Zaterdag 21/05/2022

Le fabuleux destin de Cécile de France

'Ik ben trots een Belgische te zijn en vond het ook een hele eer om een Belgische te mogen spelen'

nieuwe waalse actrice breekt door in de franse film

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Niet dat de kiosken of reclamepanelen van de lichtstad vol hangen met haar kortgeknipte kopje, maar veel Belgische acteurs of actrices is het niet gegeven: een trio films, waarvan je in twee de hoofdrol speelt, die tegelijkertijd in de Parijse bioscopen lopen. Het gaat om Irène, À+ Pollux en L'Auberge espagnole, sinds deze week ook in de Belgische filmzalen. Voor de 26-jarige actrice uit Namen kan de zomer niet meer stuk. Het is het soort van verhaaltjes dat je later als grootmoeder trots tegen je kleinkinderen vertelt.

Als kind al was ze trouwens gefascineerd door het theater. Grootmoeder maakte toen de kostuums. En er is die andere zomer, toen ze mocht meespelen in een openluchtspektakel in de tuinen van Annevoie met vijfhonderd figuranten rond haar, want ze had de hoofdrol. Ze wordt er nu nog dronken van. Later volgt het amateurtoneel, met stukken van Topor, Sam Shepard, Anton Tsjechov en Werner Fassbinder. Ouders en omgeving, maar vooral Jean-Michel Frère, een regisseur verbonden aan het Théâtre Royal de Namur, moedigen haar aan om na haar middelbare studies met optie theater, naar Parijs te vertrekken, Marie Gillain, Natacha Régnier en Jérémie Rénier achterna. Zeventien en moederziel alleen in een onbekende metropool. Ze herkent zich in het parcours van het mannelijke hoofdpersonage uit L'Auberge espagnol, waarin een Parijse student voor een jaar naar Barcelona trekt en thuis zijn liefje moet achterlaten. De eerste twee jaren werkt ze er als au pair. Met het zakgeld dat ze verdient, betaalt ze de avondlessen theater. Ze loopt stage bij Jean Paul Denizon, acteur en assistent van Peter Brook. Vervolgens neemt De France deel aan het toelatingsexamen van de Ecole Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre (Ensatt), toen nog in de rue blanche, maar inmiddels naar Lyon verhuisd. In het laatste van de drie opleidingsjaren trekt ze de aandacht van de artistieke agent Dominique Besnehard. Zijn Artmedia is het grootste en bekendste agentschap van Parijs: Cathérine Deneuve, Jean-Paul Belmondo, Béatrice Dalle, noem maar op. Kortfilms volgen, met Belgische cineasten als Emmanuel Jespers, ook enkele televisiefilms, en dan is er de ontmoeting met Richard Berry.

Ondanks de goede contacten met de regisseurs tijdens de talrijke castings waaraan De France deelneemt, blijft het immers moeilijk om een belangrijke filmrol in de wacht te slepen. "Een producent durft nu eenmaal niet vlug zijn geld op je hoofd verwedden als je een onbekende actrice bent." Maar dat is net wat Berry zoekt voor zijn L'Art de la séduction, een miskende film volgens Cahiers du cinéma. Nog voor dat de film uitkomt, doet De France tests voor À+ Pollux, het debuut van Luc Pagès, de gewezen cameraman van onder meer Eric Rohmer.

Ondertussen blijft ze uiteraard actief in het theater, haar eerste liefde. Ze speelt mee in SC35C, een choreografie van Namur Break Sensation en Jean-Michel Frère. Deze coproductie tussen Charleroi/Danse en Les Halles de Schaerbeek, een combinatie van breakdance, theater, muziek, plastische kunsten en met teksten van Tim Burton, wordt onder meer vertoond op de Biënnale van Venetië. Het etiket van nieuw jong talent krijgt ze pas echt op haar geplakt nadat ze met Cédric Klapisch heeft gedraaid. Hun eerste ontmoeting dateert van bij de casting voor zijn gangsterfilm Ni pour, ni contre, bien au contraire. Uiteindelijk gaat de rol naar de Luikse Marie Gillian. De France ligt er niet wakker van. "Een regisseur heeft vaak al jaren aan zijn personage liggen te sleutelen en als je niet beantwoord aan zijn concept, dan is dat zo." Het is een kijk, geeft ze toe, die vooral zorgt voor een mentale rust. Of de concurrentie in Parijs nu groter is? "Ja en nee. We zijn anders."

Maar terug naar Klapisch. Om allerlei redenen moet hij zijn draaitijd uitstellen, een kans die Klapisch aangrijpt om L'Auberge espagnol te draaien, een idee over een project over Erasmus-studenten waar hij al langer mee speelt. Tussen de Europese studenten zit ook een Belgische, de nuchtere, politiek geëngageerde Waalse lesbienne Isabelle en voor die rol, gebaseerd op een personage dat Klapisch indertijd tijdens zijn filmstudies in de Verenigde Staten heeft ontmoet, is Cécile de France de geknipte figuur. Isabelle leert Xavier, de verwarde protagonist, niet alleen hoe hij plezier moet geven aan een vrouw, op zijn vraag hoe het in België juist zit met de communautaire kwestie, antwoordt ze dat als ze in Vlaanderen is en iets niet begrijpt ze zich gewoon uitgeeft voor een Française. "Dat komt van mijn neef, maar voor het overige heb ik nog nooit mijn nationaliteit verloochend. Ik ben trots een Belgische te zijn en vond het ook een hele eer om een Belgische te mogen spelen."

Uit de ervaring met Klapisch heeft ze vooral geleerd om naar andere meisjes te kijken ("Ik had echt schrik om een karikatuur van een lesbisch meisje neer te zetten") en om meer ontspannen op een set te zijn.

In Frankrijk trok het charmante L'Auberge espagnol inmiddels meer dan twee miljoen toeschouwers en daardoor is haar waarderingscijfer de hoogte ingegaan. "Eigenlijk zijn we als een schilderij. Je krijgt een quotering en naargelang de publieke prestatie van de film, wordt die aangepast. Opnieuw, ik hou me er niet mee bezig, al zou ik dat misschien wel moeten doen maar ik slaag er niet in." Inmiddels staan er nog enkele filmprojecten in de steigers, onder meer een soort horrorfilm met regisseur Alexandre Aja (Furi), die in Roemenië zal worden opgenomen. Volgend jaar in het voorjaar gaat De France ook opnieuw op tournee met Mademoiselle Julie van Strindberg, een theaterstuk in regie van Gwanaëlle Morin. Over haar vertolking schreef een Frans recensent dat haar aanwezigheid het stuk doet stralen en dat De France herinnering oproept aan Isabelle Adjani in L'été meurtrier. De zomer kan inderdaad niet meer stuk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234