Woensdag 23/10/2019

lelijk Vlaanderen Deel 6 Ibis-hotel, Theaterplein, Antwerpen

Een dood vogeltje, platgerold door voorbij zoevende autobanden, heeft meer leven in zich dan het Ibis op het Theaterplein

Boeren in de stad

Antwerps schepen Van Campenhout zei me onlangs: "Mensen zijn rare wezens. Vraag ze wat ze van hun huidige situatie vinden en ze klagen steen en been. Doe een voorstel om dat te verbeteren en ze halen de waanzinnigste argumenten boven om te bewijzen dat alles moet blijven zoals het is." Hij heeft het aan den lijve ondervonden met het Theaterplein, een ramp van een megalomaan plein: plat in alle betekenissen van het woord, kapot door een gebrek aan onderhoud, afgeschreven door de inwoners met graffiti en vandalenstreken.

Superschepen Ludo droomt van de 'Ramblas de Amberes' en vraagt Bernardo Secchi en Paola Vigàno een ontwerp. Het Italiaanse architectenkoppel behoort tot de Europese top en blijft voor mij onsterfelijk door hun ontwerp van een zielsmooie begraafplaats in Hoog-Kortrijk en door hun voorstel een golfterrein in te richten op de 'Konijnenwei' tussen Antwerpse ring en Singel. De twee plannen een totale metamorfose, vol vitaliteit, voor het steendode Theaterplein, maar krijgen van de buurt de wind van voor. Jeremiades, tandengeknars en gezeik alom.

Ondertussen blijven de kankeraars ziende blind voor het huidoge mortuariumkarakter van het plein en een pak andere catastrofes onder hun neus. Aan het plein ligt immers de weinig inspirerende Stadsschouwburg.

Daarnaast staat de horeca- en winkeltempel 'Horta'. Het Brussels Volkshuis van Victor Horta werd decennia geleden door een roedel barbaren, met medeweten van alle dienaren van de Architectuur en de Administratie, scrupuleloos met de grond gelijkgemaakt. De stalen structuur werd op een stuk spoorweggrond gegooid en door koppig onkruid overwoekerd. Tot dat meesterwerk recent een tweede keer werd verkracht. Architect Willy Verstraete, ooit nog ontwerper van het Vlaams Parlement, kwam op het volgens hem lumineuze idee de stalen gebinten te verwerken in deze bonbonnière van vandaag, waar Armani en Armagnac een armoedige poppenkast opvoeren onder de geamputeerde vormen van een socialistisch monument.

Daar is de buurt blijkbaar gelukkig mee. Ze ziet zelfs de grootste draak van het Theaterplein niet: het Ibis-hotel, een regelrechte zelfmoordaanslag op de goede smaak. Dit Ibis-reservaat is lid van de Accor-groep, de volbloed predikant van de mondiale vervlakking. Het ontwerp van zo'n beddenbidonville wordt gedirigeerd door de statistisch bepaalde minimale draaicirkel van een blote kont in een badkamer en de reikwijdte van een tv-afstandsbediening. Die stringente gegevens worden nog een keer wezenloos gemaald door de wetten van de containerlogica. De resulterende doos wordt gefatsoeneerd met een gevel in architectonisch beton, die als een natte postzegel geplakt wordt op een verzameling doodlopende straatjes. De architect van dienst ponst in de egale brij nog wat ronde gaten voor de badkamers en rechthoekige voor de slaapruimten, kwestie van aan zijn vrouw te kunnen vertellen dat het geen simpel ontwerp was (merde, la vache).

Om ons helemaal uit te lachen profileren Ibis-hotels zich als stedelijke hotels, die met plezier de couleur locale absorberen. De boeren! Hun enige plaatsgebonden inleving bestaat uit het op geregelde tijdstippen opnemen van 'konijn met pruimen' en een glas Leffe op hun vanuit Parijs gemailde standaardmenu. Ze kiezen helemaal niet voor de stad, ze kiezen voor het geld, zonder dat ze moeten bewijzen dat hun optie pro banaliteit rendabel is, zonder dat ze willen bewijzen dat een echte stedelijke verwevenheid ook rendabel zou zijn. In Gent staat het toppunt: patat naast de kathedraal van wereldklasse bouwde Accor een collectieve slaapbox, gecamoufleerd met betonplaten met ingefreesde klassieke (toch volgens papa Accor) kolommen.

Een dood vogeltje, platgerold door voorbij zoevende autobanden, heeft meer leven in zich dan het Ibis op het Theaterplein, een diepgevroren zak spruiten meer warmte, een ideoloog van het Vlaams Belang meer bereidheid tot integratie. Dat is de waarheid. Tot de fantasie behoort misschien het gerucht dat Bernardo Secchi zich op een onbewaakt moment heeft laten ontvallen dat hij hoopte dat tijdens de werken op het plein een forse bouwkraan par hasard zou vallen op het Ibis-hotel. Ik was er niet bij, maar ik hoop dubbel en dik hetzelfde.

Volgende week in deel 7

Oostende, kust ze!

Wat bazelt die man?

De Morgen-medewerker Filip Canfyn neemt geen blad voor de mond. Bent u het met hem eens? Weet hij volgens u niet waarover hij spreekt? U kunt nog altijd surfen naar www.demorgen.be/lelijk en ons laten weten wat u vindt. Vertel ons ook wat volgens u het lelijkste gebouw van Vlaanderen is. Vanaf volgende week gaan we nog vijf afleveringen door met de reeks 'Lelijk Vlaanderen'. Daarna publiceren we een toptien van hoe uw ideale lelijk Vlaanderen er uitziet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234