Zondag 01/11/2020

Leiband

'Jij schrijft, wij drukken af, iedereen begint te bekvechten': de brievenrubriek van het über-Britse popblad New Musical Express is net als de rest van het blad een tikje puberaal. Maar wél goed geschreven, ook de ingezonden stukjes, al blijven de brandende kwesties beperkt tot vragen als 'Waarom is de Amerikaanse independent-muziek zoveel beter dan de Britse?' en 'Is het nu wel of niet oké om muziek illegaal te downloaden?' (Antwoord van de redactie: 'Sucking the lifeblood of music is, like, so 2002'). Voorts is het allemaal Pete Doherty wat de klok slaat. De flamboyante radical chic rockster laat zich nu Peter noemen en voor NME is die extra 'r' niet alleen nieuws, maar ook de aanleiding voor paginagrote foto's, concertbesprekingen en roddels allerhande. Daarnaast ook nog veel plaatjes van de NME Awards, het groots opgezette prijzenfestival van het blad waar Doherty grote sier maakte (in een kleinburgerlijk moment schonk hij aanvankelijk rode wijn in een glas, maar later begon hij toch gewoon van de fles te drinken). En ook The Cure was er. De veteranen van de zwarte maar vooral zeer poppy romantiek werden uitgeroepen tot godlike geniuses en gaven bij wijze van concert een overzicht van hun carrière: van elke plaat speelden ze één nummer.

The Literary Review draagt no nonsense hoog in het vaandel: een blad voor literaire kritiek is een blad met recensies, met maximaal één foto op postzegelformaat en rond alle stukken - uiteraard allemaal van dezelfde lengte - een fijn zwart lijntje. Het is moeilijk om een tijdperk in te denken waarin dit format flitsend kon genoemd worden, maar het levert ook vandaag nog een overzichtelijk en degelijk tijdschrift op. Een vermakelijk commentaarstuk over de evoluties binnen de boekenbranche vertelt hoe de gemiddelde uitgever van de jaren zeventig tot nu transformeerde: van een aristocraat die zijn zakeninstinct zorgvuldig trachtte te verbergen tot de nogal gladde tapijtverkoper die her en der nu de dienst uitmaakt. The times they are etcetera, zeker ook in de High Hill Bookshop in Hampstead, waar in een vorig tijdsvak volgens hetzelfde artikel een waarschuwing werd uitgehangen: 'Kinderen van progressieve ouders enkel toegelaten met een leiband'. Na dat openingsstuk volgen laconiek de rubrieken 'Women' (met onder meer boeken over de Maagd Maria en Catherina De Grote) en 'Men' (Kissinger en Marcus Aurelius). Roger Scruton, bekend conservatief filosoof, wordt met veel respect behandeld in de wetenschapssectie: zijn nieuwste boek Beauty maakt indruk door eruditie, schrijft de recensent, maar is uiteindelijk geen hoogvlieger, omwille van de schimmige, religieuze agenda die zijn analyse verkleurt.

Wijdbeens en proper: Justin Timberlake siert het maartnummer van GQ ('look sharp + live smart'), opgehangen aan een top tien van de stijlvolste Amerikaanse mannen. Halen voorts nog de hitparade: muziekproducer Mark Ronson ('als je met de Kaiser Chiefs aan het opnemen bent, dan moet je een beetje een onderwijzer zijn, met een das als teken van je autoriteit') en een breed lachende Kanye West (commentaar: 'Qua stijl is Kanye niet meer het jongetje in de snoepwinkel met een suikertekort'). Niet dat we ons een duidelijk beeld kunnen vormen van de garderobe van voormelde kinderen, maar te uwer informatie: hij heeft een zwarte jekker en een gele broeksriem aan. (BB)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234