Zondag 05/12/2021

'Le Nozze di Figaro' opnieuw in de Munt

De ezelsvel-aria van Basilio groeit uit tot een surrealistische, 'gotische' ervaring (Foto Johan Jacobs)

Brussel / Van onze medewerker

Stephan Moens

Is het genoeg dat in een opera buffa een aantal geestigheden, stripverhaal- en slapstickelementen onze lach opwekken om van een geslaagde muziektheatervoorstelling te gewagen? Wie vindt van wel, en niet opziet tegen een middelmatig uitgevoerde muzikale interpretatie, kan bij de reprise van Le Nozze di Figaro in de Munt een genoeglijk avondje uit hebben. Wie, zoals de gekwelde recensent, verwacht dat hem ook iets van de vele onderliggende lagen van het stuk, al was het op suggestieve wijze, wordt getoond, wordt slechts op enkele momenten bevredigd. Een van die weinige ogenblikken vindt plaats in het aartsmoeilijke vierde bedrijf, en wel in een aria die meestal wordt geschrapt. De ezelsvel-aria van Basilio groeit hier uit tot een surrealistische, 'gotische' ervaring, die de sfeer zet voor het onmiddellijk daaropvolgende schimmenspel in de tuin. Hier bewijst regisseur Christof Loy dat hij de tekst van het stuk ernstig neemt en probeert ook de moeilijke momenten een zin te geven. Omdat zo weinig regisseurs dat op precies dat ogenblik klaarspelen, opent zijn aanpak daar - en nog bij een aantal andere details en overgangen - onze ogen; voor het stuk in zijn geheel is dat nochtans niet het geval. Natuurlijk is de vergevingsentree van de gravin (Joan Rodgers) in de finale een ontroerend moment, ook omdat Loy de sfeer op het toneel abrupt laat kantelen, maar het is - met haar 'opera-achtige' gebaren - ook een restauratief moment, een waar je denkt dat vergevingsgezindheid eerder een zaak van de adel dan van de opkomende burgerij lijkt.

Überhaupt zijn de burgers in deze voorstelling een stuk belachelijker en onhandiger dan de adel: Bartolo (Brian Bannatyne-Scott) een Beulemans, Basilio (John Graham Hall) een groteske figuur à la Karl Valentin, Marcellina (Diana Montague) een soort Tante Sidonia. Figaro zelf (Lucio Gallo) is een chargerende praatjesmaker; Susanna (Leontina Vaduva) een slimme meid. Zij is het beste voorbeeld voor wat deze rolinvullingen bereiken: een uitstekende typering, maar weinig dat boven dat typetje uitstijgt. Zo ook de graaf (Peter Mattei): een geile, hanerige jonge opschepper. Daar moet wel aan toegevoegd worden dat nagenoeg alle rollen vocaal uitstekend bezet en verdedigd worden; in dat verband moet zeker nog de Cherubino van Sophie Koch genoemd worden. Het zwakste element van de avond bevindt zich in de orkestbak. Claus Peter Flor houdt er een routineuze kapelmeestersvisie op Mozart op na.

WAT: Le Nozze di Figaro van Wolfgang Amadeus Mozart WIE: Solistenkoor en symfonieorkest van de Munt o.l.v. Claus Peter Flor; regie: Christof Loy WAAR EN WANNEER: De Munt, 27 april 2001. Nog voorstellingen op 2, 3, 5, 8, 9, 11 en 12 mei om 19 .30 uur; op 6 en 13 mei om 15 uur. Op 2, 5, 8, 11 en 13 mei is er een andere bezetting.ONS OORDEEL: Een goed gemaakte, amusante regie; uitstekende zangers en een erg middelmatige dirigent. Als geheel niet beklijvend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234