Maandag 26/07/2021

LEFFINGELEUREN

Leffingeleuren dag één: van grenzeloos genot tot ergerlijke estafette

Hookworms, vluchtelingen en psychedelische punk: één front Beeld Alex Vanhee
Hookworms, vluchtelingen en psychedelische punk: één frontBeeld Alex Vanhee

Grijs weer noch kille Noordzeewind konden de festivalgangers van Leffingeleuren vrijdag uit hun lood slaan. Moeilijker was het om je evenwicht te behouden bij de psychedelische koortsdromen van Hookworms, of de postrock die uit vier windrichtingen kwam aangewaaid met Statue.

DE REVELATIE: Statue (****)

Noem ons cynische eikels, maar zelden slaagt de eerste groep op een festivalaffiche erin om grote sier te maken. Meestal lijkt zo'n band op de laatste knip toegevoegd, bij de gratie van een schimmige package deal of gewoon omdat de manager lang genoeg bleef zaniken. Dat Statue Leffingeleuren voor open mocht verklaren, lag mogelijk deels aan het feit dat de groep ook een Leffingenaar huisvest.

Maar na één song besefte je al dat dergelijk favoritisme onmogelijk kon meegespeeld hebben in de beslissing van het festival. Officieel laat Statue zich voorstaan op postrock, maar dat containerbegrip vulde ze creatief in met western-soundtracks, kwikzilveren popmelodieën en jazzy soundscapes. Laagje per laagje werden de songs opgebouwd, die met speelse ritmewisselingen en onverwachte breaks geen moment verveelden.

Een andere meevaller was dat het zestal - met liefst viér gitaristen in de rangen - heel wat jeugdige branie onder de leden had: ergens hoorden we een Jimi Hendrixoïde gitaarriff overwoekerd raken door een gierende snarensolo, terwijl een wahwah-pedaal overuren klopte en een feillos ritme alle gekte in het gareel hield. Op papier klinkt dat als monsterlijk, live kwam meesterlijk je eerder voor de geest.

De T-shirt-opdruk van de drummer scheen het mission statement van de groep trouwens redelijk goed te belichamen. Op dat kinderlijk ogend shirt zag je de kop van een herdershond: gelijkaardig leek de groep de balans te hebben gevonden tussen vertedering, blaffen en bijten. Een revelatie zowaar!

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

DE El SYMPATICO-PRIJS: Témé Tan (***)

Veel Franse muziek op dag één van Leffingeleuren. Zowel Mocambo als Starflam rapten in het Frans, JC Satan bleek een deels Franse en Italiaanse band, en Témé Tan zong zowel in het Frans als in het Lingala. Met zijn Congolese roots begaf de multi-instrumentalist en Brusselaar Tanguy Haesevoets zich in het niemandsland tussen Afrofunk, singer-songwriter en traditionele tribale muziek.

Een Japanse muzikante boog zich daarbij over de keytar, terwijl een ander meisje moderne beats uit haar drumpad plukte en een gitarist zich slag om slinger ook over elektronica boog. Het bleek slechts de derde keer dat dit viertal samen speelde op een podium. En helaas was dat er ook aan te horen.

Témé Tan moest het voorlopig meer hebben van goede bedoelingen en animo dan van songs die zich behalve in je heupen, ook in je hersens of hart konden vasthechten. Maar goed, de dames in de tent kreeg Haesevoets - een vlotte, charismatische en aimabele frontman - tenminste aan zijn kant, met zijn liedjes "voor rosse meisjes... maar blonde zijn ook goed".

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

DE RAARSTE SNUITERS: Hookworms (****)

"No borders", las het opschrift op de keyboard van frontman MJ."No future!" schreeuwde hun pukkelige punkaanpak dan weer. Deze Britse noiseniks durfden meer dan eens loeihard uithalen, maar net zo lief mengden ze ook wat LSD in uw frisse pint. Julian Cope omschreef deze band ooit als "de Lynyrd Skynyrd van de shoegaze", maar aan die definitie viel in Leffinge geen touw vast te knopen.

Veeleer bracht dit Britse kluitje een geschifte mix van van psychedelische noiserock, freakbeat en krautrock, waarin digitale blieps, hakkende ritmes en een rauwe gitaar glansrollen toebedeeld kregen. Opmerkelijk zicht: de mollige frontman krijste zich de longen uit het gekeelde varkenslijf, maar tegelijk hield hij dat imposante corpus een concert lang gekluisterd aan zijn synth.

Een beetje jammer, want de hele tijd merkte je hoe hij liefst van al het podium had verkend als een stuiterbal.Ook een beetje jammer: een vol kwartier(!) voor de set had moeten eindigen, floepten de zaallichten alweer aan, en begonnen de groepsleden werktuiglijk al hun kabeltjes op te bergen. Even verbijsterd als je dit zootje ongeregeld een half uur had bewonderd, zo verlieten we nu ook De Zwerver.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

DE TELEURSTELLING: Starflam (**)

Wie tout feu, tout flamme was om Starflam te zien, kwam van een kale kermis terug. Het makke prikklok-concert dat ze gaven in De Zwerver was zelfs tamelijk slaapverwekkend. Goed, Baloji deelt al zo'n tien jaar de rangen niet meer, maar het zegt véél over het appeal van de Luikse groep als je hem na afloop nog steeds miste.

Futloos wisselden deze rappers elkaar af, alsof ze een estafetterace ondernamen richting de weinig idyllische toeristenval Don'tgiveafuck.Twee nieuwe songs op hun recente, tweede(!) best of-plaat A L'Ancienne zouden dienen als een indicatie dat de "goesting" van de leden nog niet over was, zei Starflam onlangs aan De Zondag. Ach jongens, maak dat de krant wijs.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234