ik weet toch al ongeveer hoe ik me kan gedragen en bewegen."

In je teksten schemert een groot respect voor vrouwen door. Je hebt ooit zelfs een hoertje onder je bed verborgen.

"Ze was pas dertien toen ik haar tegenkwam. Een pooier had haar behoorlijk in de tang. Op een dag besloot ik haar uit zijn handen te halen. Ik was zestien en kon er niets beters op bedenken dan haar in mijn slaapkamer te verbergen. (lacht) Maar eigenlijk komt mijn respect voor vrouwen meer uit mijn opvoeding: ik werd steeds omringd door erg sterke vrouwen. Mijn moeder, grootmoeder, tante... ongelooflijke vrouwen. Ik wil de wereld niet in mijn eentje redden, maar heb wel steeds impulsief onrechtvaardigheid gereageerd."

Je groeide op met de zwarte dichteres Nikki Giovanni, die zei dat blanken meer met God bezig zijn en zwarten zich op Jezus focussen. Sta je daarom op de hoes als een funky messias en verwijs je daarom zo vaak naar Jezus in je teksten?

"Het is niet mijn bedoeling mezelf als de heiland op te werpen. Het soort doopsel waar ik het nu over heb, is een louteringsproces. Daarin word ik gezuiverd door het bloed van Christus. Ik zou mezelf niet als Jezus durven voorstellen."

Ik vroeg het enkel omdat het niet ondenkbaar is: je kreeg net als Jezus een goddelijke openbaring, op je dertiende.

"Je weet een hoop over mij. (lacht) Op een zeker ogenblik werd ik doodziek. Van het ene moment op het andere lag ik in het ziekenhuis, waar ik paar dagen heb moeten blijven. Op mijn kamer lag nog een jongetje. We begonnen over God te spreken. Dat klinkt misschien heel zwaar op de hand, maar het waren gewone gesprekken van twee onschuldige knaapjes die nog alles moesten ontdekken: het leven, liefde, seks... En ineens kregen we een 'ervaring': God openbaarde zich in de kamer. Ik kan het je met de beste wil van de wereld niet uitleggen. Het was een hevige ervaring."

Ik zag een documentaire over je studio. Mengpanelen kregen er plakkaatjes met namen als Richard Pryor Hiphop of Black Shampoo. Hoe klinkt zwarte shampoo in een song?

"Die bordjes dienden meer om me tijdens de opnames te inspireren. Ik was toen bezig met mijn funkplaat. Die komt er ooit trouwens echt, erewoord. (glimlacht) Ik zeg dat al tien jaar, maar je krijgt hem nog te horen. Het voordeel van die traagheid is dat de plaat ongelooflijk lang is geworden. Ik wil een dubbel-cd uitbrengen, die heel psychedelisch zal klinken."

Je beweert dat je voor elk instrument een andere persoonlijkheid hebt maar je speelt wel voornamelijk gitaar.

"Ik heb geen speciale voorkeur voor die persoonlijkheid, maar dat is gewoon het beste instrument om mezelf aan het publiek te presenteren. Piano en bas zijn ook geweldig, en man, ik kan gerust een hele avond drummen. Maar als puntje bij paaltje komt, moet je je vastklampen aan die ene geliefde. In mijn geval is dat de gitaar."

Kunnen andere artiesten je beïnvloeden? Ik heb van Angie Stone gehoord dat ze je terechtwees toen je met haar samenwerkte. Dat is nogal vreemd: ze was ooit nog in dienst bij jou.

"(licht geïrriteerd) Wat wil je daarmee zeggen? (vriendelijker) Ik speelde enkele songs op haar cd. Toen heb ik haar toch niet horen vitten. Maar natuurlijk zijn andere artiesten een stimulans voor mijn eigen werk. Ik heb geschreven voor Vanessa Paradis, die betrekkelijk onervaren was, maar ook voor Madonna. Ze heeft mij zelfs aangespoord 'Justify My Love' nog hitsiger te maken. En ik sta open voor alle invloeden. Zelfs een straatmuzikant kan mij beïnvloeden."

Veel artiesten lijken te worstelen met hun joodse identiteit: Dylan, Joey Ramone, Gene Simmons, Marc Bolan... Jij begon je carrière als Romeo Blue. Je droeg zelfs blauwe contactlenzen.

"Ik heb me nooit geschaamd om mijn halfjoodse afkomst. Romeo Blue was gewoon een experiment. Ik was jong en onervaren. Als tiener had ik niet het idee dat Lenny Kravitz een geloofwaardige naam is om rock-'n-roll te spelen. Al moet ik toegeven dat het uiteindelijk nogal meevalt. (grijnst) Maar in die tijd inspireerden Prince en Bowie me heel erg, en die namen ook alter ego's aan. Plus, als tiener blaakte ik niet van zelfvertrouwen. Het goede is dat ik mezelf zo ontdekte. Ik heb geen pseudoniem nodig, ik bén Lenny Kravitz."

Baptism is verschenen bij Virgin. Op zaterdag 3 juli sluit Kravitz de derde dag van Rock Werchter af.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234